Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 59
निर्मथ्यमानादुदधेस्तदासीत्सा दिव्य लक्ष्मीर्भुवनैकनाथा । आन्वीक्षिकीं ब्रह्मविदो वदंति तथआ चान्ये मूलविद्यां गृणंति
nirmathyamānādudadhestadāsītsā divya lakṣmīrbhuvanaikanāthā | ānvīkṣikīṃ brahmavido vadaṃti tathaā cānye mūlavidyāṃ gṛṇaṃti
സമുദ്രം മഥിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അപ്പോൾ ദിവ്യപ്രഭയോടെ ലക്ഷ്മീ പ്രത്യക്ഷയായി—അവൾ ഭുവനങ്ങളുടെ ഏകാധിപത്നി. ബ്രഹ്മവിദർ അവളെ ‘ആൻവീക്ഷികീ’ എന്നു വിളിക്കുന്നു; മറ്റുള്ളവർ അവളെ മൂലവിദ്യയായി സ്തുതിക്കുന്നു।
Sūta (Lomaharṣaṇa) addressing the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa narrative style)
Tirtha: Samudra-manthana tīrtha (mythic) / Śrī-udbhava motif
Type: kshetra
Scene: From the churned ocean rises radiant Lakṣmī, sovereign of the worlds, luminous and serene; sages/knowers acclaim her as inquiry and root-knowledge.
FAQs
Lakṣmī is not merely wealth; she is also divine wisdom—right inquiry and the root-knowledge that supports dharma.
The verse occurs within Kedārakhaṇḍa (Kedāra sacred geography), though this particular shloka focuses on Mahālakṣmī’s cosmic manifestation rather than a single shrine.
No explicit vrata, dāna, snāna, or japa is prescribed in this verse.