Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 44
वांछामि नाहमपि सर्वधनाधिपत्यं न स्वर्गभूमिमचलां न पदं विधातुः । भूयो भवामि यदि जन्मनिजन्मनि स्यां त्वत्पादपंकजलसन्मकरंदभृंगी
vāṃchāmi nāhamapi sarvadhanādhipatyaṃ na svargabhūmimacalāṃ na padaṃ vidhātuḥ | bhūyo bhavāmi yadi janmanijanmani syāṃ tvatpādapaṃkajalasanmakaraṃdabhṛṃgī
എനിക്ക് സർവ്വധനാധിപത്യം വേണ്ട; അചലമായ സ്വർഗ്ഗഭൂമിയും വേണ്ട; സ്രഷ്ടാവിന്റെ പദവും വേണ്ട. ജന്മജന്മാന്തരമായി വീണ്ടും ജനിക്കേണ്ടിവന്നാൽ, ഓരോ ജന്മത്തിലും നിന്റെ പാദപങ്കജത്തിലെ സത്യ മകരന്ദം പാനം ചെയ്യുന്ന ഭൃംഗിയായി ഞാൻ ഇരിക്കട്ടെ.
Śabarī
Scene: A devotee mentally renounces crowns, celestial thrones, and Brahmā’s seat, choosing instead to become a small bee hovering at the radiant lotus-feet of Īśa, drinking nectar-like grace.
FAQs
Devotion to Śiva transcends worldly power and even heavenly rewards; the devotee seeks only service at the Lord’s feet.
No site is named; the focus is on the ‘pāda-tīrtha’ ideal—the sanctity of Śiva’s lotus feet as the devotee’s refuge.
No external rite is prescribed; it is a vow of exclusive devotion and renunciation of reward-seeking.