Skanda Purana — Avanti Khanda, Shloka 5
विष्णुरुवाच । तपसा तव तुष्टोऽहं मत्पादाम्बुजसम्भवे । मत्तः किमिच्छसे देवि ब्रूहि किं करवाणि ते
viṣṇuruvāca | tapasā tava tuṣṭo'haṃ matpādāmbujasambhave | mattaḥ kimicchase devi brūhi kiṃ karavāṇi te
വിഷ്ണു അരുളിച്ചെയ്തു—എന്റെ പാദപദ്മത്തിൽ നിന്നുദ്ഭവിച്ച ദേവീ! നിന്റെ തപസ്സാൽ ഞാൻ പ്രസന്നനാകുന്നു. ദേവീ, നീ എന്നിൽ നിന്ന് എന്ത് വരം ആഗ്രഹിക്കുന്നു? പറയുക; നിനക്കായി ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം?
Viṣṇu (Janārdana/Nārāyaṇa)
Listener: Gaṅgā
Scene: Viṣṇu, serene and radiant, addresses Gaṅgā-devī with a boon-granting gesture; lotus imagery emphasizes her origin from his feet.
FAQs
Divine grace (prasāda) is portrayed as the fruit of sincere tapas, culminating in God’s readiness to grant a boon.
The verse supports the Revā Khaṇḍa’s sacred-river/pilgrimage ethos by foregrounding Gaṅgā’s divine origin and sanctity.
Tapas (austerity) is affirmed as the efficacious observance; the specific boon/ritual outcome is asked for but not yet stated.