Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 9
मैनाकस्तनयोऽस्माकं प्रविष्टः सागरे भयात् । ज्येष्ठं तु सर्वथा चाथ वसिष्ठो नेतुमागतः । किं कृत्यमधुनाऽस्माकं कथं श्रेयो भविष्यति
mainākastanayo'smākaṃ praviṣṭaḥ sāgare bhayāt | jyeṣṭhaṃ tu sarvathā cātha vasiṣṭho netumāgataḥ | kiṃ kṛtyamadhunā'smākaṃ kathaṃ śreyo bhaviṣyati
“ഞങ്ങളുടെ പുത്രൻ മൈനാകൻ ഭയത്താൽ സമുദ്രത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; ഇപ്പോൾ വസിഷ്ഠൻ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ ജ്യേഷ്ഠ പർവ്വതത്തെ കൊണ്ടുപോകാൻ വന്നിരിക്കുന്നു. ഇനി ഞങ്ങൾ എന്തു ചെയ്യണം? ഞങ്ങളുടെ ശ്രേയസ് എങ്ങനെ ലഭിക്കും?”
Himavān (in Sūta’s narration)
Listener: Śaunaka and sages (frame)
Scene: Himavān laments: Maināka has fled into the ocean; Vasiṣṭha arrives intent on taking the eldest mountain. The scene alternates between a stormy sea hiding a mountain and a sage approaching a mountain-king’s court.
FAQs
Fear and attachment create crisis; welfare (śreyas) is found by choosing the path that avoids adharma and honors higher authority.
The line references the ocean and mountain lore; it supports the Arbuda-khaṇḍa sacred-geography frame rather than naming a tīrtha.
None.