Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 9
शंकुकर्णं कृशास्यं च ऊर्ध्वकेशं भयानकम् । देवानां नाशनार्थाय मानुषाणां विशेषतः । आकृष्टं दानवेंद्रेण मंत्रैः शुक्रप्रदर्शितैः । अवध्यं सर्वशस्त्राणामस्त्राणां च विशेषतः
śaṃkukarṇaṃ kṛśāsyaṃ ca ūrdhvakeśaṃ bhayānakam | devānāṃ nāśanārthāya mānuṣāṇāṃ viśeṣataḥ | ākṛṣṭaṃ dānaveṃdreṇa maṃtraiḥ śukrapradarśitaiḥ | avadhyaṃ sarvaśastrāṇāmastrāṇāṃ ca viśeṣataḥ
അതിന് ശങ്കുവിനുപോലെ മൂർച്ചയുള്ള ചെവികൾ, ക്ഷീണിച്ച മുഖം, മേലോട്ടുയർന്ന കേശം—അത്യന്തം ഭയങ്കരം. ദേവന്മാരുടെ നാശത്തിനും, പ്രത്യേകിച്ച് മനുഷ്യരുടെ സംഹാരത്തിനുമായി അതിനെ വരുത്തി. ദാനവേന്ദ്രൻ ശുക്രൻ ഉപദേശിച്ച മന്ത്രങ്ങളാൽ അതിനെ ആകർഷിച്ചു; അത് എല്ലാ ശസ്ത്രങ്ങൾക്കും, പ്രത്യേകിച്ച് ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾക്കും പോലും അവധ്യമായിരുന്നു.
Sūta (continuing narration)
Listener: Ṛṣis (implied)
Scene: A terrifying, gaunt, spike-eared being with hair standing upright is shown as a daitya-king performs mantra-summoning taught by Śukra; the creature radiates invulnerability, defying weapons and astras.
FAQs
Power gained through mantra and hostility becomes a threat to cosmic order; the Purāṇas contrast such misuse with dharmic worship that protects and restores harmony.
The chapter’s tīrtha (Vāstupada) is the implied setting; this verse supplies the mythic cause that later justifies special worship there.
No prescription; the verse mentions mantras as a narrative device (summoning), not as a recommended practice.