Adhyaya 157

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं राजञ्छुक्लतीर्थसमीपतः । वासुदेवस्य तीर्थं तु सर्वलोकेषु पूजितम्

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ, അതിന്റെ ഉടനെ ശുക്ലതീർത്ഥസമീപത്ത് വാസുദേവന്റെ തീർത്ഥമുണ്ട്; അത് സർവ്വലോകങ്ങളിലും പൂജിതമാണ്.

Verse 2

तद्धि पुण्यं सुविख्यातं नर्मदायां पुरातनम् । यत्र हुङ्कारमात्रेण रेवा क्रोशं जगाम सा

ആ പുണ്യസ്ഥലം നർമദയിൽ പുരാതനവും സുപ്രസിദ്ധവുമാണ്; അവിടെ ‘ഹും’ എന്ന ഹുങ്കാരമാത്രത്താൽ റേവാ ഒരു ക്രോശം ദൂരത്തേക്ക് നീങ്ങി.

Verse 3

यदा प्रभृति राजेन्द्र हुङ्कारेण गता सरित् । तदाप्रभृति स स्वामी हुङ्कारः शब्दितो बुधैः

ഹേ രാജേന്ദ്രാ! ‘ഹും’ എന്ന നിനാദം മൂലം ആ നദി പുറപ്പെട്ട നാൾ മുതൽ, അവിടത്തെ സ്വാമിയെ പണ്ഡിതർ ‘ഹുങ്കാരൻ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധനാക്കി।

Verse 4

हुङ्कारतीर्थे यः स्नात्वा पश्यत्यव्ययमच्युतम् । स मुच्यते नरः पापैः सप्तजन्म कृतैरपि

ഹുങ്കാര-തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് അവ്യയനായ അച്യുതൻ (വിഷ്ണു) ദർശിക്കുന്നവൻ, ഏഴ് ജന്മങ്ങളിൽ ചെയ്ത പാപങ്ങളിൽ നിന്നുപോലും മോചിതനാകും।

Verse 5

संसारार्णवमग्नानां नराणां पापकर्मिणाम् । नैवोद्धर्ता जगन्नाथं विना नारायणं परः

സംസാരസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങി പാപകർമ്മഭാരമുള്ള മനുഷ്യർക്കു ജഗന്നാഥനായ നാരായണനെക്കാൾ മറ്റൊരു പരമ രക്ഷകൻ ഇല്ല।

Verse 6

सा जिह्वा या हरिं स्तौति तच्चित्तं यत्तदर्पितम् । तावेव केवलौ श्लाघ्यौ यौ तत्पूजाकरौ करौ

ഹരിയെ സ്തുതിക്കുന്ന നാവേ ധന്യം; അവനിൽ അർപ്പിതമായ ചിത്തമേ ധന്യം. അവന്റെ പൂജ ചെയ്യുന്ന ആ രണ്ടു കൈകളേ യഥാർത്ഥത്തിൽ പ്രശംസനീയമാകൂ।

Verse 7

सर्वदा सर्वकार्येषु नास्ति तेषाममङ्गलम् । येषां हृदिस्थो भगवान्मङ्गलायतनो हरिः

മംഗളാലയനായ ഭഗവാൻ ഹരി ഹൃദയത്തിൽ വസിക്കുന്നവർക്ക്, എല്ലായ്പ്പോഴും എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അമംഗളം സംഭവിക്കുകയില്ല।

Verse 8

यदन्यद्देवतार्चायाः फलं प्राप्नोति मानवः । साष्टाङ्गप्रणिपातेन तत्फलं लभते हरेः

മറ്റു ദേവതാരാധനയിൽ മനുഷ്യൻ നേടുന്ന ഫലം ഏതാണ്, അതേ ഫലം ഹരിയോട് സാഷ്ടാംഗ പ്രണിപാതം ചെയ്താൽ ലഭിക്കുന്നു।

Verse 9

रेणुगुण्ठितगात्रस्य यावन्तोऽस्य रजःकणाः । तावद्वर्षसहस्राणि विष्णुलोके महीयते

പുണ്യധൂളി മൂടിയ ശരീരമുള്ളവന്റെ ദേഹത്ത് ചേർന്നിരിക്കുന്ന ധൂളികണങ്ങൾ എത്രയോ, അത്ര സഹസ്ര വർഷങ്ങൾ അവൻ വിഷ്ണുലോകത്തിൽ മഹിമിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 10

सम्मार्जनाभ्युक्षणलेपनेन तदालये नश्यति सर्वपापम् । नारी नराणां परया तु भक्त्या दृष्ट्वा तु रेवां नरसत्तमस्य

ആ ക്ഷേത്രത്തിൽ തൂത്തുവാരുകയും പുണ്യജലം തളിക്കുകയും ലേപനം ചെയ്യുകയും ചെയ്താൽ സർവ്വപാപങ്ങളും നശിക്കുന്നു। പിന്നെ, ഹേ നരശ്രേഷ്ഠാ, സ്ത്രീയും പരമഭക്തിയോടെ റേവയെ ദർശിച്ച് ശുദ്ധ പുണ്യം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 11

येनार्चितो भगवान्वासुदेवो जन्मार्जितं नश्यति तस्य पापम् । स याति लोकं गरुडध्वजस्य विधूतपापः सुरसङ्घपूज्यताम्

ഭഗവാൻ വാസുദേവനെ ആരാചിച്ചവന്റെ ജന്മജന്മാന്തരങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ച പാപം നശിക്കുന്നു। പാപം കഴുകിനീക്കി അവൻ ഗരുഡധ്വജന്റെ ലോകത്തെ പ്രാപിച്ച് ദേവസംഘത്തിൽ പൂജ്യനാകുന്നു।

Verse 12

शाठ्येनापि नमस्कारं प्रयुञ्जंश्चक्रपाणिनः । सप्तजन्मार्जितं पापं गच्छत्याशु न संशयः

കപടത്തോടെയെങ്കിലും ചക്രപാണി പ്രഭുവിന് നമസ്കാരം ചെയ്യുന്നവന്റെ ഏഴ് ജന്മങ്ങളിലെ പാപസഞ്ചയം വേഗത്തിൽ അകലുന്നു—സംശയമില്ല।

Verse 13

पूजायां प्रीयते रुद्रो जपहोमैर्दिवाकरः । शङ्खचक्रगदापाणिः प्रणिपातेन तुष्यति

പൂജയാൽ രുദ്രൻ പ്രീതനാകുന്നു; ജപവും ഹോമവും ചെയ്താൽ സൂര്യദേവൻ പ്രീതനാകുന്നു. ശംഖ-ചക്ര-ഗദാധാരിയായ പ്രഭു പ്രണാമത്താൽ തൃപ്തനാകുന്നു.

Verse 14

भवजलधिगतानां द्वन्द्ववाताहतानां सुतदुहितृकलत्रत्राणभारार्दितानाम् । विषमविषयतोये मज्जतामप्लवानां भवति शरणमेको विष्णुपोतो नराणाम्

ഭവസമുദ്രത്തിൽ വീണു, ദ്വന്ദ്വങ്ങളുടെ കാറ്റാൽ അടിക്കപ്പെട്ട്, പുത്രൻ-പുത്രി-ഭാര്യയെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഭാരത്തിൽ നൊന്ത്—വിഷയങ്ങളെന്ന ദുഷ്കരജലത്തിൽ തോണിയില്ലാതെ മുങ്ങുന്ന മനുഷ്യർക്കു ഏക ശരണം വിഷ്ണുവെന്ന നൗക മാത്രമാണ്.

Verse 15

हुङ्कारतीर्थे राजेन्द्र शुभं वा यदि वाशुभम् । यत्कृतं पुरुषव्याघ्र तन्नश्यति न कर्हिचित्

ഹേ രാജേന്ദ്രാ! ഹുങ്കാര തീർത്ഥത്തിൽ—ശുഭമായാലും അശുഭമായാലും—ഹേ പുരുഷവ്യാഘ്രാ! ചെയ്ത കർമ്മത്തിന്റെ ഫലം ഒരിക്കലും നശിക്കുകയില്ല.

Verse 157

। अध्याय

ഇതോടെ അധ്യായം സമാപ്തം.