Adhyaya 204

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भृगुतीर्थं ततो गच्छेत्तीर्थराजमनुत्तमम् । पैतामहं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम्

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതിനുശേഷം ഭൃഗു-തീർത്ഥത്തിലേക്കു പോകണം; അതു അനുത്തമമായ തീർത്ഥരാജൻ. ‘പൈതാമഹ’ എന്നു പ്രസിദ്ധം, മഹാപുണ്യവും സർവ്വപാപനാശനവും।

Verse 2

ब्रह्मणा तत्र तीर्थे तु पुरा वर्षशतत्रयम् । आराधनं कृतं शम्भोः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

ആ തീർത്ഥത്തിൽ പുരാതനകാലത്ത് ബ്രഹ്മാവ് ഒരു കാരണാന്തരത്താൽ ശംഭുവിനെ മൂന്നു നൂറു വർഷം ആരാധിച്ചു।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किमर्थं मुनिशार्दूल ब्रह्मा लोकपितामहः । आराधयद्देवदेवं महाभक्त्या महेश्वरम्

യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മുനിശാർദൂലാ! ലോകപിതാമഹനായ ബ്രഹ്മാവ് ഏതു കാരണത്താൽ ദേവദേവനായ മഹേശ്വരനെ മഹാഭക്തിയോടെ ആരാധിച്ചു?

Verse 4

आराध्यः सर्वभूतानां जगद्भर्ता जगद्गुरुः । श्रोतव्यं श्रोतुमिच्छामि महदाश्चर्यमुत्तमम्

അവൻ സർവ്വഭൂതങ്ങളുടെയും ആരാധ്യൻ, ജഗദ്ധർത്താവും ജഗദ്ഗുരുവുമാണ്. ശ്രവിക്കേണ്ടതായ ആ മഹത്തായ പരമാശ്ചര്യം ഞാൻ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

Verse 5

धर्मपुत्रवचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो मुनीश्वरः । कथयामास तद्वृत्तमितिहासं पुरातनम्

ധർമ്മപുത്രൻ (യുധിഷ്ഠിരൻ) പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ കേട്ട് മുനീശ്വരൻ മാർക്കണ്ഡേയൻ ആ പുരാതന വൃത്താന്തമായ ഇതിഹാസം വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । स्वपुत्रिकामभिगन्तुमिच्छन्पूर्वं पितामहः । शप्तस्तु देवदेवेन कोपाविष्टेन सत्तम

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ സത്തമാ! പൂർവ്വകാലത്ത് പിതാമഹൻ (ബ്രഹ്മാവ്) തന്റെ തന്നെ പുത്രിയെ സമീപിക്കുവാൻ ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ, കോപാവിഷ്ടനായ ദേവദേവൻ അവനെ ശപിച്ചു.

Verse 7

वेदास्तव विनश्यन्ति ज्ञानं च कमलासन । अपूज्यः सर्वलोकानां भविष्यसि न संशयः

ഹേ കമലാസനാ! നിന്റെ വേദങ്ങളും നിന്റെ ജ്ഞാനവും ക്ഷയിക്കും; നീ സർവ്വലോകങ്ങളിലും അപൂജ്യനാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 8

एवं दत्ते ततः शापे ब्रह्मा खेदावृतस्तदा । रेवाया उत्तरे कूले स्नात्वा वर्षशतत्रयम् । तोषयामास देवेशं तुष्टः प्रोवाच शङ्करः

ഇങ്ങനെ ശാപം നൽകിയപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് ദുഃഖാവൃതനായി. റേവാനദിയുടെ ഉത്തരതീരത്ത് മൂന്നു നൂറു വർഷം സ്നാനം ചെയ്ത് ദേവേശനെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു. തൃപ്തനായ ശങ്കരൻ അരുളിച്ചെയ്തു.

Verse 9

पूज्यस्त्वं भविता लोके प्राप्ते पर्वणि पर्वणि । अहमत्र च वत्स्यामि देवैश्च पितृभिः सह

ഓരോ പർവ്വവും വന്നെത്തുമ്പോൾ പർവ്വംതോറും നീ ലോകത്തിൽ പൂജ്യനാകും. ഞാനും ഇവിടെ ദേവന്മാരോടും പിതൃകളോടും കൂടി വസിക്കും.

Verse 10

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तदाप्रभृति तत्तीर्थं ख्यातिं प्राप्तं पितामहात् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम्

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അന്നുമുതൽ പിതാമഹൻ (ബ്രഹ്മാവ്) മുഖേന ആ തീർത്ഥം പ്രസിദ്ധി നേടി. അത് പുണ്യമയം, സർവ്വപാപഹരം, എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലും അനുത്തമം.

Verse 11

तत्र भाद्रपदे मासि कृष्णपक्षे विशेषतः । अमावास्यां तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

അവിടെ—വിശേഷിച്ച് ഭാദ്രപദ മാസത്തിലെ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിൽ—അമാവാസി ദിവസം സ്നാനം ചെയ്ത് പിതൃദേവതകൾക്ക് തർപ്പണം ചെയ്യുന്നവൻ…

Verse 12

पिण्डदानेन चैकेन तिलतोयेन वा नृप । तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पितरो नात्र संशयः

ഹേ നൃപാ! ഒരൊറ്റ പിണ്ഡദാനത്താലോ, അല്ലെങ്കിൽ എള്ളുകലർന്ന ജലത്താലോ, പിതൃകൾ പന്ത്രണ്ടു വർഷം തൃപ്തരാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 13

कन्यागते तु यस्तत्र नित्यं श्राद्धप्रदो भवेत् । अवाप्य तृप्तिं तत्पूर्वे वल्गन्ति च हसन्ति च

എന്നാൽ സൂര്യൻ കന്യാരാശിയിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, അവിടെ നിത്യം ശ്രാദ്ധം അർപ്പിക്കുന്നവൻ—തൃപ്തി ലഭിച്ച അവന്റെ പൂർവ്വികർ ആനന്ദത്തിൽ ഉല്ലസിച്ച് ചിരിക്കും.

Verse 14

सर्वेषु पितृतीर्थेषु श्राद्धं कृत्वास्ति यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति दर्शे तत्र न संशयः

എല്ലാ പിതൃതീർത്ഥങ്ങളിലും ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്ന ഫലം ഏതോ, അതേ ഫലം അവിടെ ദർശ (അമാവാസി) ദിനത്തിൽ ശ്രാദ്ധം ചെയ്താൽ സംശയമില്ലാതെ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 15

पैतामहे नरः स्नात्वा पूजयन्पार्वतीपतिम् । मुच्यते नात्र सन्देहः पातकैश्चोपपातकैः

പൈതാമഹ തീർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യൻ സ്നാനം ചെയ്ത് പാർവതീപതി ഭഗവാൻ ശിവനെ പൂജിച്ചാൽ, പാപങ്ങളിലും ഉപപാപങ്ങളിലും നിന്ന് സംശയമില്ലാതെ മോചിതനാകും।

Verse 16

तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । अनिवर्तिका गती राजन्रुद्रलोकादसंशयम्

രാജാവേ, ആ തീർത്ഥത്തിൽ മനസ്സു ശുദ്ധീകരിച്ചും നിയന്ത്രിച്ചും ജീവിച്ചവർ മരിച്ചാൽ അവരുടെ ഗതി അനിവർത്തനീയമാണ്; അവർ സംശയമില്ലാതെ രുദ്രലോകം പ്രാപിച്ച് വീണ്ടും മടങ്ങുകയില്ല।

Verse 204

अध्यायः

അധ്യായം (അധ്യായാന്ത സൂചകം).