Adhyaya 106

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल तीर्थं परमशोभनम् । सौभाग्यकरणं दिव्यं नरनारीमनोरमम्

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അനന്തരം, ഹേ മഹീപാല, അത്യന്തം ശോഭനമായ ഒരു തീർത്ഥത്തിലേക്കു പോകണം; അത് ദിവ്യവും സൗഭാഗ്യം നൽകുന്നതും നരനാരികൾക്ക് മനോഹരവുമാണ്।

Verse 2

तत्र या दुर्भगा नारी नरो वा नृपसत्तम । स्नात्वार्चयेदुमारुद्रौ सौभाग्यं तस्य जायते

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! അവിടെ ദുർഭാഗ്യബാധിതയായ സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ സ്നാനം ചെയ്ത് ഉമാ‑രുദ്രന്മാരെ ആരാധിച്ചാൽ അവനു/അവൾക്കു സൗഭാഗ്യം ഉദിക്കുന്നു.

Verse 3

तृतीयायामहोरात्रं सोपवासो जितेन्द्रियः । निमन्त्रयेद्द्विजं भक्त्या सपत्नीकं सुरूपिणम्

മൂന്നാം പ്രഹരത്തിൽ ഒരു അഹോരാത്രം ഉപവാസത്തോടെ, ഇന്ദ്രിയസംയമനത്തോടെ, ഭക്തിയോടെ സുന്ദരനായ ബ്രാഹ്മണനെ ഭാര്യാസഹിതം ക്ഷണിക്കണം.

Verse 4

गन्धमाल्यैरलंकृत्य वस्त्रधूपादिवासितम् । भोजयेत्पायसान्नेन कृसरेणाथ भक्तितः

ഗന്ധവും മാല്യവും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച്, ധൂപാദികളാൽ സുഗന്ധിതമായ വസ്ത്രങ്ങൾ അർപ്പിച്ച്, ഭക്തിയോടെ പായസാന്നവും കൃസരയും നൽകി ഭോജനമൊരുക്കണം.

Verse 5

भोजयित्वा यथान्यायं प्रदक्षिणमुदाहरेत् । प्रीयतां मे महादेवः सपत्नीको वृषध्वजः

വിധിപ്രകാരം ഭോജനമൊരുക്കി പ്രദക്ഷിണം ചെയ്ത് ഇങ്ങനെ ജപിക്കണം—“പത്നീസഹിത വൃഷധ്വജ മഹാദേവൻ എനിക്കു പ്രസന്നനാകട്ടെ.”

Verse 6

यथा ते देवदेवेश न वियोगः कदाचन । ममापि करुणां कृत्वा तथास्त्विति विचिन्तयेत्

“ഹേ ദേവദേവേശാ! നിങ്ങള്ക്ക് ഒരിക്കലും വിരഹമില്ലാത്തതുപോലെ, എനിക്കുമേൽ കരുണ ചെയ്ത് അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ”—എന്ന് മനസ്സിൽ ധ്യാനിക്കണം.

Verse 7

एवं कृते ततस्तस्य यत्पुण्यं समुदाहृतम् । तत्ते सर्वं प्रवक्ष्यामि यथा देवेन भाषितम्

ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ, അതിൽ നിന്നു ഉദ്ഭവിക്കുന്നതായി പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്ന പുണ്യം മുഴുവനും, ദേവൻ പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ ഞാൻ നിന്നോട് പറയും।

Verse 8

दौर्भाग्यं दुर्गतिश्चैव दारिद्र्यं शोकबन्धनम् । वन्ध्यत्वं सप्तजन्मानि जायते न युधिष्ठिर

ദുര്ഭാഗ്യം, ദുര്‍ഗതി, ദാരിദ്ര്യം, ശോകബന്ധനം—ഹേ യുധിഷ്ഠിരാ, ഏഴ് ജന്മങ്ങൾ വരെ വന്ധ്യതയും സംഭവിക്കുന്നു।

Verse 9

ज्येष्ठमासे सिते पक्षे तृतीयायां विशेषतः । तत्र गत्वा तु यो भक्त्या पञ्चाग्निं साधयेत्ततः

ജ്യേഷ്ഠമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ പ്രത്യേകിച്ച് തൃതീയ തിഥിയിൽ, അവിടെ ചെന്നു ഭക്തിയോടെ പഞ്ചാഗ്നി സാധന ചെയ്യുന്നവൻ—

Verse 10

सोऽपि पापैरशेषैस्तु मुच्यते नात्र संशयः । गुग्गुलं दहते यस्तु द्विधा चित्तविवर्जितः

അവനും എല്ലാ പാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല. കൂടാതെ ചിത്തദ്വന്ദ്വമില്ലാതെ ഗുഗ്ഗുലു ദഹിപ്പിക്കുന്നവൻ,

Verse 11

शरीरं भेदयेद्यस्तु गौर्याश्चैव समीपतः । तस्मिन्कर्मप्रविष्टस्य उत्क्रान्तिर्जायते यदि

ഗൗരിയുടെ സമീപത്ത് ശരീരം ഭേദിച്ച് (കഠിനതപം ചെയ്ത്) ഇരിക്കുന്നവൻ; ആ കർമത്തിൽ പ്രവേശിച്ചിരിക്കെ അവന് ഉത്ക്രാന്തി (മരണം) സംഭവിച്ചാൽ—

Verse 12

देहपाते व्रजेत्स्वर्गमित्येवं शङ्करोऽब्रवीत् । सितरक्तैस्तथा पीतैर्वस्त्रैश्च विविधैः शुभैः

ദേഹപാതം സംഭവിക്കുമ്പോൾ അവൻ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കുന്നു—ഇങ്ങനെ ശങ്കരൻ അരുളിച്ചെയ്തു. ശുഭമായ വിവിധ ശ്വേത, രക്ത, പീത വസ്ത്രങ്ങളോടെ।

Verse 13

ब्राह्मणीं ब्राह्मणं चैव पूजयित्वा यथाविधि । पुष्पैर्नानाविधैश्चैव गन्धधूपैः सुशोभनैः

വിധിപ്രകാരം ബ്രാഹ്മണിയെയും ബ്രാഹ്മണനെയും പൂജിച്ച്, നാനാവിധ പുഷ്പങ്ങളാലും മനോഹരമായ സുഗന്ധ ഗന്ധ-ധൂപങ്ങളാലും അർച്ചിക്കണം।

Verse 14

कण्ठसूत्रकसिन्दूरैः कुङ्कुमेन विलेपयेत् । कल्पयेत स्त्रियं गौरीं ब्राह्मणं शिवरूपिणम्

കണ്ഠസൂത്രം/മാല, സിന്ദൂരം, കുങ്കുമം എന്നിവകൊണ്ട് ലേപനം ചെയ്യണം. സ്ത്രീയെ ഗൗരീരൂപമായി, ബ്രാഹ്മണനെ ശിവരൂപമായി ഭാവിക്കണം।

Verse 15

तेषां तद्रूपकं कृत्वा दानमुत्सृज्यते ततः । कङ्कणं कर्णवेष्टं च कण्ठिकां मुद्रिकां तथा

അവരുടെ സദൃശ രൂപകങ്ങൾ നിർമ്മിച്ച്, തുടർന്ന് ദാനം അർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു—കങ്കണം, കർണാഭരണം, കണ്ഠിക, മുദ്രിക (മോതിരം) എന്നിവയും।

Verse 16

सप्तधान्यं तथा चैव भोजनं नृपसत्तम । अन्यान्यपि च दानानि तस्मिंस्तीर्थे ददाति यः

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ! ആ തീർത്ഥത്തിൽ ഏഴുതരം ധാന്യവും, ഭോജനവും, മറ്റ് ദാനങ്ങളും നൽകുന്നവൻ—

Verse 17

सर्वदानैश्च यत्पुण्यं प्राप्नुयान्नात्र संशयः । सहस्रगुणितं सर्वं नात्र कार्या विचारणा

സകല ദാനങ്ങളാൽ ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം ഏതു തന്നെയോ, അത് ഇവിടെ സംശയമില്ലാതെ ലഭിക്കുന്നു. ഇവിടെ എല്ലാം സഹസ്രഗുണമായി വർദ്ധിക്കുന്നു; ഇതിൽ വിചാരം വേണ്ട।

Verse 18

शङ्करेण समं तस्माद्भोगं भुङ्क्ते ह्यनुत्तमम् । सौभाग्यं तस्य विपुलं जायते नात्र संशयः

അതുകൊണ്ട് അവൻ ശങ്കരനോടു സമമായ അനുത്തമ സുഖഭോഗം അനുഭവിക്കുന്നു. അവനിൽ മഹത്തായ സൗഭാഗ്യം ഉദിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 19

अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनमाप्नुयात् । राजेन्द्र कामदं तीर्थं नर्मदायां व्यवस्थितम्

ഹേ രാജേന്ദ്രാ! നർമദയിൽ സ്ഥാപിതമായ ഈ കാമദ തീർത്ഥത്തിൽ പുത്രഹീനൻ പുത്രനെ ലഭിക്കുന്നു; ദരിദ്രൻ ധനം പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 106

। अध्याय

അധ്യായം (അധ്യായ സമാപ്തി സൂചകം)।