Adhyaya 150

Verse 1

सूत उवाच । शुक्रस्तस्य वचः श्रुत्वा चित्ते कृत्वा दयां ततः । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं गत्वा सिद्धिप्रदायकम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ശുക്രൻ ഹൃദയത്തിൽ കരുണ ധരിച്ചു; തുടർന്ന് സിദ്ധി നൽകുന്ന ഹാടകേശ്വര ക്ഷേത്രഭൂമിയിലേക്കു പോയി।

Verse 2

चकार विधिवद्धोमं स्वमांसेन हुताशने । मंत्रैराथर्वणै रौद्रैः कुण्डं कृत्वा त्रिकोणकम्

അവിടെ അവൻ വിധിപൂർവ്വം ഹോമം ചെയ്തു; സ്വന്തം മാംസം ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിയിൽ ആഹുതിയായി അർപ്പിച്ചു; രൗദ്ര അഥർവണ മന്ത്രങ്ങളാൽ ത്രികോണമണ്ഡല കുണ്ഡം ഒരുക്കി।

Verse 3

एवं संजुह्वतस्तस्य तेन वै विधिना तदा । यथा रुद्रेण संतुष्टा देवी केलीश्वरी तदा

അവൻ അതേ വിധിപ്രകാരം ആഹുതികൾ അർപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ദേവി കേളീശ്വരി അപ്പോൾ പ്രസന്നയായി—മുന്‍പ് രുദ്രനാൽ തൃപ്തയായതുപോലെ തന്നെ।

Verse 4

तं प्रोवाच समेत्याशु शुक्रं दैत्यपुरोहितम् । मा त्वं भार्गवशार्दूल कुरु मांसपरिक्षयम्

ദേവി വേഗത്തിൽ സമീപിച്ച് ദൈത്യപുരോഹിതനായ ശുക്രനോട് പറഞ്ഞു—“ഹേ ഭാർഗവശാർദൂല, നിന്റെ മാംസക്ഷയം വരുത്തരുത്।”

Verse 5

भाविताऽहं त्रिनेत्रेण तत्किं ब्रूहि करोमि ते

“ത്രിനേത്രനായ പ്രഭുവാൽ ഞാൻ ശക്തിസമ്പന്നയായി; അതിനാൽ പറയുക—നിനക്കായി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?”

Verse 6

शुक्र उवाच । यथा रुद्रस्य साहाय्यं त्वयात्र विहितं शुभे । अंधकस्याऽपि कर्तव्यं तथैवैष वरो मम

ശുക്രൻ പറഞ്ഞു—“ഹേ ശുഭേ, നീ ഇവിടെ രുദ്രനു സഹായം ചെയ്തതുപോലെ, അంధകനും അതുപോലെ ചെയ്യണം; ഇതുതന്നെ എന്റെ വരം।”

Verse 7

ये केचिद्दानवा युद्धे भक्षिताश्च विनाशिताः । अस्य सैन्यस्य ते सर्वे पुनर्जीवंतु सत्वरम्

ഈ സൈന്യത്തിലെ യുദ്ധത്തിൽ ഭക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരോ നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടവരോ ആയ ദാനവന്മാർ എല്ലാവരും ഉടൻ പുനർജീവിക്കട്ടെ।

Verse 8

देव्युवाच । जीवयिष्यामि तान्सर्वान्दानवान्निहतान्रणे । नवसंभक्षितान्विप्र प्रविष्टान्योगिनीमुखे

ദേവി അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ വിപ്രാ! യുദ്ധത്തിൽ നിഹതരായ ആ ദാനവന്മാരെയെല്ലാം ഞാൻ പുനർജീവിപ്പിക്കും; ഇപ്പോൾതന്നെ ഭക്ഷിക്കപ്പെട്ട് യോഗിനിയുടെ വായിൽ പ്രവേശിച്ചവരെയും കൂടി।

Verse 9

एवमुक्त्वा ददौ तस्मै सा देवी हर्षितानना । नाम्नाऽमृतवतीं विद्यां यया जीवंति ते मृताः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഹർഷത്തിൽ ദീപ്തമുഖയായ ആ ദേവി അവനു ‘അമൃതവതീ’ എന്ന വിദ്യ ദാനം ചെയ്തു; അതിന്റെ പ്രഭാവത്തിൽ മരിച്ചവരും പുനർജീവിക്കുന്നു।

Verse 10

ततः शुक्रः प्रहृष्टात्मा गत्वांधकमुवाच ह । सिद्धा केलीश्वरी देवी यथा शम्भोस्तथा मम

അപ്പോൾ ഹർഷിതഹൃദയനായ ശുക്രൻ അന്ധകന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു പറഞ്ഞു—‘കേളീശ്വരീ ദേവി സിദ്ധയും അവ്യർത്ഥയും ആകുന്നു; ശംഭുവിന്നെങ്ങനെയോ, എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നേ।’

Verse 11

तया दत्ता शुभा विद्या मम दैत्या मृताश्च ये । तान्सर्वांस्तत्प्रभावेन योजयिष्यामि जीविते

അവൾ ദാനം ചെയ്ത ശുഭവിദ്യയുടെ പ്രഭാവത്താൽ, എന്റെ ദൈത്യന്മാരിൽ മരിച്ചവരെല്ലാം ഞാൻ വീണ്ടും ജീവത്തിലേക്ക് ചേർക്കും।

Verse 12

त्वयाऽस्याः सततं भक्तिः कार्या दानव सत्तम । अष्टम्यां च विशेषेण चतुर्दश्यां च सर्वदा

ഹേ ദാനവശ്രേഷ്ഠാ, നീ അവളോടു സദാ ഭക്തി പാലിക്കണം—വിശേഷിച്ച് അഷ്ടമിയും ചതുര്ദശിയും തിഥികളിൽ എപ്പോഴും।

Verse 13

एषा सा परमा शक्तिर्यया व्याप्तमिदं जगत् । केवलं भक्तिसाध्या सा न दण्डेन कथंचन

ഇവളാണ് ആ പരമശക്തി; അവളാൽ ഈ സർവ്വജഗത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു. അവൾ ഭക്തിയാൽ മാത്രമേ ലഭ്യമാകൂ; ദണ്ഡമോ ബലപ്രയോഗമോ കൊണ്ട് ഒരിക്കലുമല്ല।

Verse 14

एवमुक्तस्तु शुक्रेण स तदा दानवाधिपः । तां देवीं पूजयामास भावभक्तिसमन्वितः

ശുക്രന്റെ ഉപദേശം കേട്ട ദാനവാധിപൻ അപ്പോൾ ഹൃദയഭക്തിയോടെ ആ ദേവിയെ പൂജിച്ചു।

Verse 15

स्तुत्वा च विविधैः स्तोत्रैस्ततः प्रोवाच सादरम् । तथान्या मातरः सर्वा यथाज्येष्ठं यथाक्रमम्

വിവിധ സ്തോത്രങ്ങളാൽ സ്തുതിച്ച് ശേഷം അവൻ ആദരത്തോടെ സംസാരിച്ചു; അതുപോലെ മറ്റു എല്ലാ മാതൃദേവിമാരെയും ജ്യേഷ്ഠതയും ക്രമവും അനുസരിച്ച് അഭിവാദ്യം ചെയ്തു।

Verse 16

अज्ञानाद्यन्मया देवि कृतः कोपस्तवोपरि । मर्षणीयस्तथा सोऽद्य दीनस्य प्रणतस्य च

ഹേ ദേവീ, അജ്ഞാനത്താൽ ഞാൻ നിനക്കുമേൽ കാണിച്ച കോപം ഇന്ന് ക്ഷമിക്കണമേ; ഞാൻ ദീനനായി ശരണാഗതനായി നമസ്കരിക്കുന്നു।

Verse 17

श्रीदेव्युवाच । परितुष्टाऽस्मि ते वत्स प्रभावाद्भार्गवस्य च । वरं वरय तस्मात्त्वं न वृथा दर्शनं मम

ശ്രീദേവി അരുളിച്ചെയ്തു—വത്സാ, നിന്റെയും ഭാര്ഗവൻ (ശുക്രൻ) എന്നവന്റെ പ്രഭാവത്താലും ഞാൻ പ്രസന്നയാകുന്നു. അതിനാൽ വരം ചോദിക്ക; എന്റെ ദർശനം നിനക്കു വ്യർത്ഥമാകുകയില്ല.

Verse 18

अन्धक उवाच । अनेनैव तु रूपेण ये त्वां ध्यायंति देहिनः । पूजयंति च सद्भक्त्या संस्थाप्य प्रतिमां तव । तेषां सिद्धिः प्रदातव्या त्वया हृदयवांछिता

അന്ധകൻ പറഞ്ഞു—ഈ രൂപത്തിലേ തന്നെ നിന്നെ ധ്യാനിക്കുകയും, നിന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ച് സദ്ഭക്തിയോടെ പൂജിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ദേഹികൾക്ക് ഹൃദയവാഞ്ഛിത സിദ്ധി നീ തന്നേ നൽകണം.

Verse 19

देव्युवाच । यो मामनेन रूपेण स्थापयिष्यति मानवः । तस्य मोक्षं प्रदास्यामि पापस्यापि न संशयः

ദേവി അരുളിച്ചെയ്തു—ഈ രൂപത്തിലേ തന്നെ എന്നെ സ്ഥാപിക്കുന്ന മനുഷ്യന് ഞാൻ മോക്ഷം നൽകും; പാപിയായാലും സംശയമില്ല.

Verse 20

योऽष्टम्यां च चतुर्दश्यां मम पूजां करिष्यति । तस्मै स्वर्गं प्रदास्यामि पापस्यापि दनूत्तम

ഹേ ദനൂത്തമാ, അഷ്ടമിയിലും ചതുര്ദശിയിലും എന്റെ പൂജ ചെയ്യുന്നവന് ഞാൻ സ്വർഗം നൽകും; പാപിയായാലും.

Verse 21

केवलं दर्शनं यश्च ध्यानं वा मे करिष्यति । तस्य राज्यं प्रदास्यामि भोगान्मानुषसंभवान्

കൂടാതെ, ആരെങ്കിലും വെറും എന്റെ ദർശനം ചെയ്യുകയോ എന്നെ ധ്യാനിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അവന് ഞാൻ രാജ്യവും മനുഷ്യജന്യ ഭോഗങ്ങളും നൽകും.

Verse 22

एवमुक्त्वाऽथ सा देवी ततश्चादर्शनं गता । तैश्च मातृगणैः सार्धं पश्यतस्तस्य तत्क्षणात्

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം ആ ദേവി മാതൃഗണങ്ങളോടുകൂടെ അതേ ക്ഷണത്തിൽ, അവൻ നോക്കി നിൽക്കേ, അന്തർധാനം ചെയ്ത് അദൃശ്യയായി.

Verse 23

शक्रोऽपि दानवान्सर्वांस्तया संसिद्धया ततः । मृतान्संजीवयामास दैतेयान्नवभक्षितान्

അപ്പോൾ ശക്രൻ (ഇന്ദ്രൻ)യും ആ സിദ്ധശക്തിയാൽ, മരിച്ചിരുന്ന എല്ലാ ദാനവരെയും—പുതുതായി ഭക്ഷിക്കപ്പെട്ട ദൈത്യരെയും ഉൾപ്പെടുത്തി—വീണ്ടും ജീവിപ്പിച്ചു.

Verse 24

तैः समेत्य स दैत्येन्द्रः प्रहृष्टेनांतरात्मना । तां पुरीं प्राप्य शक्रस्य राज्यं चक्रे दिवानिशम्

അവരോടുകൂടെ ചേർന്ന് ആ ദൈത്യേന്ദ്രൻ അന്തർഹൃദയം ആനന്ദത്തോടെ നിറഞ്ഞു; ആ നഗരത്തിലെത്തി ശക്രന്റെ രാജ്യം പകലും രാത്രിയും കൈവശപ്പെടുത്തി.

Verse 25

तां देवीं ध्यायमानस्तु पूजयानो दिवानिशम् । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां विशेषेण महाबलः

ആ മഹാബലൻ ദേവിയെ ധ്യാനിച്ച് പകലും രാത്രിയും പൂജിച്ചു; പ്രത്യേകിച്ച് അഷ്ടമിയും ചതുര്ദശിയും ദിനങ്ങളിൽ വിശേഷമായി.

Verse 26

अथ तस्याः प्रभावं तं ज्ञात्वा व्याससमुद्भवः । स्थानेऽत्र स्थापयामास संसिद्धिं प परां गतः

പിന്നീട് വ്യാസസമുദ്ഭവൻ അവളുടെ പ്രഭാവമഹിമ അറിഞ്ഞ്, ഈ സ്ഥലത്തുതന്നെ (ആരാധന/പ്രതിഷ്ഠ) സ്ഥാപിച്ച് പരമ സിദ്ധി പ്രാപിച്ചു.

Verse 27

सूत उवाच एवं केलीश्वर देवी संजाता परमेश्वरी । तस्मात्स्थाप्या च पूज्या च ध्येया चैव विशेषतः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ കേളീശ്വരി ദേവി പരമേശ്വരിയായി പ്രസിദ്ധയായി. അതിനാൽ അവളെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച് പൂജിച്ച് പ്രത്യേകമായി ധ്യാനിക്കണം.

Verse 28

एवं देव्या नरो यश्च पठते वा शृणोति वा । वाच्यमानं स मुच्येत व्यसनेन गरीयसा

ദേവിയുടെ ഈ മഹാത്മ്യം ആരെങ്കിലും പാരായണം ചെയ്യുകയോ പാരായണം കേൾക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അത്യന്തം ഗുരുതരമായ ദുരിതത്തിൽ നിന്നുപോലും മോചിതനാകും.

Verse 29

भ्रष्टराज्योऽथवा राजा यः शृणोत्यष्टमीदिने । स राज्यं लभते भूयो निखिलं हतकंटकम्

രാജ്യം നഷ്ടപ്പെട്ട രാജാവും അഷ്ടമി ദിനത്തിൽ ഇത് കേട്ടാൽ, അവൻ വീണ്ടും സമ്പൂർണ്ണവും കണ്ഠകരഹിതവും (വിഘ്നരഹിതവും) ആയ രാജ്യം പ്രാപിക്കും.

Verse 30

युद्धकाले च संप्राप्ते यश्चैतच्छृणुयान्नरः । स हत्वा शत्रुसंघातं विजयं च समाप्नुयात्

യുദ്ധസമയം വന്നപ്പോൾ ഇത് കേൾക്കുന്ന മനുഷ്യൻ ശത്രുസമൂഹത്തെ തകർത്തു വിജയം പ്രാപിക്കും.