Adhyaya 143

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज योजनेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धौ पुरा कल्पे नरनारायणावृषी

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അതിന് ശേഷം, ഹേ മഹാരാജാ, യോജനേശ്വരം എന്ന ഉത്തമ തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം; അവിടെ പുരാതന കല്പത്തിൽ നര-നാരായണൻ എന്ന രണ്ടു ഋഷിമാർ സിദ്ധി പ്രാപിച്ചിരുന്നു।

Verse 2

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा सङ्ग्रामे देवदानवैः । जयं प्राप्तौ महात्मानौ नरनारायणावुभौ

ആ തീർത്ഥത്തിൽ തപസ്സു അനുഷ്ഠിച്ച്, ദേവ-ദാനവന്മാരോടുള്ള സംഗ्रामത്തിൽ, മഹാത്മാക്കളായ നര-നാരായണർ ഇരുവരും വിജയം പ്രാപിച്ചു।

Verse 3

पुनस्त्रेतायुगे प्राप्ते तौ देवौ रामलक्ष्मणौ । तत्र तीर्थे पुनः स्नात्वा रावणो दुर्जयो हतः

വീണ്ടും ത്രേതായുഗം വന്നപ്പോൾ, ആ രണ്ടു ദിവ്യന്മാർ രാമനും ലക്ഷ്മണനും ആയി; ആ തീർത്ഥത്തിൽ വീണ്ടും സ്നാനം ചെയ്ത്, ദുർജ്ജയനായ രാവണൻ വധിക്കപ്പെട്ടു।

Verse 4

पुनः पार्थ कलौ प्राप्ते तौ देवौ बलकेशवौ । वसुदेवकुले जातौ दुष्करं कर्म चक्रतुः

ഹേ പാർഥാ! കലിയുഗം വന്നപ്പോൾ ആ രണ്ടു ദിവ്യന്മാർ ബലനും കേശവനും ആയി അവതരിച്ചു; വസുദേവകുലത്തിൽ ജനിച്ച് അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ കര്‍മ്മങ്ങൾ ചെയ്തു।

Verse 5

नरकं कालनेमिं च कंसं चाणूरमुष्टिकौ । शिशुपालं जरासंधं जघ्नतुर्बलकेशवौ

ബലനും കേശവനും നരകാസുരൻ, കാലനേമി, കംസൻ, ചാണൂരൻ-മുഷ്ടികൻ, കൂടാതെ ശിശുപാലൻ, ജരാസന്ധൻ എന്നിവരെ വധിച്ചു।

Verse 6

ततस्तत्र रिपून्संख्ये भीष्मद्रोणपुरःसरान् । कर्णदुर्योधनादींश्च निहनिष्यति स प्रभुः

പിന്നീട് ആ യുദ്ധത്തിൽ ആ പ്രഭു ഭീഷ്മ-ദ്രോണരെ മുൻപന്തിയിൽ നിർത്തിയ ശത്രുക്കളെയും, കർണ്ണൻ, ദുര്യോധനൻ മുതലായവരെയും സംഹരിക്കും।

Verse 7

धर्मक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे तत्र युध्यन्ति ते क्षणम् । भीमार्जुननिमित्तेन शिष्यौ कृत्वा परस्परम्

ധർമ്മക്ഷേത്രമായ കുരുക്ഷേത്രത്തിൽ അവർ കുറച്ചുനേരം യുദ്ധം ചെയ്യുന്നു; ഭീമ-അർജുനരെ നിമിത്തമാക്കി പരസ്പരം ശിഷ്യരാക്കിയതുപോലെ।

Verse 8

तत्र तीर्थे पुनर्गत्वा तपः कृत्वा सुदुष्करम् । पूजयित्वा द्विजान्भक्त्या यास्येते द्वारकां पुनः

അവിടെത്തന്നെയുള്ള തീർത്ഥത്തിലേക്ക് വീണ്ടും പോയി അവർ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ തപസ്സ് ചെയ്യും; ഭക്തിയോടെ ദ്വിജന്മാരെ പൂജിച്ച് വീണ്ടും ദ്വാരകയിലേക്കു പോകും।

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्बलकेशवौ । तेन देवो जगद्धाता पूजितस्त्रिगुणात्मवान्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ബല-കേശവന്മാരെ പൂജിക്കുന്നവനാൽ, ത്രിഗുണാത്മാവായ ജഗദ്ധാതാ ദേവൻ തന്നേ യഥാർത്ഥമായി പൂജിക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 10

उपवासी नरो भूत्वा यस्तु कुर्यात्प्रजागरम् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो गायंस्तस्य शुभां कथाम्

ഉപവാസം അനുഷ്ഠിച്ച് രാത്രിയൊട്ടു ജാഗരണം ചെയ്യുന്നവൻ, ആ പ്രഭുവിന്റെ ശുഭകഥ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ സകല പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകുന്നു।

Verse 11

यावतस्तत्र तीर्थे तु वृक्षान् पश्यन्ति मानवाः । ब्रह्महत्यादिकं पापं तावदेषां प्रणश्यति

ആ തീർത്ഥത്തിൽ മനുഷ്യർ അവിടെയുള്ള വൃക്ഷങ്ങളെ എത്രനേരം ദർശിക്കുമോ, അത്രനേരം തന്നെ ബ്രഹ്മഹത്യാദി പാപങ്ങൾ അവരിൽ നിന്ന് നശിക്കുന്നു।

Verse 12

प्रातरुत्थाय ये केचित्पश्यन्ति बलकेशवौ । तेनैव सदृशाः सर्वे देवदेवेन चक्रिणा

പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ബല-കേശവന്മാരെ ദർശിക്കുന്നവർ, ആ ദർശനമാത്രത്താൽ തന്നെ ചക്രധാരിയായ ദേവദേവനോടു സമാനരാകുന്നു।

Verse 13

ते पूज्यास्ते नमस्कार्यास्तेषां जन्म सुजीवितम् । ये नमन्ति जगत्पूज्यं देवं नारायणं हरिम्

അവർ പൂജ്യർ, അവർ നമസ്കാരാർഹർ, അവരുടെ ജന്മം സുജീവിതം—ജഗത്പൂജ്യനായ ദേവൻ നാരായണൻ ഹരിയെ നമിക്കുന്നവർ।

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यद्दानं स्नानं देवार्चनं नृप । क्रियते तत्फलं सर्वमक्षयायोपकल्पते

ഹേ നൃപാ! ആ തീർത്ഥത്തിൽ ചെയ്യുന്ന ദാനം, സ്നാനം, ദേവാരാധനം—ഇവയുടെ സമസ്തഫലം അക്ഷയമായി നിലനിൽക്കും.

Verse 15

अग्नेरपत्यं प्रथमं सुवर्णं भूर्वैष्णवी सूर्यसुताश्च गावः । लोकास्त्रयस्तेन भवन्ति दत्ता यः काञ्चनं गां च भुवं च दद्यात्

സ്വർണം അഗ്നിയുടെ ആദ്യ സന്താനം എന്നു പറയുന്നു; ഭൂമി വൈഷ്ണവീ; ഗാവുകൾ സൂര്യന്റെ പുത്രികൾ എന്നും പ്രസിദ്ധം. സ്വർണം, ഗാവ്, ഭൂമി ദാനം ചെയ്യുന്നവന് ത്രിലോകം തന്നതുപോലെ പുണ്യം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 16

एतत्ते कथितं सर्वं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । अतीतं च भविष्यच्च वर्तमानं महाबलम्

ഈ തീർത്ഥത്തിന്റെ ഉത്തമമായ മഹാത്മ്യം മുഴുവനും നിനക്കു പറഞ്ഞു; ഭൂതം, ഭാവി, വർത്തമാനം—എല്ലാകാലത്തും ഇതിന് മഹാബലമുള്ള പ്രഭാവമുണ്ട്.

Verse 17

श्रुत्वा वापि पठित्वेदं श्रावयिपत्वाथ धार्मिकान् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

ഇത് കേൾക്കുകയോ വായിക്കുകയോ ചെയ്ത്, പിന്നെ ധാർമ്മികരെ കേൾപ്പിച്ചാലും, മനുഷ്യൻ സർവപാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനാകും; ഇതിൽ സംശയം വേണ്ട.

Verse 143

। अध्याय

അധ്യായം സമാപ്തം.