Adhyaya 12

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । एतच्छ्रुत्वा वचो राजन्संहृष्टा ऋषयोऽभवन् । नर्मदां स्तोतुमारब्धाः कृताञ्जलिपुटा द्विजाः

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—ഹേ രാജാവേ, ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഋഷിമാർ അത്യന്തം ഹർഷിതരായി. കരംകൂപ്പി ദ്വിജന്മാർ നർമദയെ സ്തുതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 2

नमोऽस्तु ते पुण्यजले नमो मकरगामिनि । नमस्ते पापमोचिन्यै नमो देवि वरानने

ഹേ പുണ്യജലസ്വരൂപിണീ, നിനക്കു നമസ്കാരം; ഹേ മകരഗാമിനീ, നിനക്കു നമസ്കാരം. ഹേ പാപമോചിനീ, നിനക്കു നമസ്കാരം; ഹേ സുന്ദരമുഖീ ദേവീ, നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 3

नमोऽस्तु ते पुण्यजलाश्रये शुभे विशुद्धसत्त्वं सुरसिद्धसेविते । नमोऽस्तु ते तीर्थगणैर्निषेविते नमोऽस्तु रुद्राङ्गसमुद्भवे वरे

ഹേ ശുഭേ, പുണ്യജലത്തിന്റെ ആശ്രയസ്ഥാനമേ, പരമവിശുദ്ധസ്വഭാവിണീ, ദേവസിദ്ധർ സേവിക്കുന്ന ദേവീ—നിനക്കു നമസ്കാരം. തീർത്ഥഗണങ്ങൾ നിത്യവും ആശ്രയിക്കുന്നവളേ—നിനക്കു നമസ്കാരം. രുദ്രന്റെ അങ്കത്തിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിച്ച ശ്രേഷ്ഠവരേ—നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 4

नमोऽस्तु ते देवि समुद्रगामिनि नमोऽस्तु ते देवि वरप्रदे शिवे । नमोऽस्तु लोकद्वयसौख्यदायिनि ह्यनेकभूतौघसमाश्रितेऽनघे

ഹേ ദേവീ, സമുദ്രഗാമിനീ, നിനക്കു നമസ്കാരം. ഹേ ശിവേ, വരപ്രദായിനീ ദേവീ, നിനക്കു നമസ്കാരം. ഇഹപരലോകസുഖദായിനീ, അനേക ജീവസമൂഹങ്ങളുടെ ആശ്രയമായ നിർമലേ, നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 5

सरिद्वरे पापहरे विचित्रिते गन्धर्वयक्षोरगसेविताङ्गे । सनातनि प्राणिगणानुकम्पिनि मोक्षप्रदे देवि विधेहि शं नः

ഹേ നദിശ്രേഷ്ഠേ, പാപഹരിണീ, വിചിത്രശോഭയാൽ അലങ്കൃതേ, ഗന്ധർവ-യക്ഷ-നാഗങ്ങൾ സേവിക്കുന്ന തീരങ്ങളുള്ള ദേവീ—ഹേ സനാതനീ, ജീവഗണങ്ങളോടു കരുണയുള്ളവളേ, മോക്ഷപ്രദേ ദേവീ, ഞങ്ങൾക്ക് മംഗളം വിധിക്കണമേ.

Verse 6

महागजैर्घमहिषैर्वराहैः संसेविते देवि महोर्मिमाले । नताः स्म सर्वे वरदे सुखप्रदे विमोचयास्मान्पशुपाशबन्धात्

ഹേ ദേവി, മഹാതരംഗമാലാഭൂഷിതേ, മഹാഗജങ്ങളാലും പ്രബല മഹിഷങ്ങളാലും വരാഹങ്ങളാലും സേവിതേ! ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിനക്കു നമസ്കരിക്കുന്നു. ഹേ വരദേ, സുഖപ്രദേ, പശുപാശബന്ധത്തിൽ നിന്നു ഞങ്ങളെ വിമോചിപ്പിക്കണമേ.

Verse 7

पापैरनेकैरशुभैर्विबद्धा भ्रमन्ति तावन्नरकेषु मर्त्याः । महानिलोद्भूततरङ्गभूतं यावत्तवाम्भो हि न संस्पृशन्ति

അനവധി അശുഭ പാപങ്ങളാൽ ബന്ധിതരായ മർത്ത്യർ, മഹാവായുവാൽ ഉണർന്ന തരംഗരൂപമായ നിന്റെ ജലം യാവത്തോളം സ്പർശിക്കാതിരിക്കുമോ, താവത്തോളം നരകങ്ങളിൽ അലഞ്ഞുതിരിയും.

Verse 8

अनेकदुःखौघभयार्दितानां पापैरनेकैरभिवेष्टितानाम् । गतिस्त्वमम्भोजसमानवक्रे द्वन्द्वैरनेकैरपि संवृतानाम्

അനവധി ദുഃഖപ്രവാഹങ്ങളുടെ ഭയത്തിൽ പീഡിതരായി, അനവധി പാപങ്ങളാൽ പൊതിഞ്ഞവരായി, പലവിധ ദ്വന്ദ്വങ്ങളാൽ മൂടപ്പെട്ടവർക്കു—ഹേ താമരസമാനമുഖിനീ ദേവി—നീയേ ഗതി, നീയേ ശരണം.

Verse 9

नद्यश्च पूता विमला भवन्ति त्वां देवि सम्प्राप्य न संशयोऽत्र । दुःखातुराणामभयं ददासि शिष्टैरनेकैरभिपूजितासि

ഹേ ദേവി, മറ്റു നദികളും നിന്നെ പ്രാപിച്ച് പവിത്രവും നിർമ്മലവും ആകുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല. ദുഃഖാതുരർക്കു നീ അഭയം നൽകുന്നു; അനേകം ശിഷ്ടജനങ്ങളാൽ നീ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 10

स्पृष्टं करैश्चन्द्रमसो रवेश्च तदैव दद्यात्परमं पदं तु । यत्रोपलाः पुण्यजलाप्लुतास्ते शिवत्वमायान्ति किमत्र चित्रम्

ചന്ദ്രന്റെയും സൂര്യന്റെയും കിരണഹസ്തങ്ങൾ അതിനെ സ്പർശിച്ചാൽ, അത് ഉടൻ പരമപദം നൽകും. എവിടെ നിന്റെ പുണ്യജലത്തിൽ നനഞ്ഞ കല്ലുകളും ശിവത്വം പ്രാപിക്കുന്നുവോ—ഇതിൽ അത്ഭുതമെന്ത്?

Verse 11

भ्रमन्ति तावन्नरकेषु मर्त्या दुःखातुराः पापपरीतदेहाः । महानिलोद्भूततरङ्गभङ्गं यावत्तवाम्भो न हि संश्रयन्ति

പാപം മൂടിയ ദേഹങ്ങളോടെ ദുഃഖാതുരരായ മർത്ത്യർ നിന്റെ ജലത്തിൽ ശരണം പ്രാപിക്കാത്തിടത്തോളം നരകങ്ങളിൽ അലഞ്ഞുതിരിയും; മഹാവായുവാൽ ഉയരുന്ന തരംഗഭംഗങ്ങളുള്ള നിന്റെ പുണ്യജലമേ അവരുടെ ആശ്രയം।

Verse 12

। अध्याय

അധ്യായം—ഇത് അധ്യായ സമാപ്തി സൂചിപ്പിക്കുന്ന പദമാണ്।

Verse 13

सरांसि नद्यः क्षयमभ्युपेता घोरे युगेऽस्मिन् हि कलौ प्रदूषिते । त्वं भ्राजसे देवि जलौघपूर्णा दिवीव नक्षत्रपथे च गङ्गा

ഈ ഭീകര കലിയുഗത്തിൽ തടാകങ്ങളും നദികളും ക്ഷയിച്ച് മലിനമായപ്പോൾ, ഹേ ദേവീ, ജലപ്രവാഹങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ നീയേ പ്രകാശിക്കുന്നു—ആകാശത്തിലെ നക്ഷത്രപഥത്തിൽ ദീപ്തമായ ദിവ്യഗംഗയെപ്പോലെ।

Verse 14

तव प्रसादाद्वरदे वरिष्ठे कालं यथेमं परिपालयित्वा । यामोऽथ रुद्रं तव सुप्रसादाद्वयं तथा त्वं कुरु वै प्रसादम्

ഹേ വരദായിനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠേ, നിന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഞങ്ങൾ ഈ കാലത്തെ യഥാവിധി പാലിച്ചു സംരക്ഷിച്ച് കടന്നുപോകട്ടെ. പിന്നെ നിന്റെ മഹാപ്രസാദത്താൽ ഞങ്ങൾ രുദ്രനെ പ്രാപിക്കട്ടെ—അതുകൊണ്ട് നീയും ഞങ്ങളോട് കരുണ കാണിക്കണമേ।

Verse 15

गतिस्त्वमम्बेव पितेव पुत्रांस्त्वं पाहि नो यावदिमं युगान्तम् । कालं त्वनावृष्टिहतं सुघोरं यावत्तरामस्तव सुप्रसादात्

നീയാണ് ഞങ്ങളുടെ ഗതി—അമ്മപോലെ, അച്ഛനുപോലെ. ഈ യുഗാന്തം വരെ മക്കളെപ്പോലെ ഞങ്ങളെ കാത്തരുളേണമേ; നിന്റെ മഹാപ്രസാദത്താൽ അനാവൃഷ്ടിയാൽ പീഡിതമായ ഈ അതിഭീകര കാലം ഞങ്ങൾ കടക്കട്ടെ।

Verse 16

पठन्ति ये स्तोत्रमिदं द्विजेन्द्राः शृण्वन्ति ये चापि नराः प्रशान्ताः । ते यान्ति रुद्रं वृषसंयुतेन यानेन दिव्याम्बरभूषिताश्च

ഈ സ്തോത്രം പാരായണം ചെയ്യുന്ന ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാരും, ശാന്തചിത്തരായി ശ്രവിക്കുന്ന ജനങ്ങളും ദിവ്യവസ്ത്രങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട് വൃഷഭയുക്ത ദിവ്യവിമാനത്തിൽ രുദ്രനിലേക്കു ഗമിക്കുന്നു।

Verse 17

ये स्तोत्रमेतत्सततं पठन्ति स्नात्वा तु तोये खलु नर्मदायाः । अन्ते हि तेषां सरिदुत्तमेयं गतिं विशुद्धामचिराद्ददाति

നർമദാജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ഈ സ്തോത്രം നിരന്തരം പാരായണം ചെയ്യുന്നവർക്ക്, ജീവിതാന്ത്യത്തിൽ ഈ ശ്രേഷ്ഠ നദി അതിവേഗം വിശുദ്ധവും പവിത്രവുമായ ഗതി ദാനം ചെയ്യുന്നു।

Verse 18

प्रातः समुत्थाय तथा शयानो यः कीर्तयेतानुदिनं स्तवं च । स मुक्तपापः सुविशुद्धदेहः समाश्रयं याति महेश्वरस्य

പ്രഭാതത്തിൽ എഴുന്നേറ്റോ അല്ലെങ്കിൽ ശയനസ്ഥിതിയിലായാലും പ്രതിദിനം ഈ സ്തവം കീർത്തിക്കുന്നവൻ പാപമുക്തനായി, അത്യന്തം വിശുദ്ധമായ നിലയിൽ മഹേശ്വരന്റെ ആശ്രയം പ്രാപിക്കുന്നു।