Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 15
अवमानं चकारासौ दर्शनात्स्पर्शनात्तथा । दृष्ट्वा तस्य मुखं मंदो वक्त्रं चक्रे तथात्मनः । चक्रे यदुकुलश्रेष्ठो गर्वितो यौवनेन तु
avamānaṃ cakārāsau darśanātsparśanāttathā | dṛṣṭvā tasya mukhaṃ maṃdo vaktraṃ cakre tathātmanaḥ | cakre yadukulaśreṣṭho garvito yauvanena tu
അവൻ നോക്കിലും സമീപിക്കുന്ന രീതിയിലും സ്പർശത്തിലും അവമാനം പ്രകടിപ്പിച്ചു. ആ ഋഷിയുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ, ആ മൂഢൻ തന്റെ മുഖവും അതുപോലെ ആക്കി പരിഹസിച്ച് അനുകരിച്ചു. യൗവനഗർവത്തിൽ മദിച്ച യദുകുലശ്രേഷ്ഠൻ ഇങ്ങനെ അഹങ്കരിച്ചു।
Narrator (contextual Purāṇic narration within Prabhāsakṣetramāhātmya)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and sages (implied)
Scene: Sāmba openly displays contempt—through gaze, approach, and touch—then mimics the sage’s facial expression, turning reverence into mockery; Durvāsā stands as a severe ascetic presence, the air thick with impending wrath.
FAQs
Pride in youth and beauty leads to disrespect of the holy; such ṛṣi-apacāra becomes the seed of swift downfall.
The broader narrative belongs to Prabhāsa Kṣetra’s Māhātmya, framing events that highlight the sanctity of the Prabhāsa pilgrimage region.
None explicitly here; the verse emphasizes ethical discipline—reverence toward sages—as a core element of dharma.