Adhyaya 35

Verse 1

नारद उवाच । कुमारेण स्थापितोऽत्र कुमारेशस्ततः सुराः । प्रणम्य गुहमूचुश्च प्रबद्धकरसंपुटाः

നാരദൻ പറഞ്ഞു—ഇവിടെ കുമാരൻ (സ്കന്ദൻ) കുമാരേശനെ സ്ഥാപിച്ചു. തുടർന്ന് ദേവന്മാർ കരജോഡിച്ച് നമസ്കരിച്ചു ഗുഹ (സ്കന്ദൻ)നോട് പറഞ്ഞു.

Verse 2

किंचिद्विज्ञापयष्यामो वयं त्वां श्रृणु तत्त्वतः । पूर्वप्रसिद्ध आचारः प्रोच्यते जयिनामयम्

ഞങ്ങൾ നിങ്ങളോട് ഒരു അപേക്ഷ അറിയിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു—അത് തത്ത്വമായി ശ്രവിക്കണം. ഇത് പുരാതനവും പ്രസിദ്ധവുമായ ആചാരമാണ്; ജയകാംക്ഷികൾക്കായി പ്രസ്താവിച്ചതാണ്.

Verse 3

जयंति ये रणे शत्रूंस्तैः कार्यः स्तंभचिह्नकः । तस्मात्तव जयोद्द्योतनिमित्तं स्तंममुत्तमम्

യുദ്ധത്തിൽ ശത്രുവിനെ ജയിക്കുന്നവർ വിജയചിഹ്നമായി ഒരു സ്തംഭം സ്ഥാപിക്കണം. അതിനാൽ നിങ്ങളുടെ ജയപ്രഖ്യാപനാർത്ഥം ഈ ഉത്തമ വിജയസ്തംഭം ഉയർത്തപ്പെടട്ടെ.

Verse 4

नक्षिपाम वयं यावत्त्मनुज्ञातुमर्हसि । विश्वकर्मकृतं यच्च तृतीयं लिंगमुत्तमम्

നിങ്ങൾ അനുമതി നൽകുന്ന ഉടൻ ഞങ്ങൾ ഇത് ഇവിടെ സ്ഥാപിക്കും—വിശ്വകർമ്മൻ നിർമ്മിച്ച ആ ഉത്തമമായ മൂന്നാം ലിംഗവും കൂടെ.

Verse 5

तस्य स्तंभाग्रतसतं च संस्थापय शिवात्मज । एवमुक्ते सुरैः स्कन्दस्ततेत्याह महामनाः

ഹേ ശിവാത്മജാ, ആ സ്തംഭത്തിന്റെ മുൻപിൽ നൂറു ചിഹ്നങ്ങൾ സ്ഥാപിക്ക. ദേവന്മാർ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ മഹാത്മാവ് സ്കന്ദൻ “തഥാസ്തു” എന്നു മറുപടി പറഞ്ഞു.

Verse 6

ततो हृष्टाः सुरगणाः शक्राद्याः स्तंभमुत्तमम् । जांबूनदमयं शुभ्रं रणभूमौ विनिक्षिपुः

അനന്തരം ശക്രാദി ദേവഗണങ്ങൾ ഹർഷിതരായി യുദ്ധഭൂമിയിൽ ജാംബൂനദ സ്വർണ്ണനിർമ്മിതവും ദീപ്തിമാനുമായ ഉത്തമ സ്തംഭം സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 7

परितः स्थंडिलं दिक्षु सर्वरत्नमयं तु ते । तत्र हृष्टाश्चाप्सरसो ननृतुर्दशधा शुभाः

ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാ ദിക്കുകളിലും അവർ സർവ്വരത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച പവിത്രമായ സ്ഥണ്ഡിലം ഒരുക്കി. അവിടെ ശുഭമായ അപ്സരസ്സുകൾ ഹർഷത്തോടെ ദശധാ നൃത്തം ചെയ്തു.

Verse 8

मातरो मंगलान्यस्य जगुः स्कन्दस्य नंदिताः । इंद्राद्या ननृतुस्तत्र स्वयं विष्णुश्च वादकः

സ്കന്ദനുവേണ്ടി സന്തോഷിച്ച മാതൃദേവിമാർ മംഗളഗീതങ്ങൾ പാടി. അവിടെ ഇന്ദ്രാദികൾ നൃത്തം ചെയ്തു; സ്വയം വിഷ്ണു വാദകനായി നിന്നു.

Verse 9

पेतुः खात्पुष्पवर्षाणि देववाद्यानि सस्वनुः । एवं स्तंभं समारोप्य जयाख्यं विश्वनंदकः

ആകാശത്തിൽ നിന്ന് പുഷ്പവർഷം പെയ്തു; ദേവവാദ്യങ്ങൾ മുഴങ്ങി. ഇങ്ങനെ ‘ജയ’ എന്ന നാമമുള്ള സ്തംഭം സ്ഥാപിച്ച് ലോകാനന്ദകൻ സ്കന്ദൻ (മുന്നോട്ട് നീങ്ങി).

Verse 10

स्तम्भेश्वरस्ततो देवः स्थापितस्त्र्यक्षसूनुना । विरिंचिप्रमुखैर्देवैर्जातानन्दैः समं तदा

അതിനുശേഷം ത്രിനേത്രനായ ശിവന്റെ പുത്രൻ ഭഗവാൻ സ്തംഭേശ്വരനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു; വിരിഞ്ചി (ബ്രഹ്മാവ്) മുതലായ ദേവഗണം അന്നു ഒരുമിച്ച് ആനന്ദിച്ചു।

Verse 11

हरिहरादित्युक्तैस्तैः सेन्द्रैर्मुनिगणैरपि । तस्यैव पश्चिमे भागे शक्त्यग्रेण महात्मना

ഹരി, ഹര, ആദിത്യൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെട്ട ആ ദേവന്മാരോടൊപ്പം, ഇന്ദ്രനും മുനിഗണങ്ങളും ചേർന്ന്—അതേ സ്ഥലത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്ത്—മഹാത്മാവ് തന്റെ ശക്തി (വേൽ) മുൻപാക്കി (തുടർകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു)।

Verse 12

गुहेन निर्मितः कूपो गंगा तत्र तलोद्भवा । माघस्य च चतुर्दश्यां कृष्णायां पितृतर्पणम्

ഗുഹൻ (സ്കന്ദൻ) അവിടെ ഒരു കിണർ നിർമ്മിച്ചു; അതിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ നിന്ന് ഗംഗ ഉദ്ഭവിച്ചു. കൂടാതെ മാഘമാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷ ചതുര്ദശിയിൽ അവിടെ പിതൃതർപ്പണം ചെയ്യണം।

Verse 13

कूपे स्नानं नरः कृत्वा भक्त्या यः पांडुनंदन । गयाश्राद्धेन यत्पुण्यं तत्फलं लभते स्फुटम्

ഹേ പാണ്ഡുനന്ദനാ! ഭക്തിയോടെ ആ കിണറിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യൻ, ഗയാശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യഫലം തന്നെയെ വ്യക്തമായി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 14

स्तंभेश्वरं ततो देवं गन्धपुष्पैः प्रपूजयेत् । वाजपेयफलं प्राप्य मोदते रुद्रसद्मानि

അതിനുശേഷം സ്തംഭേശ്വര ദേവനെ സുഗന്ധവും പുഷ്പങ്ങളും കൊണ്ട് ഭക്തിപൂർവ്വം പൂജിക്കണം. വാജപേയ യാഗഫലം പ്രാപിച്ച് അവൻ രുദ്രധാമങ്ങളിൽ ആനന്ദിക്കുന്നു।

Verse 15

पौर्णमास्याममावास्यां महीसागरसंगमे । श्राद्धं कृत्वा च योऽभ्यर्च्चेंत्स्तंभेश्वरमकल्मषः

പൗർണ്ണമിയിലോ അമാവാസിയിലോ മഹീ നദിയും സമുദ്രവും സംഗമിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് ശ്രാദ്ധം ചെയ്ത് ശേഷം സ്തംഭേശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നവൻ മലിനതയിൽ നിന്ന് വിമുക്തനാകുന്നു।

Verse 16

पितरस्तस्य तृप्यंति तृप्ता यच्छंति चाशिषः । स भित्त्वा सर्वपापानि रुद्रलोके महीयते

അവന്റെ പിതൃക്കൾ തൃപ്തരാകുന്നു; തൃപ്തരായി അവർ അവനു ആശീർവാദങ്ങൾ നൽകുന്നു. അവൻ എല്ലാ പാപങ്ങളും തകർത്തു രുദ്രലോകത്തിൽ മഹിമപ്പെടുന്നു।

Verse 17

इत्याह भगवान्रुद्रः स्कन्दस्य प्रीतये पुरा । एवमेव चतुर्थं च स्थापितं लिंगमुत्तमम्

ഇങ്ങനെ ഭഗവാൻ രുദ്രൻ പണ്ടുകാലത്ത് സ്കന്ദന്റെ പ്രീതിക്കായി അരുളിച്ചെയ്തു. ഇതേവിധം നാലാമത്തെ ഉത്തമ ലിംഗവും സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 18

प्रणेमुर्देवताः सर्वे साधुसाध्विति ते जगुः

എല്ലാ ദേവതകളും നമസ്കരിച്ചു; അവർ ‘സാധു സാധു’ എന്നു ഘോഷിച്ചു।