Adhyaya 149

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि भैरवेश्वरमुत्तमम् । ब्रह्मकुण्डस्य ईशाने स्थितं पापप्रणाशनम् । चतुर्वक्त्रं महादेवं संस्थितं तीर्थरक्षणे

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹാദേവി! തുടർന്ന് ബ്രഹ്മകുണ്ഡത്തിന്റെ ഈശാന ഭാഗത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന, പാപനാശകനായ ഉത്തമ ഭൈരവേശ്വരനെ സമീപിക്കണം. അവിടെ തീർത്ഥരക്ഷയ്ക്കായി ചതുര്മുഖ മഹാദേവൻ പ്രതിഷ്ഠിതനാണ്.

Verse 2

तत्र स्नात्वा महाकुण्डे यस्तं पूजयते नरः । पंचोपचारविधिना भक्तियुक्तो यतेन्द्रियः

അവിടെ മഹാകുണ്ഡത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, ഭക്തിയോടെ ഇന്ദ്രിയസംയമനത്തോടെ പഞ്ചോപചാരവിധിയിൽ അവനെ പൂജിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ നിശ്ചിത പുണ്യഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 3

कुलानि यान्यतीतानि भविष्याणि च यानि वै । तारयेत्स नरो देवि नात्र कार्या विचारणा

ഹേ ദേവി! ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നവൻ കഴിഞ്ഞതും വരാനിരിക്കുന്നതുമായ കുലങ്ങളെ പോലും ഉദ്ധരിക്കുന്നു; ഇതിൽ സംശയമോ വിചാരണമോ വേണ്ടതില്ല.

Verse 4

न चात्र संभवस्तस्य विनाशो नैव जायते । विमानैश्चरते नित्यं दिवाकरसमप्रभैः

അവനു അവിടെ നാശസാധ്യതയില്ല; അവൻ നശിക്കുന്നതുമില്ല. സൂര്യസമാന പ്രഭയുള്ള ദിവ്യവിമാനങ്ങളിൽ അവൻ നിത്യവും സഞ്ചരിക്കുന്നു.

Verse 5

स्त्रीसहस्रैर्वृतो नित्यं क्रीडते देवव द्दिवि

അവൻ നിത്യവും ആയിരം ദിവ്യസ്ത്രീകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവനായി, ദേവനെപ്പോലെ സ്വർഗത്തിൽ ക്രീഡിക്കുന്നു.

Verse 6

एतल्लिंगं महादेवि चतुर्वक्त्रं महाप्रभम् । दृष्ट्वापि तद्विमुच्येत सर्वपापैस्तु मानवः

ഹേ മഹാദേവീ! ഇത് മഹാപ്രഭയുള്ള ചതുര്മുഖ ലിംഗമാണ്; ഇതിന്റെ ദർശനമാത്രം കൊണ്ടുതന്നെ മനുഷ്യൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനാകുന്നു.