Adhyaya 210

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात पुङ्खिलं तीर्थमुत्तमम् । तत्र तीर्थे पुरा पुङ्खः पार्थ सिद्धिमुपागतः

ശ്രീമാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ താത! അതിന്റെ പിന്നാലെ ‘പുങ്ഖില’ എന്ന ഉത്തമ തീർത്ഥമുണ്ട്. ആ തീർത്ഥത്തിൽ പുരാകാലത്ത് പൃഥാപുത്രൻ പുങ്ഖൻ സിദ്ധി പ്രാപിച്ചു.

Verse 2

जामदग्न्यो महातेजाः क्षत्रियान्तकरः प्रभुः । तपः कृत्वा सुविपुलं नर्मदोत्तरतीरभाक्

ജാമദഗ്ന്യൻ മഹാതേജസ്സുള്ള പ്രഭു—ക്ഷത്രിയാന്തകരൻ—നർമദയുടെ ഉത്തര തീരത്ത് ഇരുന്ന് അതിവിപുലമായ തപസ്സു ചെയ്തു.

Verse 3

ततः प्रभृति विख्यातं पुङ्खतीर्थं नरेश्वर । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्याराध्य परमेश्वरम्

ഹേ നരേശ്വരാ! അന്നുമുതൽ അത് ‘പുങ്ഖതീർത്ഥം’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധമായി. ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് പരമേശ്വരനെ ആരാധിക്കുന്നവൻ…

Verse 4

इहलोके बलैर्युक्तः परे मोक्षमवाप्नुयात् । देवान्पित्ःन् समभ्यर्च्य पित्ःणामनृणी भवेत्

ഈ ലോകത്തിൽ അവൻ ബലസമ്പന്നനായി, പരലോകത്തിൽ മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു. ദേവന്മാരെയും പിതൃകളെയും വിധിപൂർവ്വം അർച്ചിച്ച് പിതൃഋണത്തിൽ നിന്ന് വിമുക്തനാകുന്നു.

Verse 5

तत्र तीर्थे नरो यस्तु प्राणत्यागं करोति वै । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രാണത്യാഗം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഗതി അനിവർത്തിനി—വീണ്ടും മടങ്ങാത്തത്; സംശയമില്ലാതെ അവൻ രുദ്രലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 6

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा हयमेधफलं लभेत्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്യുന്നവൻ അശ്വമേധയാഗഫലത്തോടു തുല്യമായ പുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 7

तत्र तीर्थे नरो यस्तु ब्राह्मणान् भोजयेन्नृप । एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता

ഹേ രാജാവേ, ആ തീർത്ഥത്തിൽ ആരെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണർക്കു ഭോജനം നൽകുകയാണെങ്കിൽ—ഒരു വിപ്രനെ ഭോജിപ്പിച്ചാലും കോടി വിപ്രന്മാരെ ഭോജിപ്പിച്ചതുപോലെ ഫലം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्पूजयेद्वृषभध्वजम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ ആരെങ്കിലും വൃഷഭധ്വജനായ (ശിവനായി) ഭഗവാനെ പൂജിച്ചാൽ, സംശയമില്ലാതെ വാജപേയയാഗഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 210

अध्यायः

ഇവിടെ അധ്യായം ആരംഭിക്കുന്നു