Adhyaya 126

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र परं तीर्थमयोनिजम् । स्नातमात्रो नरस्तत्र न पश्येद्योनिसङ्कटम्

മാർക്കണ്ഡേയൻ അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ രാജേന്ദ്രാ! തുടർന്ന് ‘അയോനിജ’ എന്നു പ്രസിദ്ധമായ പരമ തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം. അവിടെ സ്നാനം മാത്രമാൽ മനുഷ്യൻ വീണ്ടും യോനിജന്മത്തിന്റെ ദുഃഖസങ്കടം കാണുകയില്ല।

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് മനുഷ്യൻ ഈശ്വരനായ ദേവനെ പൂജിച്ച് ഇങ്ങനെ പ്രാർത്ഥിക്കണം— “ഹേ അയോനിജ മഹാദേവാ! നീ പരമേശ്വരൻ…”

Verse 3

तथा मोचय मां देव सम्भवाद्योनिसङ्कटात् । गन्धपुष्पादिधूपैश्च स मुच्येत्सर्वपातकैः

അതുപോലെ, ഹേ ദേവാ! ജന്മ-യോനിയുടെ ഭീഷണിയിൽ നിന്ന് എന്നെ മോചിപ്പിക്കണമേ. സുഗന്ധം, പുഷ്പം മുതലായവയും ധൂപവും അർപ്പിച്ചാൽ അവൻ സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തനാകും.

Verse 4

तस्य देवस्य यो भक्त्या कुरुते लिङ्गपूरणम् । स वसेद्देवदेवस्य यावत्सिक्थस्य संख्यया

ആ ദേവനുവേണ്ടി ഭക്തിയോടെ ലിംഗ-പൂരണം ചെയ്യുന്നവൻ, സിക്ഥകണങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിന് തുല്യമായ (വർഷങ്ങൾ) ദേവദേവന്റെ ലോകത്തിൽ വസിക്കും.

Verse 5

अयोनिजे महादेवं स्नापयेद्गन्धवारिणा । मधुक्षीरेण दध्ना वा स लभेद्विपुलां श्रियम्

അയോനിജ മഹാദേവനെ സുഗന്ധജലത്താൽ, അല്ലെങ്കിൽ തേൻ, പാൽ, തൈര് എന്നിവയാൽ അഭിഷേകം ചെയ്താൽ അവൻ വിപുലമായ ശ്രീയും മംഗളസമൃദ്ധിയും നേടും.

Verse 6

अष्टभ्यां च सिते पक्षे असितां वा चतुर्दशीम् । पूजयित्वा महादेवं प्रीणयेद्गीतवाद्यकैः

ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ അഷ്ടമി അല്ലെങ്കിൽ കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ ചതുര്ദശി ദിനത്തിൽ മഹാദേവനെ പൂജിച്ച്, ഗീതവും വാദ്യവും കൊണ്ട് അവനെ പ്രീതിപ്പെടുത്തണം.

Verse 7

वसेत्स च शिवे लोके ये कुर्वन्ति मनोहरम् । ते वसन्ति शिवे लोके यावदाभूतसम्प्लवम्

മനോഹരമായ ശിവാരാധന ചെയ്യുന്നവർ ശിവലോകത്തിൽ വസിക്കുന്നു; സൃഷ്ടിയുടെ പ്രളയം വരെയും അവർ ശിവലോകത്തിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു।

Verse 8

तस्य देवस्य भक्त्या तु यः करोति प्रदक्षिणाम् । विज्ञापयंश्च सततं मन्त्रेणानेन भारत

ഹേ ഭാരതാ! ആ ദേവനെ ഭക്തിയോടെ പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത്, ഈ മന്ത്രം ചൊല്ലി നിരന്തരം അപേക്ഷിക്കുന്നവൻ—

Verse 9

तस्य यत्फलमुद्दिष्टं पारम्पर्येण मानवैः । सकाशाद्देवदेवस्य तच्छृणुष्व समाधिना

ആ ആചരണത്തിന്റെ ഫലം മനുഷ്യപരമ്പരയായി പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്—ദേവദേവന്റെ സന്നിധിയിൽ നിന്നുതന്നെ ലഭിച്ചത്—അത് ഏകാഗ്രതയോടെ കേൾക്കുക।

Verse 10

अयोनिजो महादेव यथा त्वं परमेश्वर । तथा मोचय मां शर्व सम्भवाद्योनिसङ्कटात्

ഹേ അയോഗിജ മഹാദേവാ! നീ പരമേശ്വരൻ; അതിനാൽ ഹേ ശർവാ, ജന്മം മുതൽ ആരംഭിക്കുന്ന യോനി-സങ്കടത്തിൽ നിന്ന് എന്നെ മോചിപ്പിക്കണമേ।

Verse 11

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैः कंठशोषणतत्परैः । येनौंनमः शिवायेति प्रोक्तं देवस्य संनिधौ

കണ്ഠം വറ്റിക്കുന്ന അനേകം മന്ത്രങ്ങൾ അവനു എന്തിന്, ദേവന്റെ സന്നിധിയിൽ ‘ഓം നമഃ ശിവായ’ എന്നു ഉച്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ?

Verse 12

तेनाधीतं श्रुतं तेन तेन सर्वमनुष्ठितम् । येनौंनमः शिवायेति मन्त्राभ्यासः स्थिरीकृतः

യാർ ‘ഓം നമഃ ശിവായ’ മന്ത്രാഭ്യാസം ദൃഢമായി സ്ഥാപിച്ചുവോ, അവൻ തന്നെയാണ് സകല പഠനവും, സകല ശ്രവണവും, എല്ലാ അനുഷ്ഠാനങ്ങളും പൂർത്തിയാക്കിയവൻ.

Verse 13

न तत्फलमवाप्नोति सर्वदेवेषु वै द्विजः । यत्फलं समवाप्नोति षडक्षर उदीरणात्

ഹേ ദ്വിജാ! സകല ദേവന്മാരിലും ലഭിക്കാത്ത ഫലം, ഷഡക്ഷര (ഓം നമഃ ശിവായ) ഉച്ചാരണത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്നു.

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेच्छिवयोगिनम् । द्विजानामयुतं साग्रं स लभेत्फलमुत्तमम्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ശൈവയോഗിയെ പൂജിക്കുന്നവൻ, പതിനായിരത്തിലധികം ബ്രാഹ്മണരെ ആദരിച്ചതിന് തുല്യമായ പരമഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 15

अथवा भक्तियुक्तस्तु तेषां दान्ते जितेन्द्रिये । संस्कृत्य ददते भिक्षां फलं तस्य ततोऽधिकम्

അല്ലെങ്കിൽ ഭക്തിയോടെ, ദാന്തരും ഇന്ദ്രിയജയികളും ആയ ആ തപസ്വികൾക്ക് വിധിപൂർവ്വം ഒരുക്കിയ ഭിക്ഷ നൽകുകയാണെങ്കിൽ, അതിന്റെ ഫലം മുൻപറഞ്ഞതിലും അധികമാകും.

Verse 16

यतिहस्ते जलं दद्याद्भिक्षां दत्त्वा पुनर्जलम् । सा भिक्षा मेरुणा तुल्या तज्जलं सागरोपमम्

യതിയുടെ കൈയിൽ ജലം നൽകണം; ഭിക്ഷ നൽകി കഴിഞ്ഞാൽ വീണ്ടും ജലം അർപ്പിക്കണം. ആ ഭിക്ഷ മേരുവിനോട് തുല്യം, ആ ജലം സമുദ്രത്തോട് ഉപമം എന്നു പറയുന്നു.

Verse 126

। अध्याय

॥ ഇതി അധ്യായം സമാപ്തം ॥