Adhyaya 69

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र मङ्गलेश्वरमुत्तमम् । स्थापितं भूमिपुत्रेण लोकानां हितकाम्यया

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം, ഹേ രാജേന്ദ്ര, ഉത്തമമായ മംഗലേശ്വരത്തിലേക്കു പോകണം; ലോകങ്ങളുടെ ഹിതം ആഗ്രഹിച്ച് ഭൂമിപുത്രൻ അതിനെ സ്ഥാപിച്ചു.

Verse 2

तोषितः परया भक्त्या शङ्करः शशिशेखरः । चतुर्दश्यां गुरुर्देवः प्रत्यक्षो मङ्गलेश्वरः

പരമഭക്തിയാൽ പ്രസന്നനായ ശശിശേഖരൻ ശങ്കരൻ ചതുര്ദശിയിൽ മംഗളേശ്വരരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു; അവിടെ ഗുരുദേവൻ സാക്ഷാൽ വിരാജിക്കുന്നു।

Verse 3

ब्रूहि पुत्र वरं शुभ्रं तं ते दास्यामि मङ्गल

മകനേ, നിർമലവും മംഗളകരവും ആയ വരം പറയുക; മംഗളാ, ആ വരം ഞാൻ നിനക്കു നൽകാം।

Verse 4

मङ्गल उवाच । प्रसादं कुरु मे शम्भो प्रतिजन्मनि शङ्कर । त्वदङ्गस्वेदसम्भूतो ग्रहमध्ये वसाम्यहम्

മംഗളൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ശംഭോ, ഹേ ശങ്കരാ, ഓരോ ജന്മത്തിലും എനിക്കു പ്രസാദം ചെയ്യണമേ. നിന്റെ ദേഹസ്വേദത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ച ഞാൻ ഗ്രഹമണ്ഡലത്തിൽ വസിക്കുന്നു।

Verse 5

त्वत्प्रसादेन ईशान पूज्योऽहं सर्वदैवतैः । कृतार्थो ह्यद्य संजातस्तव दर्शनभाषणात्

ഹേ ഈശാനാ, നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഞാൻ സർവദേവതകളാലും പൂജ്യനായി. ഇന്ന് നിന്റെ ദർശനവും സംഭാഷണവും കൊണ്ട് ഞാൻ കൃതാർത്ഥനായി।

Verse 6

स्थानेऽस्मिन् देवदेवेश मम नाम्ना महेश्वरः । एवं भवतु ते पुत्रेत्युक्त्वा चान्तरधीयत

ഹേ ദേവദേവേശാ, ഈ സ്ഥലത്ത് എന്റെ നാമത്തിൽ ‘മഹേശ്വരൻ’ സ്ഥാപിതനാകട്ടെ. ‘അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ, മകനേ’ എന്നു പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം അന്തർധാനം ചെയ്തു।

Verse 7

मङ्गलोऽपि महात्मा वै स्थापयित्वा महेश्वरम् । आत्मयोगबलेनैव शूलिनापूजयत्ततः

മഹാത്മാവായ മംഗളൻ അവിടെ മഹേശ്വരനെ പ്രതിഷ്ഠിച്ച്, തന്റെ ആത്മയോഗബലത്താൽ ശൂലധാരിയായ പ്രഭുവിനെ തുടർന്ന് ആരാധിച്ചു।

Verse 8

सर्वदुःखहरं लिङ्गं नाम्ना वै मङ्गलेश्वरम् । तत्र तीर्थे तु वै राजन्ब्राह्मणान्प्रीणयेत्सुधीः

സകലദുഃഖവും അകറ്റുന്ന ആ ലിംഗം ‘മാംഗലേശ്വര’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധമാണ്. ഹേ രാജാവേ, ആ തീർത്ഥത്തിൽ ബുദ്ധിമാന്മാർ ബ്രാഹ്മണരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം।

Verse 9

सपत्नीकान्नृपश्रेष्ठ चतुर्थ्यङ्गारके व्रते । पत्नीभर्तारसंयुक्तं विद्वांसं श्रोत्रियं द्विजम्

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ, ചതുർത്ഥിയിലെ അങ്കാരകവ്രതത്തിൽ ഭാര്യകളോടുകൂടിയ—ദമ്പതിസഹിത—വിദ്വാന്മാരായ, വേദപാഠിയായ ശ്രോത്രിയ ദ്വിജരെ ആദരിക്കണം।

Verse 10

व्रतान्ते चैव गौर्धुर्यैः शिवमुद्दिश्य दीयते । प्रीयतां मे महादेवः सपत्नीको वृषध्वजः

വ്രതാന്തത്തിൽ ശിവനെ ഉദ്ദേശിച്ച് ഉത്തമ ഗാവുകളെ ദാനം ചെയ്യണം—“സപത്നീകനായ വൃഷധ്വജ മഹാദേവൻ എന്നിൽ പ്രസന്നനാകട്ടെ।”

Verse 11

वस्त्रयुग्मं प्रदातव्यं लोहितं पाण्डुनन्दन । धूर्वहौ रक्तवर्णौ च शुभ्रं कृष्णं तथैव च

ഹേ പാണ്ഡുനന്ദന, ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള വസ്ത്രയുഗ്മം ദാനം ചെയ്യണം. ധൂസര-ചുവപ്പ് വർണ്ണത്തിലുള്ളതും, അതുപോലെ വെള്ളയും കറുപ്പും വസ്ത്രങ്ങളും ദാനയോഗ്യമാണ്।

Verse 12

छत्रं शय्यां शुभां चैव रक्तमाल्यानुलेपनम् । दातव्यं पाण्डवश्रेष्ठ विशुद्धेनान्तरात्मना

ഹേ പാണ്ഡവശ്രേഷ്ഠാ! ഛത്രം, ശുഭശയ്യ, കൂടാതെ ചുവന്ന മാലകളും അനുലേപനവും—അന്തരാത്മ ശുദ്ധമാക്കി—ദാനം ചെയ്യേണ്ടതാണ്.

Verse 13

चतुर्थ्यां तु तथाष्टम्यां पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः । श्राद्धं तत्रैव कर्तव्यं वित्तशाठ्येन वर्जितः

ശുക്ലവും കൃഷ്ണവും—ഇരു പക്ഷങ്ങളിലും—ചതുർത്ഥിയും അഷ്ടമിയും തിഥികളിൽ അവിടെയേ ശ്രാദ്ധം ചെയ്യണം; ധനകാര്യത്തിൽ കപടം ഒഴിവാക്കണം.

Verse 14

प्रेता भवन्ति सुप्रीता युगमेकं महीपते । सपुत्रो जायते मर्त्यः प्रतिजन्म नृपोत्तम

ഹേ മഹീപതേ! പ്രേതാത്മാക്കൾ ഒരു യുഗം മുഴുവൻ അത്യന്തം പ്രസന്നരാകും; ഹേ നൃപോത്തമാ! ആ മനുഷ്യൻ ജന്മംജന്മമായി പുത്രവാനായി ജനിക്കുന്നു.

Verse 15

तस्य तीर्थस्य भावेन सर्वाङ्गरुचिरो नृप । मङ्गलं भवते वंशो नाशुभं विद्यते क्वचित्

ഹേ നൃപാ! ആ തീർത്ഥത്തിന്റെ പുണ്യപ്രഭാവംകൊണ്ട് മനുഷ്യൻ സർവ്വാംഗങ്ങളിലും ദീപ്തിമാനാകുന്നു; വംശം മംഗളമയമാകുന്നു, എവിടെയും അമംഗളം കാണപ്പെടുകയില്ല.

Verse 16

भक्त्या यः कीर्तयेन्नित्यं तस्य पापं व्यपोहति

ഭക്തിയോടെ നിത്യം കീർത്തിക്കുന്നവന്റെ പാപം അകന്നു പോകുന്നു.

Verse 69

। अध्याय

ഇങ്ങനെ ഈ അധ്യായം സമാപ്തമായി।