Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 1
सूत उवाच । सोऽपि विप्रो द्विजश्रेष्ठा विस्फोटकपरिप्लुतः । लज्जया परया युक्तो गत्वा किंचिद्वनांतरम्
sūta uvāca | so'pi vipro dvijaśreṣṭhā visphoṭakapariplutaḥ | lajjayā parayā yukto gatvā kiṃcidvanāṃtaram
സൂതൻ പറഞ്ഞു—ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായിരുന്ന ആ ബ്രാഹ്മണനും പൊട്ടലുകളും പുണ്ണുകളും കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടു. അത്യന്തം ലജ്ജയാൽ വ്യാകുലനായി അവൻ വനത്തിലെ ഒരു ഏകാന്ത ഭാഗത്തേക്ക് പോയി।
Sūta
Listener: (assembly of sages, implied)
Scene: A learned brāhmaṇa, body marked with eruptive sores, covers himself with a cloth and walks away from a village into a quiet forest glade, head bowed in shame.
FAQs
Shame and suffering can become catalysts for vairāgya, turning a person toward austerity and spiritual remedy.
The broader Hāṭakeśvara-kṣetra context continues, though this verse describes the seeker’s withdrawal to a forest setting.
No explicit rite is prescribed; the verse introduces withdrawal and the beginning of a purificatory path.