Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 64
गांधर्वं शस्त्रमेतत्त्रिभुवनविजयं श्रीपतिस्तोषमग्र्यं । नीतो येनेह वृंदे त्यजसि कथमिदं तद्वपुः प्राप्तकामम् । कांतं ते विद्धि शूलिप्रवरशरहतं पुण्यलाभस्य भूषास्वर्गस्य त्वं । भवाद्य द्रुतममरवनं चंडिभद्रे भज त्वम्
gāṃdharvaṃ śastrametattribhuvanavijayaṃ śrīpatistoṣamagryaṃ | nīto yeneha vṛṃde tyajasi kathamidaṃ tadvapuḥ prāptakāmam | kāṃtaṃ te viddhi śūlipravaraśarahataṃ puṇyalābhasya bhūṣāsvargasya tvaṃ | bhavādya drutamamaravanaṃ caṃḍibhadre bhaja tvam
“ഈ ഗന്ധർവോപായം ത്രിഭുവനവിജയിയും ശ്രീപതിയെ പ്രസാദിപ്പിക്കുന്ന അഗ്രസാധനവും ആകുന്നു. ഇതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഹേ വൃന്ദേ, നീ ഇവിടെ നയിക്കപ്പെട്ടു—അപ്പോൾ ലക്ഷ്യം നേടിയ ഈ ദേഹം എങ്ങനെ ഉപേക്ഷിക്കും? നിന്റെ കാന്തൻ ശൂലധാരി പ്രഭുവിന്റെ ശ്രേഷ്ഠ ശരങ്ങളാൽ ഹതനായെന്ന് അറിക. നീ പുണ്യലാഭത്തിന്റെയും സ്വർഗത്തിന്റെയും ഭൂഷണമാകുന്നു; അതിനാൽ, ഹേ ചണ്ഡിഭദ്രേ, വേഗം അമരവനത്തെ ആശ്രയിക്ക।”
Apsarogaṇa (continuing counsel, verse framed as direct speech)
Type: kshetra
Scene: Apsarases speaking emphatically to Vṛndā; in the background, a symbolic vignette: Śiva (trident-bearing) releasing arrows; another vignette: Viṣṇu as Śrīpati receiving praise; the foreground remains at the tīrtha-bank.
FAQs
Purāṇic narratives often contrast heavenly reward with higher spiritual release; the verse dramatizes persuasion toward svarga while the story moves toward renunciation.
The passage is part of the Vṛndā account that ultimately establishes the sanctity of Vṛndāvana near Govardhana.
No explicit rite is prescribed; it references puṇya (merit) and heavenly attainment as results of conduct and divine ordinance.