Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 45
जन्मानि संतु मम देव शताधिकानि माया न मे वि शतु चित्तमबोधहेतुः । किंचित्क्षणार्धमपि ते चरणारविन्दान्नापैतु मे हृदयमीश नमोनमस्ते
janmāni saṃtu mama deva śatādhikāni māyā na me vi śatu cittamabodhahetuḥ | kiṃcitkṣaṇārdhamapi te caraṇāravindānnāpaitu me hṛdayamīśa namonamaste
ഹേ ദേവാ! എനിക്ക് നൂറിലധികം ജന്മങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും, അജ്ഞാനഹേതുവായ മായ എന്റെ ചിത്തത്തിൽ കടക്കാതിരിക്കട്ടെ. അർദ്ധക്ഷണമെങ്കിലും എന്റെ ഹൃദയം നിന്റെ ചരണാരവിന്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകരുതേ. ഹേ ഈശാ, നമോ നമസ്തേ.
Śabarī
Scene: A devotee prostrates repeatedly before Īśa, while a shadowy Māyā figure is kept outside the mind’s threshold; the heart is shown tethered to lotus-feet by a luminous thread of remembrance.
FAQs
Unbroken remembrance of Śiva protects the mind from Māyā; devotion is valued above the count of births.
No geographical tīrtha is mentioned; the verse emphasizes inner pilgrimage—abiding at the Lord’s feet in the heart.
A devotional discipline is implied: continuous smaraṇa (remembrance) and namaskāra (salutation) to Īśa.