म॒न्यवे॑ऽयस्ता॒पं क्रोधा॑य निस॒रं योगा॑य यो॒क्तार॒ᳪ शोका॑याभिस॒र्तारं॒ क्षेमा॑य विमो॒क्तार॑मुत्कूलनिकू॒लेभ्य॑स्त्रि॒ष्ठिनं॒ वपु॑षे मानस्कृ॒तᳪ शीला॑याञ्जनीका॒रीं निरृ॑त्यै कोशका॒रीं य॒माया॒सूम्
mányave ’yastā́paṃ kródhāya nisaráṃ yógāya yóktāraṃ śókāyābhisartā́raṃ kṣémāya vimóktāram utkū́la-nikū́lebhyas triṣṭhínaṃ vápuse mānaskṛtáṃ śī́lāyāñjanīkārī́ṃ nírr̥tyai kośakārī́ṃ yamā́yāsū́m
മന്യു (ക്രോധം)യ്ക്കു താപം കൊടുക്കുന്നവനെ നിയോഗിക്കുന്നു; ക്രോധത്തിനായി നിസരണം (തള്ളിപ്പുറത്താക്കുന്നവനെ); യോഗം/ശാസനംക്കായി യോക്താവ് (ബന്ധിപ്പിക്കുന്നവനെ); ശോകത്തിനായി അഭിസർത്താവ് (ആക്രമിക്കുന്നവനെ); ക്ഷേമത്തിനായി വിമോക്താവ് (മോചിപ്പിക്കുന്നവനെ); ഉയർന്ന കരയും താഴ്ന്ന കരയും നിന്നു ത്രിഷ്ഠിൻ (ത്രി-ആധാരമുള്ളവനെ); വപുസ് (രൂപം)ക്കായി മാനസ്കൃതം (മനസ്സാൽ നിർമ്മിതം)നെ; ശീലം (അഭ്യാസം/സ്വഭാവം)ക്കായി അഞ്ജനീകാരി (ഇരുണ്ടാക്കുന്ന/കാജൽ ചെയ്യുന്നവളെ); നിരൃതിക്കായി കോശകാരി (ആവരണം/കോശം ഉണ്ടാക്കുന്നവളെ); യമനായി ആസു (പ്രാണൻ)നെ നിയോഗിക്കുന്നു.
मन्यवे । अयः-तापम् । क्रोधाय । निसरम् । योगाय । योक्तारम् । शोकाय । अभिसर्तारम् । क्षेमाय । विमोक्तारम् । उत्कूल-निकूलेभ्यः । त्रिष्ठिनम् । वपुषे । मानस्-कृतम् । शीलाय । अञ्जनी-कारीम् । निरृत्यै । कोश-कारीम् । यमाय । असूम् ।