Adhyaya 129

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल ब्रह्मतीर्थमनुत्तमम् । अन्येषां चैव तीर्थानां परात्परतरं महत्

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ മഹീപാലാ! തുടർന്ന് അനുത്തമമായ ബ്രഹ്മതീർത്ഥത്തിലേക്കു പോകുക; അത് മറ്റു എല്ലാ തീർത്ഥങ്ങളിലുമെല്ലാം പരാത്പരമായ മഹത്തായ തീർത്ഥമാണ്.

Verse 2

तत्र तीर्थे सुरश्रेष्ठो ब्रह्मा लोकपितामहः । चतुर्णामपि वर्णानां नर्मदातटमाश्रितः

ആ തീർത്ഥത്തിൽ ദേവശ്രേഷ്ഠനും ലോകപിതാമഹനുമായ ബ്രഹ്മാവ് നർമദാതടം ആശ്രയിച്ച് വസിക്കുന്നു; അവൻ നാലു വർണങ്ങൾക്കും ആശ്രയമാണ്.

Verse 3

वाचिकं मानसं पापं कर्मजं यत्पुराकृतम् । तत्क्षालयति देवेशो दर्शनादेव पातकम्

വാക്ക്, മനസ്, കർമ്മം എന്നിവകൊണ്ട് ചെയ്ത—പണ്ടേ ചെയ്തതുപോലും—എല്ലാ പാപവും ദേവേശ്വരന്റെ ദർശനമാത്രത്തിൽ തന്നെ കഴുകിപ്പോകുന്നു; പാതകകല്മഷം അകലുന്നു.

Verse 4

श्रुतिस्मृत्युदितान्येव तत्र स्नात्वा द्विजर्षभाः । प्रायश्चित्तानि कुर्वन्ति तेषां वासस्त्रिविष्टपे

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠരേ! അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് ശ്രുതി-സ്മൃതികളിൽ പറഞ്ഞ പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു; അവർക്കു ത്രിവിഷ്ടപത്തിൽ (സ്വർഗ്ഗത്തിൽ) വാസം ലഭിക്കുന്നു.

Verse 5

ये पुनः शास्त्रमुत्सृज्य कामलोभप्रपीडिताः । प्रायश्चित्तं वदिष्यन्ति ते वै निरयगामिनः

എന്നാൽ ശാസ്ത്രാധികാരം ഉപേക്ഷിച്ച് കാമലോഭങ്ങളാൽ പീഡിതരായി പ്രായശ്ചിത്തങ്ങൾ സ്വയം കൽപ്പിച്ച് പ്രസ്താവിക്കുന്നവർ—അവർ തീർച്ചയായും നിരയഗാമികൾ (നരകഗാമികൾ) ആകുന്നു.

Verse 6

स्नात्वादौ पातकी ब्रह्मन्नत्वा तु कीर्तयेदघम् । तस्य तन्नश्यते क्षिप्रं तमः सूर्योदये यथा

ഹേ ബ്രാഹ്മണാ! പാപിയെങ്കിലും അവിടെ ആദ്യം സ്നാനം ചെയ്ത് പിന്നെ നമസ്കരിച്ചു തന്റെ അപരാധം സമ്മതിച്ച് കീർത്തിക്കട്ടെ; അവന്റെ പാപം സൂര്യോദയത്തിൽ ഇരുട്ട് അകലുന്നതുപോലെ വേഗം നശിക്കുന്നു।

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य स लभेत्फलमुत्तमम्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് പിതൃദേവതകളെ പൂജിക്കുന്നവൻ അഗ്നിഷ്ടോമ യജ്ഞത്തിന്റെ ഉത്തമ ഫലം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यद्दानं ब्रह्मोद्दिश्य प्रयच्छति । तदक्षयफलं सर्वमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ ബ്രഹ്മനെ ഉദ്ദേശിച്ച് നൽകുന്ന ഏതു ദാനത്തിന്റെയും ഫലം മുഴുവനായും അക്ഷയമാകുന്നു—ഇങ്ങനെ ശങ്കരൻ അരുളിച്ചെയ്തു।

Verse 9

गायत्रीसारमात्रोऽपि तत्र यः क्रियते जपः । ऋग्यजुःसामसहितः स भवेन्नात्र संशयः

അവിടെ ഗായത്രിയുടെ സാരമാത്രം ജപിച്ചാലും, ആ ജപം ഋഗ്-യജുസ്-സാമ ശക്തിയോടെ സമന്വിതമാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 10

तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या त्यजेद्देहं सुदुस्त्यजम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य ब्रह्मलोकान्न संशयः

ആ തീർത്ഥത്തിൽ ഭക്തിയോടെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ ഈ ദേഹം ത്യജിക്കുന്നവന് അനിവർത്തനീയമായ ഗതി ലഭിക്കുന്നു; അവൻ ബ്രഹ്മലോകം പ്രാപിക്കുന്നു—സംശയമില്ല।

Verse 11

यावदस्थीनि तिष्ठन्ति ब्रह्मतीर्थे च देहिनाम् । तावद्वर्षसहस्राणि देवलोके महीयते

ദേഹിയുടെ അസ്ഥികൾ ബ്രഹ്മതീർത്ഥത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നത്രയും കാലം, അത്രയും സഹസ്രവർഷങ്ങൾ അവൻ ദേവലോകത്തിൽ ആദരിക്കപ്പെടുകയും മഹിമപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു।

Verse 12

अवतीर्णस्ततो लोके ब्रह्मज्ञो जायते कुले । उत्तमः सर्ववर्णानां देवानामिव देवता

പിന്നീട് വീണ്ടും ലോകത്തിലേക്ക് അവതരിച്ച്, അവൻ ബ്രഹ്മജ്ഞനായ കുലത്തിൽ ജനിക്കുന്നു; എല്ലാ വർണങ്ങളിലും ശ്രേഷ്ഠൻ, ദേവന്മാരിൽ ദേവതപോലെ।

Verse 13

विद्यास्थानानि सर्वाणि वेत्ति वेदाङ्गपारगः । जायते पूजितो लोके राजभिः स न संशयः

അവൻ എല്ലാ വിദ്യാസ്ഥാനങ്ങളും അറിയുകയും, വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പാരംഗതനാകുകയും ചെയ്യുന്നു; ലോകത്തിൽ അവൻ പൂജിക്കപ്പെടുന്നു, രാജാക്കന്മാരാലും—സംശയമില്ല।

Verse 14

पुत्रपौत्रसमोपेतः सर्वव्याधिविवर्जितः । जीवेद्वर्षशतं साग्रं ब्रह्मतीर्थप्रभावतः

പുത്രപൗത്രസഹിതനായി, എല്ലാ രോഗങ്ങളിൽ നിന്നുമൊഴിഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മതീർത്ഥത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ അവൻ നൂറുവർഷത്തിലധികം പൂർണ്ണായുസ്സ് ജീവിക്കുന്നു।

Verse 15

एतत्पुण्यं पापहरं तीर्थं ज्ञानवतां वरम् । ये पश्यन्ति महात्मानो ह्यमृतत्वं प्रयान्ति ते

ഈ തീർത്ഥം പുണ്യമയവും പാപഹരവും, ജ്ഞാനികൾക്കു പരമ ശ്രേഷ്ഠവും ആകുന്നു; മഹാത്മാക്കൾ ഇതു ദർശിച്ചാൽ അവർ നിശ്ചയമായി അമൃതത്വം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 129

। अध्याय

ഇങ്ങനെ അധ്യായം സമാപ്തമായി.