त्रिपुरदाहवर्णनम् | Tripura-dāha-varṇanam (Description of the Burning of Tripura)

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । अथ शम्भुर्महादेवो रथस्थस्सर्वसंयुतः । त्रिपुरं सकलं दग्धुमुद्यतोऽभूत्सुरद्विषाम् । शीर्षं स्थानकमास्थाय संधाय च शरोत्तमम् । सज्जं तत्कार्मुकं कृत्वा प्रत्यालीढं महाद्भुतम्

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ രഥസ്ഥനായി, സർവായുധങ്ങളാൽ സജ്ജനായ മഹാദേവൻ ശംഭു, ദേവദ്വേഷികളുടെ ത്രിപുരം മുഴുവനായി ദഹിപ്പാൻ ഉത്സുകനായി. ‘ശീർഷ-സ്ഥാനക’മെന്ന ദൃഢഭംഗി സ്വീകരിച്ച് ശ്രേഷ്ഠശരം സംധാനം ചെയ്തു; ധനുസ്സിനെ സജ്ജമാക്കി അത്ഭുതമായ ‘പ്രത്യാലീഢ’ നിലയിൽ നിന്നു.

Verse 3

निवेश्य दृढमुष्टौ च दृष्टिं दृष्टौ निवेश्य च । अतिष्ठन्निश्चलस्तत्र शतं वर्षसहस्रकम्

ദൃഢമായി മുഷ്ടികൾ മുറുക്കി, ദൃഷ്ടിയെ അചഞ്ചലമായി സ്ഥിരപ്പെടുത്തി, അദ്ദേഹം അവിടെ നിശ്ചലനായി നിന്നു—ഒരു ലക്ഷം വർഷം.

Verse 4

ततोङ्गुष्ठे गणाध्यक्षस्स तु दैत्यनिशंस्थितः । न लक्ष्यं विविशुस्तानि पुराण्यस्य त्रिशूलिनः

അപ്പോൾ ശിവന്റെ അങ്കുഷ്ഠത്തിൽ നിലകൊണ്ട ഗണാധ്യക്ഷൻ ദൈത്യാധിപനെ നേരിട്ടു. എങ്കിലും ത്രിശൂലധാരിയായ പ്രഭുവിന്റെ പുരാതന ദിവ്യാസ്ത്രങ്ങൾ അവനെ ലക്ഷ്യമാക്കി തൊടാനായില്ല।

Verse 5

ततोंतरिक्षादशृणोद्धनुर्बाणधरो हरः । मुंजकेशो विरूपाक्षो वाचं परमशोभनाम्

അപ്പോൾ മധ്യാകാശത്തിൽ നിന്ന് ധനുസ്സും ബാണങ്ങളും ധരിച്ച ഹരൻ (ശിവൻ) ഉച്ചരിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു—മുഞ്ജസദൃശമായ ജടകളുള്ളവൻ, വിരൂപാക്ഷൻ, പരമശോഭനമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു।

Verse 6

भो भो न यावद्भगवन्नर्चितोऽसौ विनायकः । पुराणि जगदीशेश सांप्रतं न हनिष्यति

“ഓ ഓ ഭഗവൻ! ആ പൂജ്യനായ വിനായകനെ വിധിപൂർവ്വം ആരാധിക്കുന്നതുവരെ, അവൻ ഇപ്പോഴും മുൻ ക്രമീകരണങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുകയില്ല. ഓ ജഗദീശാ, ഓ പരമേശാ!”

Verse 7

एतच्छ्रुत्वा तु वचनं गजवक्त्रमपूजयत् । भद्रकालीं समाहूय ततोंधकनिषूदनः

ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് അന്ധകനിഷൂദനൻ (ഭഗവാൻ ശിവൻ) ഗജവക്ത്രനെ (ഗണേശനെ) പൂജിച്ചു. തുടർന്ന് ഭദ്രകാളിയെ വിളിച്ചു അടുത്ത നടപടിയിലേക്ക് നീങ്ങി।

Verse 8

तस्मिन् संपूजिते हर्षात्परितुष्टे पुरस्सरे । विनायके ततो व्योम्नि ददर्श भगवान्हरः

മുൻനിരനായ വിനായകൻ വിധിപൂർവ്വം പൂജിക്കപ്പെട്ട് ആനന്ദത്തോടെ തൃപ്തനായപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ഹരൻ (ശിവൻ) ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി (വരാനിരിക്കുന്നതു) കണ്ടു।

Verse 9

पुराणि त्रीणि दैत्यानां तारकाणां महात्मनाम् । यथातथं हि युक्तानि केचिदित्थं वदंति ह

ചിലർ ഇങ്ങനെ പറയുന്നു—താരകരെന്ന മഹാത്മ ദൈത്യരുടെ മൂന്ന് പുരാതന പുരങ്ങൾ സാഹചര്യമനുസരിച്ച് എങ്ങനെയോ അങ്ങനെ ചേർത്ത് ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

Verse 10

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां पञ्चमे युद्धखंडे त्रिपुरदाहवर्णनं नाम दशमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവമഹാപുരാണത്തിന്റെ രണ്ടാം ഗ്രന്ഥത്തിലെ രുദ്രസംഹിതയുടെ അഞ്ചാം യുദ്ധഖണ്ഡത്തിൽ ‘ത്രിപുരദാഹവർണ്ണനം’ എന്ന പത്താം അധ്യായം സമാപ്തമായി।

Verse 11

स स्वतंत्रः परं ब्रह्म सगुणो निर्गुणोऽपि ह । अलक्ष्यः सकलैस्स्वामी परमात्मा निरंजनः

അവൻ പരമ സ്വതന്ത്രൻ—പരബ്രഹ്മം. അവൻ സഗുണനും നിർഗുണനും. എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കും അഗോചരൻ; സർവ്വസ്വാമി, പരമാത്മാവ്, നിർമലനും നിരഞ്ജനനും।

Verse 12

पंचदेवात्मकः पंचदेवोपास्यः परः प्रभुः । तस्योपास्यो न कोप्यस्ति स एवोपास्य आलयम्

പരമപ്രഭു പഞ്ചദേവാത്മകനാണ്; പഞ്ചദേവന്മാരിലൂടെ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു. അവനു മറ്റൊരു ഉപാസ്യൻ ഇല്ല; അവൻ തന്നെയാണ് ഉപാസനയുടെ പരമധാമവും ആശ്രയവും।

Verse 13

अथ वा लीलया तस्य सर्वं संघटते मुने । चरितं देवदेवस्य वरदातुर्महेशितुः

അല്ലെങ്കിൽ, ഹേ മുനേ, അവന്റെ ലീലാമാത്രംകൊണ്ടു തന്നെ എല്ലാം ഒത്തുചേർന്ന് സിദ്ധമാകുന്നു. ഇത് ദേവദേവനും വരദാതാവുമായ മഹേശ്വരന്റെ പുണ്യചരിതമാണ്.

Verse 14

तस्मिस्थिते महादेवे पूजयित्वा गणाधिपम् । पुराणि तत्र कालेन जग्मुरेकत्वमाशु वै

മഹാദേവൻ അവിടെ നിലകൊണ്ടിരിക്കെ അവർ ഗണാധിപൻ (ശ്രീഗണേശൻ)നെ പൂജിച്ചു. തുടർന്ന് കാലക്രമത്തിൽ ആ എല്ലാ ഗണങ്ങളും വേഗത്തിൽ ഏകഭാവമായി—ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിൽ—ഐക്യപ്പെട്ടു.

Verse 15

एकीभावं मुने तत्र त्रिपुरे समुपागते । बभूव तुमुलो हर्षो देवादीनां महात्मनाम्

ഓ മുനേ! അവിടെ ത്രിപുരം ഏകീഭാവമായി—ഒരുമിച്ച രൂപത്തിൽ—വന്നെത്തിയപ്പോൾ ദേവന്മാർ മുതലായ മഹാത്മാക്കളിൽ അത്യന്തം ഉല്ലാസം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു.

Verse 16

ततो देवगणास्सर्वे सिद्धाश्च परमर्षयः । जयेति वाचो मुमुचुः स्तुवंतश्चाष्टमूर्तिनम्

അപ്പോൾ എല്ലാ ദേവഗണങ്ങളും, സിദ്ധന്മാരും, പരമർഷിമാരും ‘ജയം!’ എന്നു വിളിച്ചു; സ്തുതിച്ചുകൊണ്ട് അഷ്ടമൂർത്തിയായ ശിവന്റെ മഹിമ പാടിപ്പുകഴ്ത്തി.

Verse 17

अथाहेति तदा ब्रह्मा विष्णुश्च जगतां पतिः । समयोऽपि समायातो दैत्यानां वधकर्मणः

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു; ലോകാധിപനായ വിഷ്ണുവും (സമ്മതിച്ചു). ദൈത്യവധകൃത്യത്തിനുള്ള നിശ്ചിത സമയവും എത്തിയിരുന്നു.

Verse 18

तेषां तारकपुत्राणां त्रिपुराणां महेश्वर । देवकार्यं कुरु विभो एकत्वमपि चागतम्

ഹേ മഹേശ്വരാ! താരകപുത്രന്മാരായ ത്രിപുരങ്ങളെ സംബന്ധിച്ച്, ഹേ സർവ്വശക്തനായ പ്രഭോ, ദേവകാര്യവും നിർവഹിക്കണമേ; അവരുടെ ഏകത്വവും സംയുക്തബലവും ഇപ്പോൾ സിദ്ധമായിരിക്കുന്നു।

Verse 19

यावन्न यान्ति देवेश विप्रयोगं पुराणि वै । तावद्बाणं विमुंचश्च त्रिपुरं भस्मसात्कुरु

ഹേ ദേവേശ്വരാ! ആ പുരാതന നഗരങ്ങൾ (ത്രിപുര) മാറി രക്ഷപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പേ, ഉടൻ ബാണം വിടുക; ത്രിപുരയെ ഭസ്മമാക്കുക।

Verse 20

अथ सज्यं धनुः कृत्वा शर्वस्संधाय तं शरम् । पूज्य पाशुपतास्त्रं स त्रिपुरं समचिंतयत्

അപ്പോൾ ശർവ്വൻ (ശിവൻ) ധനുസ്സിൽ ഞാണു കെട്ടി ആ ബാണം ചേര്ത്തു; പാശുപതാസ്ത്രത്തെ പൂജിച്ച് ത്രിപുരനാശത്തിനായി ദിവ്യസങ്കൽപ്പം ചെയ്തു।

Verse 21

अथ देवो महादेवो वरलीलाविशारदः । केनापि कारणेनात्र सावज्ञं तदवैक्षत

അപ്പോൾ ദേവാധിദേവനായ മഹാദേവൻ—വരദാനത്തിലും ദിവ്യലീലകളിലും നിപുണൻ—ഏതോ കാരണത്താൽ ആ നിമിഷം തന്നെ അതിനെ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ഉപേക്ഷാഭാവത്തോടെ നോക്കി।

Verse 22

पुरत्रयं विरूपाक्षः कर्तुं तद्भस्मसात्क्षणात् । समर्थः परमेशानो मीनातु च सतां गतिः

വിരൂപാക്ഷനായ പരമേശാനൻ ഒരു ക്ഷണത്തിൽ പുരത്രയം (ത്രിപുര) ഭസ്മമാക്കാൻ സമർത്ഥൻ; സത്സജനങ്ങളുടെ ഗതിയും ശരണവും ആയ ആ പരമേശ്വരൻ ഞങ്ങളെ കാത്തരുളട്ടെ।

Verse 23

दग्धुं समर्थो देवेशो वीक्षणेन जगत्त्रयम् । अस्मद्यशो विवृद्ध्यर्थं शरं मोक्तुमिहार्हसि

ഹേ ദേവേശ്വരാ! ഒരു ദൃഷ്ടിമാത്രംകൊണ്ട് തന്നെ ത്രിലോകം ദഹിപ്പാൻ നീ സമർത്ഥൻ; എങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ യശസ്സിന്റെ വർദ്ധനയ്ക്കായി ഇവിടെ നീ ശരം വിടുന്നത് യുക്തമാണ്.

Verse 24

इति स्तुतोऽमरैस्सर्वैविष्ण्वादिविधिभिस्तदा । दग्धुं पुरत्रयं तद्वै बाणेनैच्छन्महेश्वरः

ഇങ്ങനെ വിഷ്ണു മുതലായ വിധാതാസ്വരൂപ ദേവന്മാരടക്കം എല്ലാ അമരന്മാരാലും സ്തുതിക്കപ്പെട്ട മഹേശ്വരൻ, അപ്പോൾ ഒരൊറ്റ ബാണംകൊണ്ട് ത്രിപുരം ദഹിപ്പാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.

Verse 25

अभिलाख्यमुहूर्ते तु विकृष्य धनुरद्भुतम् । कृत्वा ज्यातलनिर्घोषं नादमत्यंतदुस्सहम्

ആ നിർണായക മുഹൂർത്തത്തിൽ അവൻ അത്ഭുതധനുസ്സ് വലിച്ചിഴച്ച്, ജ്യാനിർഘോഷം മുഴക്കി, അത്യന്തം ദുസ്സഹമായ നാദം ഉളവാക്കി।

Verse 26

आत्मनो नाम विश्राव्य समाभाष्य महासुरान् । मार्तंडकोटिवपुषं कांडमुग्रो मुमोच ह

സ്വന്തം നാമം ഉച്ചരിച്ചു മഹാസുരന്മാരോട് അഭിസംബോധന ചെയ്ത്, ആ ഉഗ്രൻ കോടി സൂര്യന്മാരുടെ പ്രഭപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന കാണ്ഡം വിട്ടു।

Verse 27

ददाह त्रिपुरस्थास्तान्दैत्यांस्त्रीन्विमलापहः । स आशुगो विष्णुमयो वह्निशल्यो महाज्वलन्

അപ്പോൾ ആ നിർമല പാപനാശകശക്തി ത്രിപുരത്തിൽ വസിച്ചിരുന്ന ആ മൂന്നു ദൈത്യന്മാരെയും ദഹിപ്പിച്ചു. അത് അതിവേഗഗാമിയായി, വിഷ്ണുശക്തിയാൽ നിറഞ്ഞ്, അഗ്നിശല്യയുക്തമായ മഹാജ്വലിത അസ്ത്രമായി.

Verse 28

ततः पुराणि दग्धानि चतुर्जलधिमेखलाम् । गतानि युगपद्भूमिं त्रीणि दग्धानि भस्मशः

അതിനുശേഷം ആ പുരാതന പുരങ്ങൾ ദഗ്ധമായി; നാലു സമുദ്രങ്ങൾ ചുറ്റിയിരുന്ന ആ മൂന്നും ഒരേ സമയം ഭൂമിയിലേക്കു വീണു പൂർണ്ണമായി ഭസ്മമായി.

Verse 29

दैत्यास्तु शतशो दग्धास्तस्य बाणस्थवह्निना । हाहाकारं प्रकुर्वंतश्शिवपूजाव्यतिक्रमात्

അവന്റെ അമ്പുകളിൽ വസിച്ചിരുന്ന അഗ്നിയാൽ നൂറുകണക്കിന് ദൈത്യർ ദഗ്ധരായി; ശിവപൂജ ലംഘിച്ചതിനാൽ അവർ ഹാഹാകാരം മുഴക്കി।

Verse 30

तारकाक्षस्तु निर्दग्धो भ्रातृभ्यां सहितोऽभवत् । सस्मार स्वप्रभुं देवं शंकरं भक्तवत्सलम्

താരകാക്ഷനും സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം ദഗ്ധനായി വീണു; അപ്പോൾ ഭക്തവത്സലനായ ദേവൻ ശങ്കരനെ തന്റെ പ്രഭുവായി സ്മരിച്ചു।

Verse 31

भक्त्या परमया युक्तः प्रलपन् विविधा गिरः । महादेवं समुद्वीक्ष्य मनसा तमुवाच सः

അവൻ പരമഭക്തിയാൽ യുക്തനായി, പലവിധ വാക്കുകൾ വിലപിച്ചുകൊണ്ട്, മഹാദേവനെ ഏകാഗ്രമായി നോക്കി മനസ്സിൽ തന്നേ അവനോട് പറഞ്ഞു।

Verse 32

तारकाक्ष उवाच । भव ज्ञातोसि तुष्टोऽसि यद्यस्मान् सह बंधुभिः । तेन सत्येन भूयोऽपि कदा त्वं प्रदहिष्यसि

താരകാക്ഷൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ഭവാ (ശിവാ), ഞങ്ങളെ ബന്ധുക്കളോടുകൂടി തിരിച്ചറിഞ്ഞ് നീ സന്തുഷ്ടനായാൽ, ആ സത്യത്തിന്റെ ബലത്തിൽ പറയുക—നീ ഞങ്ങളെ വീണ്ടും എപ്പോൾ ദഹിപ്പിക്കും?

Verse 33

दुर्लभं लब्धमस्माभिर्यदप्राप्यं सुरासुरैः । त्वद्भावभाविता बुद्धिर्जातेजाते भवत्विति

ദേവാസുരർക്കും അപ്രാപ്യമായ അതിദുർലഭം ഞങ്ങൾ പ്രാപിച്ചു. നിന്റെ ഭാവത്തിൽ ഭാവിതമായ ഞങ്ങളുടെ ബുദ്ധി ജന്മംതോറും വീണ്ടും വീണ്ടും ഉദിക്കട്ടെ.

Verse 34

इत्येवं विब्रुवंतस्ते दानवास्तेन वह्निना । शिवाज्ञयाद्भुतं दग्धा भस्मसादभवन्मुने

ഹേ മുനേ! ഇങ്ങനെ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, ശിവാജ്ഞയാൽ പ്രേരിതമായ ആ അഗ്നിയാൽ ആ ദാനവർ അത്ഭുതകരമായി ദഹിച്ച് ഭസ്മമായി.

Verse 35

अन्येऽपि बाला वृद्धाश्च दानवास्तेन वह्निना । शिवाज्ञया द्रुतं व्यास निर्दग्धा भस्मसात्कृताः

ഹേ വ്യാസാ! ശിവാജ്ഞയാൽ അതേ അഗ്നി മറ്റു ദാനവരെയും—ബാലരും വൃദ്ധരും—വേഗത്തിൽ ദഹിപ്പിച്ച് ഭസ്മമാക്കി.

Verse 36

स्त्रियो वा पुरुषा वापि वाहनानि च तत्र ये । सर्वे तेनाग्निना दग्धाः कल्पान्ते तु जगद्यथा

അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ത്രീകളായാലും പുരുഷന്മാരായാലും, അവിടത്തെ വാഹനങ്ങളും യാനങ്ങളും വരെ—എല്ലാം ആ അഗ്നിയാൽ ദഗ്ധമായി; കല്പാന്തത്തിൽ സർവ്വജഗത്തും അഗ്നിയിൽ ലയിക്കുന്നതുപോലെ।

Verse 37

भर्तॄन्कंठगतान्हित्वा काश्चिद्दग्धा वरस्त्रियः । काश्चित्सुप्ताः प्रमत्ताश्च रतिश्रांताश्च योषितः

ചില ശ്രേഷ്ഠസ്ത്രീകൾ കഴുത്തിൽ ചേർന്നു പിടിച്ചിരുന്ന ഭർത്താക്കളെ വിട്ട് ദഗ്ധയായി; ചിലർ ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു, ചിലർ അശ്രദ്ധയും മോഹവും പിടിച്ചവരായിരുന്നു, മറ്റുചിലർ രതിയിൽ ക്ഷീണിച്ചവരായിരുന്നു।

Verse 38

अर्द्धदग्धा विबुद्धाश्च बभ्रमुर्मोहमूर्च्छिताः । तेन नासीत्सुसूक्ष्मोऽपि घोरत्रिपुरवह्निना

അവർ അർദ്ധദഗ്ധരായി, പിന്നെ പെട്ടെന്ന് ബോധം വീണ്ടെടുത്തു, മോഹമൂർഛയിൽ അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞു. ആ ഘോര ത്രിപുരാഗ്നിയിൽ അവരുടെ സൂക്ഷ്മമായ അംശം പോലും ശേഷിച്ചില്ല।

Verse 39

अविदग्धो विनिर्मुक्तः स्थावरो जंगमोपि वा । वर्जयित्वा मयं दैत्यं विश्वकर्माणमव्ययम्

അവിദഗ്ധനായാലും പൂർണ്ണസിദ്ധനായാലും, സ്ഥാവരമായാലും ജംഗമമായാലും—ദൈത്യൻ മയനെ മാത്രം ഒഴിവാക്കി—അവ്യയനായ വിശ്വകർമ്മൻ ദേവശില്പി ആവശ്യമായതെല്ലാം നിർമ്മിക്കാൻ ശേഷിയുള്ളവൻ।

Verse 40

अविरुद्धं तु देवानां रक्षितं शंभुतेजसा । विपत्कालेपि सद्भक्तं महेशशरणागतम्

ദേവന്മാർക്ക് തുറന്ന വൈരമില്ലെങ്കിലും ശംഭുവിന്റെ തേജസ്സാൽ അവർ സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് വിപത്തിന്റെ സമയത്ത് മഹേശന്റെ ശരണാഗതനായ സദ്ഭക്തൻ തീർച്ചയായും കാക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 41

सन्निपातो हि येषां नो विद्यते नाशकारकः । दैत्यानामन्यसत्त्वानां भावाभावे कृताकृते

നാശം വരുത്തുന്ന കാരണങ്ങളുടെ സംയോഗം യാരിലും ഇല്ലെങ്കിൽ—ദൈത്യരിലായാലും മറ്റു സത്ത്വങ്ങളിലായാലും—ഭാവവും അഭാവവും എന്ന നിലകളിൽ ‘കൃതം’ ‘അകൃതം’ എന്ന ബന്ധനഫലം ഉണ്ടാകുകയില്ല.

Verse 42

तस्माद्यत्नस्सुसंभाव्यः सद्भिः कर्तव्य एव हि । गर्हणात्क्षीयते लोको न तत्कर्म समाचरेत्

അതുകൊണ്ട് സജ്ജനർ നന്നായി ആലോചിച്ച പരിശ്രമം മാത്രമേ ചെയ്യേണ്ടത്. നിന്ദ മൂലം ലോകത്തിൽ മാനമഹിമ കുറയുന്നു; അതിനാൽ അപവാദം വരുത്തുന്ന കർമ്മം ചെയ്യരുത്.

Verse 43

न संयोगो यथा तेषां भूयात्त्रिपुरवासिनाम् । मतमेतद्धि सर्वेषां दैवाद्यदि यतो भवेत्

ത്രിപുരവാസികൾ വീണ്ടും ഒരിക്കലും ഒന്നിച്ചുകൂടി കൂട്ടമായി ചേരാതിരിക്കട്ടെ. ഇതാണ് എല്ലാവരുടെയും നിശ്ചിത അഭിപ്രായം; ദൈവവിധിയാൽ അവരുടെ പുനഃസംയോഗം സംഭവിച്ചാൽ അതുതന്നെ അവരുടെ പുതുബലത്തിന് കാരണമാകും.

Verse 44

ये पूजयंतस्तत्रापि दैत्या रुद्रं सबांधवाः । गाणपत्यं ययुस्सर्वे शिवपूजावि धेर्बलात्

അവിടെയും ആ ദൈത്യർ ബന്ധുക്കളോടുകൂടെ രുദ്രനെ പൂജിക്കാൻ തുടങ്ങി. ശിവപൂജാവിധിയുടെ പ്രബല ശക്തിയാൽ അവർ എല്ലാവരും ഗാണപത്യ മാർഗത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു.