Skanda Purana — Nagara Khanda, Shloka 13
तेन पांसुकृता वृष्टिः समंतान्मथिता बहिः । तस्या भूमेः पतत्येव न किंचित्तत्र पूर्यते
tena pāṃsukṛtā vṛṣṭiḥ samaṃtānmathitā bahiḥ | tasyā bhūmeḥ patatyeva na kiṃcittatra pūryate
ആ വായുവാൽ പൊടികൊണ്ടുണ്ടായ മഴ എല്ലാദിക്കുകളിലും മഥിതമായി പുറത്തേക്കു തള്ളപ്പെട്ടു. അത് ആ ഭൂമിയിൽ വീണുകൊണ്ടിരുന്നിട്ടും അവിടെ ഒന്നും നിറയുകയില്ലായിരുന്നു.
Narrator (contextual Purāṇic voice within Tīrthamāhātmya; exact speaker not specified in snippet)
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and sages at Naimiṣāraṇya (typical frame; not explicit in verse)
Scene: A barren sacred ground where a storm of dust falls like rain, yet the surface never rises; the wind whips the dust outward in spirals, suggesting an invisible divine barrier.
FAQs
Human or spirit-driven attempts to alter a sanctified place can be nullified by divine forces safeguarding the tīrtha.
The Nāgarakhaṇḍa tīrtha under discussion where the earth cannot be ‘filled’ due to divine intervention; the name is not present in this verse.
None; it continues the account of a miraculous prevention of tampering with the site.