Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 167
अथ ते ब्राह्मणास्तस्य धटारोहणसंभवम् । शुद्धिं निर्दिश्य वारं च सूर्यस्य च ततः परम् । जग्मुः स्वंस्वं गृहं सर्वे सोऽपि विप्रोंऽत्यजो द्विजाः
atha te brāhmaṇāstasya dhaṭārohaṇasaṃbhavam | śuddhiṃ nirdiśya vāraṃ ca sūryasya ca tataḥ param | jagmuḥ svaṃsvaṃ gṛhaṃ sarve so'pi viproṃ'tyajo dvijāḥ
അപ്പോൾ ആ ബ്രാഹ്മണർ അവന്റെ ‘ഘടാരോഹണ’ കർമ്മത്തിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന ശുദ്ധി നിർദേശിക്കുകയും, സൂര്യനുമായി ബന്ധപ്പെട്ട യോജ്യമായ വാർ/വ്രതവും നിർണ്ണയിക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് എല്ലാവരും തത്തത്തം ഗൃഹങ്ങളിലേക്കു പോയി; ആ ‘വിപ്രനും’—വാസ്തവത്തിൽ അന്ത്യജൻ—ഹേ ദ്വിജന്മാരേ, (അവിടെ തന്നെ ശേഷിച്ചു).
Narrator (within the Tīrthamāhātmya episode)
Listener: dvijāḥ (addressed audience)
Scene: Brāhmaṇas conclude the rite, formally declaring purification and prescribing a Sun-related observance; the group disperses. A figure remains, revealed as antyaja despite being called ‘vipra,’ creating a poignant, quiet aftermath.
FAQs
Purāṇic tīrtha narratives often connect ritual action with purification and prescribed observances; dharma is shown as structured through rites and timing.
The verse is embedded in a Tīrthamāhātmya passage of the Nāgarakhaṇḍa; the immediate snippet does not specify the tīrtha by name.
A śuddhi (purification) connected to “ghaṭārohaṇa” and an observance associated with Sūrya (the Sun) are prescribed.