Adhyaya 80

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र नन्दिकेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महानन्दी तत्ते सर्वं वदाम्यहम्

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജേന്ദ്രാ! തുടർന്ന് നീ ഉത്തമനായ നന്ദികേശ്വരനിലേക്കു പോകുക; അവിടെ മഹാനന്ദി സിദ്ധി പ്രാപിച്ചു. അതെല്ലാം ഞാൻ നിന്നോട് പറയുന്നു।

Verse 2

रेवायां पुरतः कृत्वा पुरा नन्दी गणेश्वरः । तपस्तपञ्जयं कुर्वंस्तीर्थात्तीर्थं जगाम ह

പുരാതനകാലത്ത് ഗണേശ്വരനായ നന്ദി, റേവയെ മുന്നിൽ വെച്ച്, തപസ്സിന്റെ കഷ്ടങ്ങൾ ജയിച്ചുകൊണ്ട്, തീർത്ഥത്തിൽ നിന്ന് തീർത്ഥത്തിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു।

Verse 3

दधिस्कन्दं मधुस्कन्दं यावत्त्यक्त्वा तु गच्छति । तावत्तुष्टो महादेवो नन्दिनाथमुवाच ह

അവൻ ദധിസ്കന്ദവും മധുസ്കന്ദവും വിട്ട് മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്രയും, ആ സ്ഥിരതയിൽ മഹാദേവൻ പ്രസന്നനായി നന്ദിനാഥനോട് അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 4

ईश्वर उवाच । भोभोः प्रसन्नो नन्दीश वरं वृणु यथेप्सितम् । तपसा तेन तुष्टोऽहं तीर्थयात्राकृतेन ते

ഈശ്വരൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ നന്ദീശാ! ഞാൻ പ്രസന്നനാണ്; നിനക്കിഷ്ടമുള്ള വരം തിരഞ്ഞെടുക്കുക. നിന്റെ ആ തപസ്സും തീർത്ഥയാത്രയും കൊണ്ട് ഞാൻ തൃപ്തനായി।

Verse 5

नन्दीश्वर उवाच । न चाहं कामये वित्तं न चाहं कुलसन्ततिम् । मुक्त्वा न कामये कामं तव पादाम्बुजात्परम्

നന്ദീശ്വരൻ പറഞ്ഞു—എനിക്ക് ധനം വേണ്ട, കുലപരമ്പരയും സന്തതിയും വേണ്ട. മോക്ഷം ഒഴികെ മറ്റൊരു ആഗ്രഹവും ഇല്ല; നിന്റെ കമലപാദങ്ങളെക്കാൾ മേലായി എനിക്ക് ഒന്നും വേണ്ട.

Verse 6

कृमिकीटपतङ्गेषु तिर्यग्योनिं गतस्य वा । जन्म जन्मान्तरेऽप्यस्तु भक्तिस्त्वयि ममाचला

ഞാൻ പുഴു, കീടം, പക്ഷി എന്നിവയുടെ യോനികളിലേക്കു പോയാലും, ഏതൊരു തിര്യക്‌യോനിയിലേക്കു വീണാലും—ജന്മം ജന്മാന്തരം നിനക്കുള്ള എന്റെ ഭക്തി അചലമായിരിക്കട്ടെ.

Verse 7

तथेत्युक्त्वा महादेवः परया कृपया नृप । गृहीत्वा तं करे सिद्धं जगाम निलयं हरः

ഹേ രാജാവേ, ‘തഥാസ്തു’ എന്നു പറഞ്ഞ് മഹാദേവൻ പരമകൃപയോടെ ആ സിദ്ധനെ കൈപിടിച്ചു; ഹരൻ തന്റെ ധാമത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 8

तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्या त्र्यक्षं प्रपूजयेत् । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ഭക്തിയോടെ ത്ര്യക്ഷൻ (ത്രിനേത്രൻ) ശിവനെ പൂജിക്കുന്നവൻ അഗ്നിഷ്ടോമ യാഗഫലത്തോടു തുല്യമായ പുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा प्राणत्यागं करोति चेत् । शिवस्यानुचरो भूत्वा मोदते कल्पमक्षयम्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് അവിടെ തന്നേ പ്രാണത്യാഗം ചെയ്താൽ, അവൻ ശിവന്റെ അനുചരനായി അക്ഷയ കല്പകാലം മുഴുവൻ ആനന്ദിക്കുന്നു.

Verse 10

ततः कालेन महता जायते विमले कुले । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदां शतम्

അതിനുശേഷം മഹാകാലം കഴിഞ്ഞ് അവൻ നിർമ്മലവും ശ്രേഷ്ഠവുമായ കുലത്തിൽ ജനിക്കുന്നു; വേദവും വേദാംഗങ്ങളും ഉള്ള തത്ത്വം അറിയുന്നവനായി നൂറു ശരദ്കാലങ്ങൾ ജീവിക്കുന്നു.

Verse 11

एतत्ते कथितं तात तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । दुर्लभं मर्त्यसंज्ञस्य सर्वपापक्षयंकरम्

ഹേ താത! ഈ തീർത്ഥത്തിന്റെ പരമോത്തമമായ മഹാത്മ്യം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു; മർത്ത്യർക്കു ദുർലഭവും സർവ്വപാപക്ഷയകാരിയും ആകുന്നു.

Verse 80

। अध्याय

ഇവിടെ അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു.