Adhyaya 59

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः पुष्करिणीं गच्छेत्सर्वपापप्रणाशिनीम् । श्रुते यस्याः प्रभावे तु सर्वपापैः प्रमुच्यते

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അനന്തരം സർവ്വപാപപ്രണാശിനിയായ പുഷ്കരിണിയിലേക്കു പോകണം; അവളുടെ മഹിമ ശ്രവണമാത്രത്തിൽ മനുഷ്യൻ എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും വിമുക്തനാകുന്നു।

Verse 2

रेवाया उत्तरे कूले तीर्थं परमशोभनम् । यत्रास्ते सर्वदा देवो वेदमूर्तिर्दिवाकरः

രേവയുടെ ഉത്തര തീരത്ത് പരമശോഭനമായ ഒരു തീർത്ഥമുണ്ട്; അവിടെ വേദമൂർത്തിയായ ദിവാകരദേവൻ (സൂര്യൻ) സദാ വസിക്കുന്നു।

Verse 3

कुरुक्षेत्रं यथा पुण्यं सार्वकामिकमुत्तमम् । इदं तीर्थं तथा पुण्यं सर्वकामफलप्रदम्

കുരുക്ഷേത്രം എങ്ങനെ പരമപുണ്യകരവും സർവ്വകാമസിദ്ധിദായകവുമായ ഉത്തമക്ഷേത്രമോ, അതുപോലെ ഈ തീർത്ഥവും പുണ്യകരം; സർവ്വകാമഫലപ്രദം।

Verse 4

कुरुक्षेत्रे यथा वृद्धिर्दानस्य जगतीपते । पुष्करिण्यां तथा दानं वर्धते नात्र संशयः

ഹേ ജഗതീപതേ! കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ ദാനം ചെയ്താൽ എങ്ങനെ പുണ്യം വർദ്ധിക്കുമോ, അതുപോലെ പുഷ്കരിണിയിലും ദാനം വർദ്ധിക്കും—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 5

यवमेकं तु यो दद्यात्सौवर्णं मस्तके नृप । पुष्करिण्यां तथा स्थानं यथा स्थानं नरे स्मृतम्

ഹേ നൃപാ! പുഷ്കരിണിയിൽ മസ്തകത്തിൽ സ്വർണം വെച്ച് ഒരു യവകണം പോലും ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ, നരനായി സ്മൃതമായ ആ പരമ ‘സ്ഥാന’ത്തെ തന്നേ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 6

सूर्यग्रहे तु यः स्नात्वा दद्याद्दानं यथाविधि । हस्त्यश्वरथरत्नादि गृहं गाश्च युगंधरान्

സൂര്യഗ്രഹണസമയത്ത് ആരെങ്കിലും ഇവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് വിധിപ്രകാരം ദാനം ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ—ആന, കുതിര, രഥം, രത്നാദി, വീടുകൾ, നുകത്തിൽ കെട്ടാൻ യോഗ്യമായ പശുക്കൾ—അവൻ മഹാപുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 7

सुवर्णं रजतं वापि ब्राह्मणेभ्यो ददाति यः । त्रयोदश दिनं यावत्त्रयोदशगुणं भवेत्

ആർ ബ്രാഹ്മണർക്കു സ്വർണ്ണമോ വെള്ളിയോ ദാനം ചെയ്യുന്നു, പതിമൂന്ന് ദിവസം വരെ (അങ്ങനെ) ചെയ്താൽ അവന്റെ പുണ്യം പതിമൂന്ന് മടങ്ങാകും।

Verse 8

तिलमिश्रेण तोयेन तर्पयेत्पितृदेवताः । द्वादशाब्दे भवेत्प्रीतिस्तत्र तीर्थे महीपते

ഹേ മഹീപതേ! ആ തീർത്ഥത്തിൽ എള്ള് കലർന്ന ജലത്തോടെ പിതൃദേവതകൾക്ക് തർപ്പണം ചെയ്യണം; അതിനാൽ അവിടെ പിതൃകൾ പന്ത്രണ്ട് വർഷം പ്രസന്നരാകും।

Verse 9

यस्तत्र कुरुते श्राद्धं पायसैर्मधुसर्पिषा । श्राद्धदो लभते स्वर्गं पित्ःणां दत्तमक्षयम्

ആർ അവിടെ പായസം തേനും നെയ്യും ചേർത്ത് ശ്രാദ്ധം ചെയ്യുന്നു, ആ ശ്രാദ്ധദാതാവ് സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു; പിതൃകൾക്കു നൽകിയതു അക്ഷയമാകുന്നു।

Verse 10

अक्षतैर्बदरैर्बिल्वैरिङ्गुदैर्वा तिलैः सह । अक्षयं फलमाप्नोति तस्मिंस्तीर्थे न संशयः

അക്ഷതം, ബദരഫലം, ബിൽവഫലം, ഇംഗുദഫലം അല്ലെങ്കിൽ എള്ള് എന്നിവയോടെ (അർപ്പിച്ചാൽ) ആ തീർത്ഥത്തിൽ അക്ഷയഫലം ലഭിക്കുന്നു—സംശയമില്ല।

Verse 11

तत्र स्नात्वा तु यो देवं पूजयेच्च दिवाकरम् । आदित्यहृदयं जप्त्वा पुनरादित्यमर्चयेत् । स गच्छेत्परमं लोकं त्रिदशैरपि वन्दितम्

അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് ദിവാകരദേവനെ വിധിപൂർവ്വം പൂജിക്കുകയും, ആദിത്യഹൃദയം ജപിച്ച് വീണ്ടും ആദിത്യനെ അർച്ചിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ, ദേവന്മാരാലും വന്ദിതമായ പരമ ലോകത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 12

ऋचमेकां जपेद्यस्तु यजुर्वा साम एव च । स समग्रस्य वेदस्य फलमाप्नोति वै नृप

ഹേ നൃപാ! ഒരൊറ്റ ഋക്‌ അല്ലെങ്കിൽ ഒരൊറ്റ യജുസ്‌ അല്ലെങ്കിൽ ഒരൊറ്റ സാമൻ പോലും ജപിക്കുന്നവൻ, നിശ്ചയമായും സമഗ്ര വേദഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 13

यस्त्र्यक्षरं जपेन्मन्त्रं ध्यायमानो दिवाकरम् । आदित्यहृदयं जप्त्वा मुच्यते सर्वपातकैः

ദിവാകരനെ ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് ത്ര്യക്ഷര മന്ത്രം ജപിക്കുകയും, ആദിത്യഹൃദയം കൂടി ജപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവൻ, സർവ്വ പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകുന്നു।

Verse 14

यस्तत्र विधिवत्प्राणांस्त्यजते नृपसत्तम । स गच्छेत्परमं स्थानं यत्र देवो दिवाकरः

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! അവിടെ വിധിപൂർവ്വം പ്രാണത്യാഗം ചെയ്യുന്നവൻ, ദിവാകരദേവൻ വസിക്കുന്ന പരമ സ്ഥാനത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 59

। अध्याय

ഇതി അധ്യായം സമാപ്തം.