Adhyaya 27
ഈ അധ്യായത്തിൽ നാരദന്റെ വചനങ്ങൾ കേട്ട റാണി അദ്ദേഹത്തിന് സ്വർണം, രത്നങ്ങൾ, ഉത്തമ വസ്ത്രങ്ങൾ, അപൂർവ വസ്തുക്കൾ വരെ ദാനം ചെയ്യാൻ ഒരുങ്ങുന്നു. എന്നാൽ നാരദൻ വ്യക്തിഗത സമ്പാദ്യം സ്വീകരിക്കാതെ ദാനത്തിന്റെ വിവേകം ഉപദേശിക്കുന്നു—മുനിമാർ സഞ്ചയത്താൽ അല്ല, ഭക്തിയാൽ പോഷിക്കപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ ദാനം ക്ഷീണവൃത്തികളായ ദരിദ്ര ബ്രാഹ്മണർക്കായി തിരിയണം എന്ന് പറയുന്നു. അപ്പോൾ റാണി വേദ-വേദാംഗങ്ങളിൽ നിപുണരായ ദരിദ്ര ബ്രാഹ്മണരെ വിളിച്ചു നാരദൻ നിർദേശിച്ച രീതിയിൽ ദാനം ചെയ്യുന്നു; ഇത് ഹരിയുടെയും ശങ്കരന്റെയും പ്രീതിക്കായാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. തുടർന്ന് അവൾ പതിധർമ്മപ്രതിജ്ഞ ഉറപ്പിക്കുന്നു—ബാണൻ തന്നെയാണ് അവളുടെ ഏകദേവൻ; അവന്റെ ദീർഘായുസ്സും ജന്മജന്മാന്തര സഹവാസവും അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, എന്നിരുന്നാലും നാരദാജ്ഞ പാലിച്ച് ദാനം ചെയ്തതും പറയുന്നു. നാരദൻ അനുമതി നൽകി പുറപ്പെടുന്നു; പിന്നെ സ്ത്രീകൾ പാണ്ടുരവും തേജസ്സില്ലാത്തവരുമായി ‘നാരദവചനത്തിൽ മോഹിതർ’ എന്നപോലെ വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു—ഋഷിസംവാദം മനോഭാവവും സാമൂഹ്യഫലവും മാറ്റുന്ന ശക്തിയുള്ളതെന്ന് ഇതിലൂടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । नारदस्य वचः श्रुत्वा राज्ञी वचनमब्रवीत् । प्रसादं कुरु विप्रेन्द्र गृह्ण दानं यथेप्सितम्
ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—നാരദന്റെ വചനം കേട്ട് റാണി പറഞ്ഞു: “ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ, പ്രസാദിക്കണമേ; ഇഷ്ടമുള്ളവിധം ദാനം സ്വീകരിക്കൂ.”
Verse 2
सुवर्णमणिरत्नानि वस्त्राणि विविधानि च । तत्ते दारयामि विप्रेन्द्र यच्चान्यदपि दुर्लभम्
“സ്വർണം, മുത്തുമണികളും രത്നങ്ങളും, പലവിധ വസ്ത്രങ്ങളും—ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ, ഇവയെല്ലാം ഞാൻ അർപ്പിക്കുന്നു; കൂടാതെ ദുർലഭമായ മറ്റെന്തുണ്ടോ അതും.”
Verse 3
राज्ञ्यास्तु वचनं श्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत् । अन्येषां दीयतां भद्रे ये द्विजाः क्षीणवृत्तयः
രാജ്ഞിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് നാരദൻ പറഞ്ഞു— “ഭദ്രേ, ഇത് മറ്റുള്ളവർക്ക് നൽകുക; ഉപജീവനം ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്ന ദ്വിജബ്രാഹ്മണർക്കു ദാനം ചെയ്യുക।”
Verse 4
वयं तु सर्वसम्पन्ना भक्तिग्राह्याः सदैव हि । इत्युक्ता सा तदा राज्ञी वेदवेदाङ्गपारगान्
“ഞങ്ങൾ സർവസമ്പന്നരാണ്; ഞങ്ങളെ എപ്പോഴും ഭക്തിയാൽ മാത്രമേ സ്വീകരിക്കേണ്ടത്.” എന്നു കേട്ട് രാജ്ഞി അപ്പോൾ വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പാരംഗതരായവരിലേക്കു തിരിഞ്ഞു।
Verse 5
आहूय ब्राह्मणान्निःस्वान्दातुं समुपचक्रमे । यत्किंचिन्नारदेनोक्तं दानसौभाग्यवर्धनम्
അവൾ ദരിദ്ര ബ്രാഹ്മണരെ വിളിച്ചു ദാനം നൽകാൻ തുടങ്ങി; നാരദൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം— സൗഭാഗ്യവർധകമായ ആ ദാനം— അവൾ അതുപോലെ തന്നെ അനുഷ്ഠിച്ചു।
Verse 6
तेन दानेन मे नित्यं प्रीयेतां हरिशङ्करौ । ततो राज्ञी च सा प्राह नारदं मुनिपुंगवम्
“ആ ദാനത്താൽ ഹരിയും ശങ്കരനും എപ്പോഴും എന്നിൽ പ്രസന്നരാകട്ടെ.” എന്നു പറഞ്ഞ് രാജ്ഞി മുനിപുങ്ഗവനായ നാരദനോട് സംസാരിച്ചു।
Verse 7
राज्ञ्युवाच । दानं दत्तं त्वयोक्तं यद्भर्तृकर्मपरं हि तत् । आजन्मजन्म मे भर्ता भवेद्बाणो द्विजोत्तम
രാജ്ഞി പറഞ്ഞു— “നീ പറഞ്ഞതുപോലെ ഞാൻ നൽകിയ ദാനം എന്റെ ഭർത്താവിന്റെ ക്ഷേമധർമ്മത്തിനായിട്ടുതന്നെ. ഹേ ദ്വിജോത്തമാ, ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളിലും ബാണൻ തന്നെയാകട്ടെ എന്റെ ഭർത്താവ്।”
Verse 8
नान्यो हि दैवतं तात मुक्त्वा बाणं द्विजोत्तम । तेन सत्येन मे भर्ता जीवेच्च शरदां शतम्
ഹേ താത, ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! ബാണനെ വിട്ട് എനിക്ക് മറ്റൊരു ദേവതയില്ല. ആ സത്യബലത്താൽ എന്റെ ഭർത്താവ് ശത ശരദുകൾ (നൂറു വർഷം) ജീവിക്കട്ടെ.
Verse 9
नान्यो धर्मो भवेत्स्त्रीणां दैवतं हि पतिर्यथा । तथापि तव वाक्येन दानं दत्तं यथाविधि
സ്ത്രീകൾക്ക് ഭർത്താവിനെ ദേവതയായി ഭജിക്കുന്നതുപോലെ മറ്റൊരു ധർമ്മമില്ല. എങ്കിലും നിങ്ങളുടെ വാക്കനുസരിച്ച് ഞാൻ യഥാവിധി ദാനം നൽകി.
Verse 10
स्वकं कर्म करिष्यामो भर्तारं प्रति मानद । ब्रह्मर्षे गच्छ चेदानीं त्वमाशीर्वादः प्रदीयताम्
ഹേ മാനദാ! ഇനി ഞങ്ങൾ ഭർത്താവിനോടുള്ള നമ്മുടെ കടമ നിർവഹിക്കും. ഹേ ബ്രഹ്മർഷേ, ഇനി നിങ്ങൾ പോകുക; ഞങ്ങൾക്ക് ആശീർവാദം നൽകുക.
Verse 11
तथेति तामनुज्ञाप्य नारदो नृपसत्तम । सर्वासां मानसं हृत्वा अन्यतः कृतमानसः
‘തഥാസ്തു’ എന്നു പറഞ്ഞു നാരദൻ അവൾക്ക് അനുമതി നൽകി, ഹേ നൃപസത്തമാ. എല്ലാവരുടെയും മനസ്സുകൾ കവർന്ന്, തന്റെ മനസ്സ് മറ്റിടത്തേക്ക് തിരിച്ചു.
Verse 12
जगामादर्शनं विप्रः पूज्यमानस्तु खेचरैः । ततो गतमनस्कास्ता भर्तारं प्रति भारत
വിപ്രൻ (നാരദൻ) ഖേചരന്മാർ പൂജിച്ച് ആദരിക്കുമ്പോൾ ദർശനാതീതനായി മറഞ്ഞു. തുടർന്ന് മനസ്സു കലങ്ങിയ ആ സ്ത്രീകൾ ഭർത്താവിനോട് തിരിഞ്ഞു, ഹേ ഭാരത.
Verse 13
विवर्णा निष्प्रभा जाता नारदेन विमोहिताः
നാരദന്റെ മോഹത്തിൽ വിചലിതരായി അവർ എല്ലാവരും വർണ്ണം മങ്ങി, കാന്തിയറ്റവരായി മാറി।
Verse 27
। अध्याय
അധ്യായം—ഇത് വിഭാഗം/ഖണ്ഡം സൂചിപ്പിക്കുന്ന പദമാണ്।