Adhyaya 230

Verse 1

सूत उवाच । एवं गणत्वमापन्ने ह्यन्धके दानवोत्तमे । तस्य पुत्रो वृकोनाम निरुत्साहो द्विषज्जये

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ ദാനവോത്തമനായ അന്ധകൻ ഗണത്വം പ്രാപിച്ചതിനുശേഷം, അവന്റെ ‘വൃക’ എന്ന പുത്രൻ ശത്രുജയത്തിൽ നിരുത്സാഹനായി.

Verse 2

भयेन महता युक्तो हतशेषैश्च दानवैः । प्रविवेश समुद्रांतं सुदुर्गं ब्राह्मणोत्तमाः

മഹാഭയത്താൽ ആകുലനായി, കൊല്ലപ്പെട്ടവരിൽ ശേഷിച്ച ദാനവന്മാരോടൊപ്പം, ഹേ ബ്രാഹ്മണോത്തമന്മാരേ, അവൻ സമുദ്രപര്യന്തമായ അതിദുർഗമ പ്രദേശത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.

Verse 3

ततः शक्रः प्रहृष्टात्मा प्रणम्य वृषभध्वजम् । तस्यादेशं समासाद्य प्रविवेशामरावतीम्

അപ്പോൾ ഹർഷഭരിതഹൃദയനായ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ) വൃഷഭധ്വജനായ മഹേശ്വരനെ നമസ്കരിച്ചു. അവന്റെ ആജ്ഞ ലഭിച്ച് അമരാവതിയിൽ പ്രവേശിച്ചു.

Verse 4

चकार च सुखी राज्यं त्रैलोक्येऽपि द्विजोत्तमाः । यज्ञभागान्पुनर्लेभे यथार्थं च धरातले

ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ! അവൻ ത്രിലോകത്തിലും സന്തോഷത്തോടെ രാജ്യം നടത്തി; ഭൂമിയിൽ വിധിപൂർവ്വം യജ്ഞഭാഗങ്ങൾ യഥാർത്ഥമായി വീണ്ടും ലഭിച്ചു.

Verse 5

एतस्मिन्नेव काले तु ह्यंधकस्य सुतो वृकः । निष्क्रम्य सागरात्तूर्णं जंबुद्वीपं समागतः

അതേ സമയത്ത് അന്ധകന്റെ പുത്രനായ വൃകൻ സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് വേഗത്തിൽ പുറപ്പെട്ട് ജംബൂദ്വീപിൽ എത്തി.

Verse 6

हाटकेश्वरजं क्षेत्रं मत्वा पुण्यं सुसिद्धिदम् । पित्रा यत्र तपस्तप्तमंधकेन दुरात्मना

ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രം പുണ്യവും ഉത്തമസിദ്ധിദായകവും എന്നു കരുതി അവൻ അവിടേക്ക് പോയി; അവിടെയാണ് ദുഷ്ടഹൃദയനായ അവന്റെ പിതാവ് അന്ധകൻ തപസ്സു ചെയ്തിരുന്നത്.

Verse 7

सगुप्तस्तु तपस्तेपेऽयथा वेत्ति न कश्चन । ध्यायमानः सुरश्रेष्ठं भक्त्या कमलसंभवम्

ആരും അറിയാതിരിക്കുവാൻ അവൻ ഗുപ്തമായി തപസ്സു ചെയ്തു. ഭക്തിയോടെ ദേവശ്രേഷ്ഠനായ കമലസംഭവൻ ബ്രഹ്മാവിനെ ധ്യാനിച്ചു.

Verse 8

यावद्वर्षसहस्रांतं जलाहारो द्वितीयकम् । तपस्तेपे स दैत्येन्द्रो ध्यायमानः पितामहम्

പൂർണ്ണമായൊരു ആയിരം വർഷം ജലത്തെ മാത്രം ഏകാഹാരമാക്കി, ആ ദൈത്യേന്ദ്രൻ പിതാമഹൻ ബ്രഹ്മാവിനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് മഹത്തായ തപസ് ചെയ്തു।

Verse 9

वायुभक्षस्ततो जातस्तावत्कालं द्विजोत्तमाः । अंगुष्ठाग्रेण भूपृष्ठं स्पर्शमानो जितेन्द्रियः

പിന്നീട്, ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ, അതേ കാലം മുഴുവൻ അവൻ വായുവിനെ മാത്രം ആഹാരമാക്കി; ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ജയിച്ച്, അങ്കുഷ്ഠത്തിന്റെ അഗ്രംകൊണ്ട് ഭൂമിയുടെ മേൽപ്പുറം മാത്രം സ്പർശിച്ചു।

Verse 10

एवं च पञ्चमे प्राप्ते सहस्रे द्विजसत्तमाः । ब्रह्मा तस्य गतस्तुष्टिं दृष्ट्वा तस्य तपो महत्

ഇങ്ങനെ, ഹേ ദ്വിജസത്തമന്മാരേ, അഞ്ചാം ആയിരം വർഷം പൂർത്തിയായപ്പോൾ, അവന്റെ മഹത്തായ തപസ് കണ്ടു ബ്രഹ്മാവ് അവനിൽ പ്രസന്നനായി।

Verse 11

ततोऽब्रवीत्तमागत्य तां गर्तां ब्राह्मणोत्तमाः । भोभो वृक निवर्तस्व तपसोऽस्मात्सुदारुणात्

അപ്പോൾ, ഹേ ബ്രാഹ്മണോത്തമന്മാരേ, ബ്രഹ്മാവ് ആ കുഴിയിലേക്കു സമീപിച്ച് പറഞ്ഞു— “ഹേ വൃകാ, ഈ അത്യന്തം ദാരുണമായ തപസ്സിൽ നിന്ന് വിരമിക്ക.”

Verse 12

वरं वरय भद्रं ते यो नित्यं मन सि स्थितः

വരം ചോദിക്ക; നിനക്കു മംഗളം ഉണ്ടാകട്ടെ— നിന്റെ മനസ്സിൽ നിത്യവും നിലകൊള്ളുന്ന ആ വരം തന്നെയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുക।

Verse 13

वृक उवाच । यदि तुष्टोऽसि मे देव यदि देयो वरो मम । जरामरणहीनं मां तत्कुरुष्व पितामह

വൃകൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദേവാ! നീ എന്നിൽ പ്രസന്നനാണെങ്കിൽ, എനിക്ക് വരം നൽകേണ്ടതാണെങ്കിൽ, ഹേ പിതാമഹാ! എന്നെ ജരയും മരണവും ഇല്ലാത്തവനാക്കണമേ।

Verse 14

श्रीब्रह्मोवाच । मम प्रसादतो वत्स जरामरणवर्जितः । भविष्यसि न सन्देहः सत्यमेतन्मयोदितम्

ശ്രീബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—വത്സാ! എന്റെ പ്രസാദത്താൽ നീ ജരാമരണവിവർജിതനാകും; സംശയമില്ല. ഞാൻ ഉച്ചരിച്ചതെല്ലാം സത്യമാകുന്നു।

Verse 15

एवमुक्त्वा ततो ब्रह्मा तत्रैवांतरधी यत । वृकोऽपि कृतकृत्यस्त्वागतश्च स्वगृहं पितुः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ബ്രഹ്മാവ് അവിടെയേ അന്തർധാനം ചെയ്തു. വൃകനും കൃതകൃത്യനായി പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

Verse 16

गिरिं रैवतकं नाम सर्वर्तुकुसुमोज्ज्वलम् । तत्र गत्वा निजामात्यैः समं मन्त्र्य च सत्व रम् । इन्द्रोपरि ततश्चक्रे यानं युद्धपरीप्सया

അവൻ സർവ്വഋതുക്കളിലെ പുഷ്പങ്ങളാൽ ദീപ്തമായ റൈവതകം എന്ന പർവ്വതത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ സ്വന്തം മന്ത്രിമാരോടൊപ്പം വേഗത്തിൽ ആലോചിച്ച്, യുദ്ധാഭിലാഷത്തോടെ ഇന്ദ്രനോടു നേരെ പുറപ്പെട്ടു.

Verse 17

इंद्रोऽपि च परिज्ञाय दानवं तं महाबलम् । जरामृत्युपरित्यक्तं प्रभावात्परमेष्ठिनः

ഇന്ദ്രനും ആ മഹാബലനായ ദാനവനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു; പരമേഷ്ഠി (ബ്രഹ്മാവ്)യുടെ പ്രഭാവത്താൽ അവൻ ജരയും മരണവും വിട്ടവനാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.

Verse 18

परित्यज्य भयाच्चैव पुरीं चैवामरावतीम् । ब्रह्मलोकं गतस्तूर्णं देवैः सर्वैः समन्वितः

ഭയത്താൽ അവൻ അമരാവതീ പുരി ഉപേക്ഷിച്ച്, സർവ്വദേവന്മാരോടും കൂടി വേഗത്തിൽ ബ്രഹ്മലോകത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 19

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो वृकश्च त्रिदशालये । ससैन्यपरिवारेण प्रहृष्टेन समन्वितः

അന്നേരം വൃകൻ ത്രിദശന്മാരുടെ ആലയത്തിൽ എത്തി; സൈന്യപരിവാരങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട് ആനന്ദോന്മാദത്തോടെ നിറഞ്ഞിരുന്നു।

Verse 20

ततश्चैंद्रपदे तस्मिन्स्वयमेव व्यवस्थितः । शुक्रात्प्राप्याभिषेकं च पुष्पस्नानसमुद्भवम्

പിന്നീട് അവൻ സ്വയം ആ ഇന്ദ്രപദത്തിലെ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരുന്നു; ശുക്രാചാര്യനിൽ നിന്ന് പുഷ്പസ്നാനത്തിൽ നിന്നുയർന്ന അഭിഷേകം, അഥവാ രാജാഭിഷേകം, നേടി।

Verse 21

सोऽभिषिक्तस्तु शुक्रेण देवराज्यपदे वृकः । स्थापयामास दैतेयान्देवतानां पदेषु च

ശുക്രാചാര്യൻ അഭിഷേകം ചെയ്തതോടെ വൃകൻ ദേവരാജ്യപദത്തിൽ ഇരുന്നു; ദൈത്യരെ ദേവന്മാരുടെ തന്നെ പദങ്ങളിലും അധികാരങ്ങളിലും സ്ഥാപിച്ചു।

Verse 22

आदित्यानां वसूनां च रुद्राणां मरुतामपि । यज्ञभागकृते विप्राः शुक्रशासनमाश्रिताः

ആദിത്യർ, വസുക്കൾ, രുദ്രർ, മരുതുകൾ—ഇവർക്കുള്ള യജ്ഞഭാഗം നിശ്ചയിക്കുന്നതിനായി ബ്രാഹ്മണർ ശുക്രാചാര്യന്റെ ശാസനാധീനരായി പ്രവർത്തിച്ചു।

Verse 230

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जलशाय्युपाख्याने वृकेन्द्रराज्यलंभनवर्णनंनाम त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീസ്കന്ദ മഹാപുരാണത്തിലെ ഏകാശീതിസാഹസ്രീ സംഹിതയുടെ ഷഷ്ഠ നാഗരഖണ്ഡത്തിൽ, ഹാടകേശ്വരക്ഷേത്രത്തിന്റെ തീർത്ഥമാഹാത്മ്യാന്തർഗതമായ ജലശായീ ഉപാഖ്യാനത്തിൽ “വൃകന്റെ ഇന്ദ്രരാജ്യലാഭവർണ്ണനം” എന്ന പേരിലുള്ള ഇരുനൂറ്റിമുപ്പതാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।