Adhyaya 83

Verse 1

सूत उवाच । तत्राश्चर्यमभूत्पूर्वं यत्तद्ब्राह्मणसत्तमाः । अहं वः कीर्तयिष्यामि पुराणे यदुदाहृतम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠന്മാരേ! അവിടെ മുമ്പ് ഒരു അത്ഭുതസംഭവം ഉണ്ടായി. പുരാണത്തിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ അതിനെ ഞാൻ നിങ്ങളോട് വിവരിക്കും.

Verse 2

वेणुर्नाम महीपालः पुरासीत्सूर्यवंशजः । सदैव पापसंयुक्तो दुर्मेधाः कामपीडितः

പുരാതനകാലത്ത് സൂര്യവംശജനായ വേണു എന്ന മഹീപാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും പാപത്തിൽ കുടുങ്ങി, ദുർബുദ്ധിയോടെ, കാമവേദനയിൽ പീഡിതനായി ജീവിച്ചു.

Verse 3

शासनानि प्रदत्तानि ब्राह्मणानां महात्मनाम् । अन्यैः पार्थिवशार्दूलैस्तेन तानि हृतान्यलम्

മറ്റു പാർത്ഥിവശാർദൂലന്മാർ മഹാത്മ ബ്രാഹ്മണർക്കു നൽകിയിരുന്ന ശാസനങ്ങളും ദാനലേഖങ്ങളും അവൻ നിർലജ്ജമായി കവർന്നു എടുത്തു.

Verse 4

विध्वंसिताः स्त्रियो नैका विधवाश्च विशेषतः

പല സ്ത്രീകളും തകർന്നുപോയി അപമാനിതരായി; പ്രത്യേകിച്ച് വിധവകൾ അത്യന്തം ദുഃഖം അനുഭവിച്ചു.

Verse 5

देवताराधनं पूजां कर्तुं नैव ददाति सः । न च यज्ञं न होमं च स्वाध्यायं न च पापकृत्

അവൻ ദേവാരാധനയും പൂജയും നടത്താൻ അനുവദിച്ചില്ല. ആ പാപി യജ്ഞവും ഹോമവും സ്വാധ്യായവും ഒന്നും ചെയ്തില്ല.

Verse 6

प्रोवाचाथ जनान्सर्वान्मां पूजयत सर्वदा । न मामभ्यधिकोऽन्योऽस्ति देवो वा ब्राह्मणोऽपि वा

അപ്പോൾ അവൻ എല്ലാ ജനങ്ങളോടും പറഞ്ഞു—“എപ്പോഴും എന്നെ തന്നെ പൂജിക്കുവിൻ. എന്നേക്കാൾ മേലുള്ളവൻ ആരുമില്ല—ദേവനോ ബ്രാഹ്മണനോ പോലും.”

Verse 7

मया तुष्टेन सर्वेषां संपत्स्यति हृदि स्थितम् । इह लोकेष्वसंदिग्धं शुभं वा यदि वाऽशुभम्

ഞാൻ പ്രസന്നനായാൽ, എല്ലാവരുടെയും ഹൃദയത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നതു ഈ ലോകത്തിൽ സംശയമില്ലാതെ ഫലിക്കും—ശുഭമായാലും അശുഭമായാലും।

Verse 9

तेन शस्त्रविहीनानां विश्वस्तानां वधः कृतः । संत्यक्ताः शरणं प्राप्ताः पुरुषा भयविह्वलाः

അവൻ ആയുധമില്ലാത്തതും വിശ്വസിച്ചതുമായ ജനങ്ങളെ വധിച്ചു; ശരണം തേടിയ പുരുഷന്മാരെയും ഭയവിഹ്വലരാക്കി ഉപേക്ഷിച്ചു।

Verse 10

अचौराः प्रगृहीताश्च चौराः संरक्षिताः सदा । साधवः क्लेशिता नित्यं तेषां संहरता धनम्

നിരപരാധികളെ പിടികൂടി, കള്ളന്മാരെ എന്നും സംരക്ഷിച്ചു; അവരുടെ ധനം കവർന്നുകൊണ്ട് സജ്ജനരെ നിരന്തരം പീഡിപ്പിച്ചു।

Verse 11

न कृतं च व्रतं तेन श्रद्धापूतेन चेतसा । न दत्तं ब्राह्मणेभ्यश्च न च यष्टं कदाचन

ശ്രദ്ധയാൽ ശുദ്ധിയാകാത്ത മനസ്സോടെ അവൻ വ്രതം ചെയ്തില്ല; ബ്രാഹ്മണർക്കു ദാനം നൽകിയില്ല; ഒരിക്കലും യജ്ഞവും അനുഷ്ഠിച്ചില്ല।

Verse 12

एवं तस्य नरेन्द्रस्य पापासक्तस्य नित्यशः । कुष्ठव्याधिरभूदुग्रो वंशोच्छेदश्च सद्द्विजाः

ഇങ്ങനെ പാപാസക്തനായ ആ നരേന്ദ്രന് ഭീകരമായ കുഷ്ഠരോഗം ഉണ്ടായി; ഹേ സദ്ബ്രാഹ്മണരേ, അവന്റെ വംശവും ഛേദിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 13

ततस्तं व्याधिना ग्रस्तं पुत्रपौत्रविवर्जितम् । दायादाः सहसोपेता राज्यं जह्रुस्ततः परम्

അപ്പോൾ അവൻ രോഗബാധിതനായി, പുത്രപൗത്രരഹിതനായി. ദായാദന്മാർ പെട്ടെന്ന് ഒന്നിച്ചു കൂടി അവന്റെ രാജ്യം കവർന്നു കൊണ്ടുപോയി.

Verse 14

तं च निर्वासयामासुस्तस्माद्देशात्पदातिकम् । एकाकिनं परित्यक्तं सर्वैरपि सुहृद्गणैः

അവർ അവനെ ആ ദേശത്തിൽ നിന്ന് കാൽനടയായി തന്നെ പുറത്താക്കി. അവൻ ഏകാകിയായി ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു; സുഹൃത്തുക്കളും ഹിതൈഷികളും എല്ലാം അവനെ ത്യജിച്ചു.

Verse 15

सोऽपि सर्वैः परित्यक्तस्तेन पापेन कर्मणा । कलत्रैरपि चात्मीयैः स्मृत्वा पूर्वविचेष्टितम्

അവനും ആ പാപകർമ്മം മൂലം എല്ലാവരാലും ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. അവന്റെ മുൻ ദുഷ്കൃത്യങ്ങൾ ഓർത്തു ഭാര്യയും സ്വന്തം ബന്ധുക്കളും പോലും അവനെ വിട്ടുപോയി.

Verse 16

एकाकी भ्रममाणोऽथ सोऽपि कष्टवशं गतः । क्षुत्तृष्णासुपरिश्रांतः क्षेत्रेऽत्रैव समागतः

പിന്നീട് അവൻ ഏകാകിയായി അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ് ദുഃഖത്തിന്റെ അധീനനായി. വിശപ്പും ദാഹവും കൊണ്ട് അത്യന്തം ക്ഷീണിച്ച് ഈ പുണ്യക്ഷേത്രത്തിലേക്കുതന്നെ എത്തിച്ചേർന്നു.

Verse 17

ततः प्रासादमासाद्य सुपर्णाख्यसमुद्भवम् । यावत्प्राप्तः परित्यक्तस्ताव त्प्राणैरुपोषितः

അപ്പോൾ അവൻ ‘സുപർണാഖ്യ’ എന്ന സ്ഥലത്ത് ഉദ്ഭവിച്ച ആ പ്രാസാദ-ക്ഷേത്രത്തിൽ എത്തി. ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട നിലയിൽ, പ്രാണമാത്രം ആശ്രയിച്ച്, ഉപവാസംപോലെ സഹിച്ച് അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു.

Verse 18

ततो दिव्यवपुर्भूत्वाविमानवरमाश्रितः । जगामशिवलोकं स दुर्लभं धार्मिकैरपि

അപ്പോൾ അവൻ ദിവ്യദേഹം ധരിച്ചു ശ്രേഷ്ഠ വിമാനം ആശ്രയിച്ച് ശിവലോകത്തിലേക്ക് പോയി—ധർമ്മികള്ക്കുപോലും ദുർലഭമായത്।

Verse 19

सेव्यमानोप्सरोभिश्च स्तूयमानश्च किन्नरैः । गीयमानश्च गन्धर्वैः शिवपार्श्वे व्यवस्थितः

അപ്സരസ്സുകൾ സേവിക്കുകയും, കിന്നരർ സ്തുതിക്കുകയും, ഗന്ധർവർ ഗാനം പാടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ അവൻ ശിവന്റെ പാർശ്വത്തിൽ സ്ഥാപിതനായി നിന്നു।

Verse 20

अथ तं संनिधौ दृष्ट्वा गौरी पप्रच्छ सादरम् । कोऽयं देव समायातः सुकृती तव मन्दिरे । अनेन किं कृतं कर्म यत्प्राप्तोऽत्र विभूतिधृक्

അവനെ സമീപത്ത് കണ്ട ഗൗരി ആദരത്തോടെ ചോദിച്ചു—“ഹേ ദേവാ! നിന്റെ മന്ദിരത്തിലേക്ക് വന്ന ഈ പുണ്യവാൻ ആരാണ്? ഏത് കർമം ചെയ്തതിനാൽ ഇവൻ ഇവിടെ ദിവ്യവിഭൂതി ധരിച്ചു എത്തി?”

Verse 21

श्रीभगवानुवाच । एष पापसमाचारः सदाऽसीत्पृथिवीपतिः । वेणुसंज्ञो धरापृष्ठे कुष्ठव्याधिसमाकुलः

ശ്രീഭഗവാൻ അരുളിച്ചെയ്തു—“ഇവൻ എപ്പോഴും പാപാചാരത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന ഭൂമിപതി ആയിരുന്നു. ‘വേണു’ എന്ന പേരുള്ള ഇവൻ കുഷ്ഠരോഗം മൂലം പീഡിതനായിരുന്നു.”

Verse 22

स संत्यक्तो निजैर्दारैः शत्रुवर्गेण धर्षितः । भ्रममाणः समायातः सुपर्णाख्यस्य मन्दिरे

സ്വന്തം ഭാര്യ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ശത്രുസമൂഹം പീഡിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തതിനാൽ അവൻ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ് ഒടുവിൽ സുപർണാഖ്യന്റെ മന്ദിരത്തിലെത്തി।

Verse 23

उपवासपरिश्रांतः सांनिध्यं मम यत्र च । सर्वप्राणैः परित्यक्तस्तस्मिन्नायतने शुभे

ഉപവാസം മൂലം അത്യന്തം ക്ഷീണിച്ച്, എന്റെ സാന്നിധ്യം വസിക്കുന്ന പുണ്യായതനത്തിൽ അവൻ എത്തി. ആ ശുഭധാമത്തിൽ അവൻ സർവ്വപ്രാണങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് പ്രാണത്യാഗം ചെയ്തു.

Verse 24

तत्प्रभावादिह प्राप्तः सत्यमेतन्म योदितम् । अन्योऽप्यनशनं कृत्वा प्राणान्यस्तत्र संत्यजेत्

അതിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ ഇവിടെ തന്നേ ഫലപ്രാപ്തി ഉണ്ടാകുന്നു—ഇത് ഞാൻ പ്രസ്താവിച്ച സത്യം. ആരെങ്കിലും അനശനം ചെയ്ത് അവിടെ പ്രാണത്യാഗം ചെയ്താൽ, അവനും ആ പരമഗതി പ്രാപിക്കും.

Verse 25

स सर्वाभ्यधिकां भूतिं प्राप्नुयाद्वरवर्णिनि । यानेतान्वीक्षसे देवि गणान्मे पार्श्वसंस्थितान्

ഹേ വരവർണ്ണിനീ, അവൻ എല്ലാറ്റിലും മേലായ ഐശ്വര്യം പ്രാപിക്കും. ഹേ ദേവീ, എന്റെ പാർശ്വത്ത് നില്ക്കുന്ന ഈ ഗണങ്ങളെ നീ കാണുന്നുവല്ലോ—അവർ ആ സിദ്ധിയുടെ സാക്ഷികളാണ്.

Verse 26

एतैस्तत्र कृतं सर्वैर्देवि प्रायोपवेशनम् । अपि कीटपतंगा ये पशवः पक्षिणो मृगाः । प्रासादे तत्र निर्मुक्ताः प्राणैर्यांति ममांतिकम्

ഹേ ദേവീ, ഇവർ എല്ലാവരും അവിടെ പ്രായോപവേശനം (മരണാന്ത ഉപവാസവ്രതം) അനുഷ്ഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. കീടപതംഗങ്ങൾ, പശുക്കൾ, പക്ഷികൾ, മൃഗങ്ങൾ പോലും—ആ പ്രാസാദത്തിൽ പ്രാണം വിട്ടാൽ—എന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് എത്തും.

Verse 27

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा पार्वती वाक्यं प्रोक्तं देवेन शम्भुना । विस्मयाविष्टहृदया साधु साध्विति साऽब्रवीत्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ദേവൻ ശംഭു ഉച്ചരിച്ച ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് പാർവതിയുടെ ഹൃദയം വിസ്മയത്തിൽ മുങ്ങി; അവൾ “സാധു! സാധു!” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 28

ततःप्रभृति लोकेऽत्र पुरुषा मुक्तिमिच्छवः । दूरतोऽपि समभ्येत्य स्वान्प्राणांस्तत्र तत्यजुः

അതിനുശേഷം ഈ ലോകത്തിൽ മോക്ഷം ആഗ്രഹിക്കുന്ന പുരുഷന്മാർ ദൂരത്തുനിന്നും വന്നു അവിടെ തന്നെ തങ്ങളുടെ പ്രാണൻ ത്യജിച്ചു।

Verse 29

प्रायोपवेशनं कृत्वा श्रद्धया परया युताः । गच्छन्ति च परां सिद्धिमपि पापपरायणाः

പരമശ്രദ്ധയോടെ പ്രായോപവേശം ചെയ്താൽ, പാപത്തിൽ ആസക്തരായവരും പരമസിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 30

एतद्वः सर्वमाख्यातं सर्वपातकनाशनम् । सुपर्णाख्यस्य माहात्म्यं यन्मया स्वपितुः श्रुतम्

ഇതെല്ലാം ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞു—സകല പാതകനാശകമായ—സുപർണാഖ്യത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം, ഞാൻ എന്റെ പിതാവിൽ നിന്ന് കേട്ടതുപോലെ।

Verse 83

इति श्रीस्कन्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सुपर्णाख्यमाहात्म्यवर्णनंनाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതി-സാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ആറാം നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ശ്രീഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രമാഹാത്മ്യത്തിൽ ‘സുപർണാഖ്യമാഹാത്മ്യവർണനം’ എന്ന ത്ര്യശീതിതമ അധ്യായം സമാപ്തം।