तां च संस्मरतस्तस्य प्रतिज्ञां पूर्वसंचिताम् । हृदयं दह्यते तस्य दिवानक्तं द्विजोत्तमाः
tāṃ ca saṃsmaratastasya pratijñāṃ pūrvasaṃcitām | hṛdayaṃ dahyate tasya divānaktaṃ dvijottamāḥ
മുമ്പേ ഉറപ്പിച്ച് സൂക്ഷിച്ച ആ പ്രതിജ്ഞ ഓർത്തപ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം പകലും രാത്രിയും ദഹിച്ചു, ഹേ ദ്വിജോത്തമന്മാരേ।
Narrator addressing listeners (dvijottamāḥ)
Tirtha: Saptaviṃśati-liṅga-kṣetra (contextual)
Type: kshetra
Listener: dvija-uttamāḥ (vocative in verse)
Scene: Caṇḍaśarmā sits wakeful, day and night indicated by sun and moon motifs; a subtle flame-like aura near the heart symbolizes burning resolve; distant silhouettes of liṅga shrines call him onward.
A true vow creates inner urgency; remembrance of dharma becomes a purifying ‘fire’ that drives one to completion.
The context remains Sarasvatī-tīra and its associated liṅga-darśana circuit, motivating the pilgrim’s practice.
No new rite; it emphasizes fidelity to a previously undertaken vrata.