Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 107
षडक्षरं मंत्रवरं तवेश जपंति ये मुनयो वीतरागाः । तेषां प्रसन्नोऽसि जपामहेतं त्वोंकारपूर्वं च नमः शिवाय
ṣaḍakṣaraṃ maṃtravaraṃ taveśa japaṃti ye munayo vītarāgāḥ | teṣāṃ prasanno'si japāmahetaṃ tvoṃkārapūrvaṃ ca namaḥ śivāya
ഹേ ഈശ്വരാ! വിരാഗികളായ മുനിമാർ നിന്റെ ശ്രേഷ്ഠമായ ഷഡക്ഷര മന്ത്രം ജപിക്കുന്നു; അവരോടു നീ പ്രസന്നനാകുന്നു. ഞങ്ങളും അതേ മന്ത്രം ജപിക്കുന്നു—ഓംകാരപൂർവ്വം ‘നമഃ ശിവായ’ എന്നു.
A dvija devotee (as implied by the immediate narrative context)
Type: kshetra
Listener: Bhārata (epic-style addressee)
Scene: A serene ascetic or brāhmaṇa sits before a liṅga, hands in japa-mudrā, a subtle Oṃ radiance above, while vītarāga sages appear as a quiet chorus of seers; the mantra ‘Namaḥ Śivāya’ is visualized as a garland of syllables encircling the liṅga.
FAQs
Mantra-japa, especially the ṣaḍakṣarī ‘Namaḥ Śivāya’ with Oṃ, purifies desire and draws Śiva’s grace.
No particular place is named; the verse glorifies the mantra itself as a portable tirtha of liberation.
Japa of the six-syllable mantra ‘Oṃ Namaḥ Śivāya,’ following the model of vītarāga munis.