सतीसंक्षेपचरित्रवर्णनम् — Summary Description of Satī’s Narrative

Verse 1

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीसंक्षेपचरित्रवर्णनं नाम प्रथमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവമഹാപുരാണത്തിലെ ദ്വിതീയ രുദ്രസംഹിതയുടെ ദ്വിതീയ സതീഖണ്ഡത്തിൽ “സതിയുടെ സംക്ഷിപ്തചരിത്രവർണ്ണനം” എന്ന പേരിലുള്ള ആദ്യ അധ്യായം.

Verse 2

त्वन्मुखांभोजसंवृत्तां श्रुत्वा शिवकथां पराम् । अतृप्तो हि पुनस्तां वै श्रोतुमिच्छाम्यहं प्रभो

ഹേ പ്രഭോ! നിങ്ങളുടെ താമരമുഖത്തിൽ നിന്നൊഴുകുന്ന പരമ ശിവകഥ കേട്ടിട്ടും ഞാൻ തൃപ്തനായില്ല; അതേ കഥ തന്നെ വീണ്ടും കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

Verse 3

पूर्णांशश्शंकरस्यैव यो रुद्रो वर्णितः पुरा । विधे त्वया महेशानः कैलासनिलयो वशी

ഹേ വിധി (ബ്രഹ്മാ)! നിങ്ങൾ മുമ്പ് വർണ്ണിച്ച രുദ്രൻ ശങ്കരന്റെ പൂർണ്ണാംശം തന്നെയാണ്—കൈലാസനിവാസിയും സ്വയംനിയന്ത്രിതനുമായ മഹേശാനൻ.

Verse 4

स योगी सर्वविष्ण्वादिसुरसे व्यस्सतां गतिः । निर्द्वंद्वः क्रीडति सदा निर्विकारी महाप्रभुः

ആ പരമപ്രഭുവേ സത്യയോഗി; വിഷ്ണു മുതലായ എല്ലാ ദേവന്മാരാലും സേവിക്കപ്പെടുന്നവൻ. ലോകവ്യാപാരത്തിൽ ചിതറിയവർക്കു അവൻ ശരണം, പരമഗതി; ദ്വന്ദ്വാതീതൻ, നിർവികാര മഹാപ്രഭു സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൽ നിത്യം ക്രീഡിക്കുന്നു.

Verse 5

सोऽभूत्पुनर्गृहस्थश्च विवाह्य परमां स्त्रियम् । हरिप्रार्थनया प्रीत्या मंगलां स्वतपस्विनीम्

അതിനുശേഷം അവൻ വീണ്ടും ഗൃഹസ്ഥാശ്രമത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു; ഹരിയുടെ അപേക്ഷയിൽ സന്തോഷിച്ച്, സ്വയം തപസ്സിനിഷ്ഠയായ പരമോത്തമയായ മംഗളയെ വിവാഹം ചെയ്തു.

Verse 6

प्रथमं दक्षपुत्री सा पश्चात्सा पर्वतात्मजा । कथमेकशरीरेण द्वयोरप्यात्मजा मता

ആദ്യം അവൾ ദക്ഷന്റെ പുത്രിയെന്നു കരുതപ്പെട്ടു; പിന്നെ അവൾ തന്നേ പർവ്വതരാജൻ (ഹിമാലയം)ന്റെ പുത്രിയായി. ഒരേ ദേഹത്തോടെ എങ്ങനെ ഇരുവരുടെയും പുത്രിയെന്നു കണക്കാക്കാം?

Verse 7

कथं सती पार्वती सा पुनश्शिवमुपागता । एतत्सर्वं तथान्यच्च ब्रह्मन् गदितुमर्हसि

ഹേ ബ്രഹ്മൻ, സതി എങ്ങനെ വീണ്ടും പാർവതിയായി മാറി, വീണ്ടും ശിവനെ പ്രാപിച്ചു എന്നത് പറയുക. ഇതെല്ലാം കൂടാതെ ബന്ധപ്പെട്ട മറ്റെല്ലാം കൂടി ദയവായി വിവരണം ചെയ്യുക.

Verse 8

सूत उवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा सुरर्षेः शंकरात्मनः । प्रसन्नमानसो भूत्वा ब्रह्मा वचनमब्रवीत्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ശങ്കരനിൽ ആത്മനിഷ്ഠനായ ആ ദേവർഷിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട്, ബ്രഹ്മാവ് പ്രസന്നചിത്തനായി മറുപടി പറഞ്ഞു.

Verse 9

ब्रह्मोवाच । शृणु तात मुनिश्रेष्ठ कथयामि कथां शुभाम् । यां श्रुत्वा सफलं जन्म भविष्यति न संशयः

ബ്രഹ്മാവ് അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ താത, മുനിശ്രേഷ്ഠാ, കേൾക്കുക. ഞാൻ നിനക്കൊരു ശുഭമായ പവിത്രകഥ പറയുന്നു; അത് ശ്രവിച്ചാൽ മനുഷ്യജന്മം നിശ്ചയമായും സഫലമാകും—സംശയമില്ല.

Verse 10

पुराहं स्वसुतां दृष्ट्वा संध्याह्वां तनयैस्सह । अभवं विकृतस्तात कामबाणप्रपीडितः

ഒരിക്കൽ ഞാൻ എന്റെ സ്വന്തം പുത്രി ‘സന്ധ്യാ’യെ അവളുടെ പുത്രന്മാരോടുകൂടെ കണ്ടു; ഹേ താത, അപ്പോൾ ഞാൻ അന്തരത്തിൽ വിറച്ചുപോയി—കാമബാണങ്ങളാൽ വേധിക്കപ്പെട്ട് പീഡിതനായി.

Verse 11

धर्मः स्मृतस्तदा रुद्रो महायोगी परः प्रभुः । धिक्कृत्य मां सुतैस्तात स्वस्थानं गतवानयम्

അപ്പോൾ രുദ്രൻ—പരമപ്രഭു, മഹായോഗി, ധർമ്മത്തിൽ സ്ഥിരനായവൻ—എന്നെയും എന്റെ പുത്രന്മാരെയും ശാസിച്ച് തന്റെ സ്വസ്ഥാനത്തേക്ക് (സ്വധാമത്തിലേക്ക്) പോയി.

Verse 12

यन्मायामोहितश्चाहं वेदवक्ता च मूढधीः । तेनाकार्षं सहाकार्य परमेशेन शंभुना

മായയാൽ മോഹിതനായ ഞാൻ—വേദപ്രഖ്യാപകനായിട്ടും—ബുദ്ധി ഭ്രമിച്ചു. അതുകൊണ്ട് എന്റെ സഹചാരികളോടുകൂടെ പരമേശ്വരൻ ശംഭുവിനെതിരായി അങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചു.

Verse 13

तदीर्षयाहमाकार्षं बहूपायान्सुतैः सह । कर्तुं तन्मोहनं मूढः शिवमाया विमोहितः

അവനോടുള്ള അസൂയകൊണ്ട് പ്രേരിതനായ ഞാൻ—ശിവമായയിൽ വിമോഹിതൻ—മൂഢനായി പുത്രന്മാരോടുകൂടെ അവനെ മോഹിപ്പിക്കാൻ പല ഉപായങ്ങളും ശ്രമിച്ചു.

Verse 14

अभवंस्तेऽथ वै सर्वे तस्मिञ् शंभो परप्रभो । उपाया निष्फलास्तेषां मम चापि मुनीश्वर

ഹേ ശംഭോ, പരപ്രഭോ! അപ്പോൾ അവർ എല്ലാവരും അവിടെയേ നിലകൊണ്ടു; അവരുടെ എല്ലാ ഉപായങ്ങളും നിഷ്ഫലമായി—എന്റേതും അതുപോലെ—ഹേ മുനീശ്വരാ.

Verse 15

तदाऽस्मरं रमेशानं व्यथोपायस्तुतैस्सह । अबोधयत्स आगत्य शिवभक्तिरतस्सुधीः

അപ്പോൾ സദാ ശിവഭക്തിയിൽ രതനായ ആ സുദീ വന്നു, വ്യഥയ്ക്ക് ഔഷധമായ സ്തുതികളോടെ രമേശാനനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ച് (അവനെ) ബോധിപ്പിച്ചു.

Verse 16

प्रबोधितो रमेशेन शिवतत्त्वप्रदर्शिना । तदीर्षामत्यजं सोहं तं हठं न विमोहितः

ശിവതത്ത്വം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന രമേശൻ എന്നെ ഉണർത്തി; അപ്പോൾ ഞാൻ ആ അസൂയ ഉപേക്ഷിച്ചു, മോഹമില്ലാതെ ആ ഹഠവും വിട്ടുകളഞ്ഞു.

Verse 17

शक्तिं संसेव्य तत्प्रीत्योत्पादयामास तां तदा । दक्षादशिक्न्यां वीरिण्यां स्वपुत्राद्धरमोहने

സ്വശക്തിയോടു പ്രേമപൂർവ്വം ഏകീഭവിച്ച് അദ്ദേഹം അപ്പോൾ അവളെ പ്രാദുര്ഭാവിപ്പിച്ചു. ദക്ഷന്റെയും വീരിണിയുടെയും പുത്രിയായി ‘സതി’യായി അവൾ ജനിച്ചു; പിന്നീടു പ്രിയനായ ഹരനെയും (ശിവനെയും) മോഹിപ്പിക്കുന്നവളായി.

Verse 18

सोमा भूत्वा दक्षसुता तपः कृत्वा तु दुस्सहम् । रुद्रपत्न्यभवद्भक्त्या स्वभक्तहितकारिणी

ദക്ഷപുത്രിയായി ‘സോമാ’യായി അവൾ ദുസ്സഹമായ തപസ്സു ചെയ്തു. ഭക്തിയാൽ അവൾ രുദ്രപത്നിയായി, എന്നും ഭക്തരുടെ ഹിതം ചെയ്യുന്നവളായി നിലകൊണ്ടു.

Verse 19

सोमो रुद्रो गृही भूत्वाऽकार्षील्लीलां परां प्रभुः । मोहयित्वाथ मां तत्र स्वविवाहेऽविकारधीः

സോമസ്വരൂപനായ ഭഗവാൻ രുദ്രൻ ഗൃഹസ്ഥരൂപം ധരിച്ചു പരമ ദിവ്യലീല നടത്തി. തുടർന്ന് തന്റെ തന്നെ വിവാഹസംബന്ധത്തിൽ, അവികാരബുദ്ധിയുള്ള പ്രഭു അവിടെ എന്നെ മോഹിപ്പിച്ചു.

Verse 20

विवाह्य तां स आगत्य स्वगिरौ सूतिकृत्तया । रेमे बहुविमोहो हि स्वतंत्रस्स्वात्तविग्रहः

അവളെ വിവാഹം കഴിച്ച് സതിയോടൊപ്പം തന്റെ പർവ്വതവാസത്തിലേക്ക് അദ്ദേഹം മടങ്ങി. അവിടെ സ്വതന്ത്രനും സ്വേച്ഛയാൽ രൂപം ധരിക്കുന്നവനുമായ പ്രഭു ക്രീഡാഭാവത്തിൽ വിഹരിച്ചു, അവളിൽ മഹാനന്ദം അനുഭവിച്ചു.

Verse 21

तया विहरतस्तस्य व्यातीयाय महान् मुने । कालस्सुखकरश्शभोर्निर्विकारस्य सद्रतेः

ഹേ മഹാമുനേ, അവളോടൊപ്പം വിഹരിക്കുമ്പോൾ ആ ശുഭപ്രഭുവിന്റെ കാലം സുഖകരമായി കടന്നുപോയി; അവൻ നിർവികാരനും സദ്വ്രതനുമാണ്.

Verse 22

ततो रुद्रस्य दक्षेण स्पर्द्धा जाता निजेच्छया । महामूढस्य तन्मायामोहितस्य सुगर्विणः

അതിനുശേഷം ദക്ഷൻ തന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം രുദ്രനോടു മത്സരഭാവം വളർത്തി. ആ മഹാമൂഢൻ അതേ മായയിൽ മോഹിതനായി അത്യന്തം ഗർവിതനായി.

Verse 23

तत्प्रभावाद्धरं दक्षो महागर्वी विमूढधीः । महाशांतं निर्विकारं निनि द बहुमोहितः

ആ പ്രഭാവം മൂലം മഹാഗർവിയും വിമൂഢബുദ്ധിയുമായ ദക്ഷൻ അത്യന്തം മോഹിതനായി, മഹാശാന്തനും നിർവികാരനുമായ ഹരനെ നിന്ദിക്കാൻ തുടങ്ങി.

Verse 24

ततो दक्षः स्वयं यज्ञं कृतवान्गर्वितोऽहरम् । सर्वानाहूय देवादीन् विष्णुं मां चाखिलाधिपः

അതിനുശേഷം അഹങ്കാരത്തിൽ മദിച്ച ദക്ഷൻ സ്വമേധയാ യജ്ഞം നടത്തി. എല്ലാ ദേവന്മാരെയും മറ്റുള്ളവരെയും വിളിച്ചു കൂട്ടി, ആ ‘സകലാധിപൻ’ എന്നു പറയുന്നവൻ വിഷ്ണുവിനെയും ക്ഷണിച്ചു; പക്ഷേ ദർപ്പത്താൽ എന്നെ—ശിവനെ—ഒഴിവാക്കി.

Verse 25

नाजुहाव तथाभूतो रुद्रं रोषसमाकुलः । तथा तत्र सतीं नाम्ना स्वपुत्रीं विधिमोहितः

രുദ്രനോടുള്ള ക്രോധത്തിൽ കലങ്ങിയ അവൻ ആ നിലയിൽ ഹോമാഹുതി അർപ്പിച്ചില്ല. പിന്നെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വിധിയാൽ മോഹിതനായി അവിടെ തന്നെ തന്റെ പുത്രിയെ പ്രസവിപ്പിച്ചു; അവളുടെ നാമം സതീ ആയിരുന്നു.

Verse 26

यदा नाकारिता पित्रा मायामोहित चेतसा । लीलां चकार सुज्ञाना महासाध्वी शिवा तदा

മായയിൽ മോഹിതമായ ചിത്തമുള്ള പിതാവ് അവളെ വിളിക്കാതിരുന്നപ്പോൾ, മഹാസാധ്വിയും സുജ്ഞാനിയും ആയ ശിവാ (സതി) ദിവ്യലീല ആരംഭിച്ചു।

Verse 27

अथागता सती तत्र शिवाज्ञामधिगम्य सा । अनाहूतापि दक्षेण गर्विणा स्वपितुर्गृहम्

അപ്പോൾ സതി ശിവന്റെ അനുമതി നേടി അവിടെ—തന്റെ പിതാവിന്റെ ഗൃഹത്തിലേക്ക്—പോയി; അഹങ്കാരിയായ ദക്ഷൻ അവളെ ക്ഷണിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലും।

Verse 28

विलोक्य रुद्रभागं नो प्राप्यावज्ञां च ताततः । विनिंद्य तत्र तान्सर्वान्देहत्यागमथाकरोत्

രുദ്രന്റെ യഥോചിത ഭാഗം ലഭിക്കാതെയും, അതിനുമേൽ അവമാനം കാണിക്കപ്പെട്ടതും കണ്ടപ്പോൾ, സതി അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന എല്ലാവരെയും ശാസിച്ചു; തുടർന്ന് ദേഹത്യാഗം ചെയ്യാൻ നിശ്ചയിച്ചു।

Verse 29

तच्छुत्वा देव देवेशः क्रोधं कृत्वा तु दुस्सहम् । जटामुत्कृत्य महतीं वीरभद्रमजीजनत्

അതു കേട്ട ദേവദേവേശ്വരനായ ശംഭു അസഹ്യമായ ക്രോധത്തിൽ ആകുലനായി. തന്റെ ജടയിൽ നിന്നൊരു മഹാലോലം പിഴുതെടുത്ത് വീരഭദ്രനെ പ്രസവിപ്പിച്ചു.

Verse 30

सगणं तं समुत्पाद्य किं कुर्य्या मिति वादिनम् । सर्वापमानपूर्वं हि यज्ञध्वंसं दिदेश ह

ആ ഗണസംഘത്തെ സൃഷ്ടിച്ച്, അവൻ ‘ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം?’ എന്നു ചോദിച്ചതുകേട്ട് ശംഭു ആദ്യം ദക്ഷയജ്ഞം പൂർണ്ണമായി അപമാനിക്കപ്പെടുമെന്നുറപ്പാക്കി, പിന്നെ യജ്ഞധ്വംസത്തിന് ആജ്ഞ നൽകി.

Verse 31

तदाज्ञां प्राप्य स गणाधीशो बहुबलान्वितः । गतोऽरं तत्र सहसा महाबलपराक्रमः

ആ ആജ്ഞ ലഭിച്ച ഗണാധീശൻ—അപാരബലവും മഹാപരാക്രമവും ഉള്ളവൻ—ഉടൻ തന്നെ അവിടേക്ക് അതിവേഗം പോയി.

Verse 32

महोपद्रवमाचेरुर्गणास्तत्र तदाज्ञया । सर्वान्स दंडयामास न कश्चिदवशेषितः

അവന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവിടെ ഗണങ്ങൾ മഹാ കലാപം സൃഷ്ടിച്ചു. അവൻ എല്ലാവരെയും ശിക്ഷിച്ചു; ആരെയും ഒഴിവാക്കിയില്ല.

Verse 33

विष्णुं संजित्य यत्नेन सामरं गणसत्तमः । चक्रे दक्षशिरश्छेदं तच्छिरोग्नौ जुहाव च

പിന്നീട് ഗണങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠൻ, സൈന്യസഹിതനായ വിഷ്ണുവിനെ പരിശ്രമത്തോടെ ജയിച്ച്, ദക്ഷന്റെ ശിരസ് ഛേദിച്ചു; ആ ശിരസിനെ യജ്ഞാഗ്നിയിൽ ആഹുതിയായി അർപ്പിച്ചു.

Verse 34

यज्ञध्वंसं चकाराशु महोपद्रवमाचरन् । ततो जगाम स्वगिरिं प्रणनाम प्रभुं शिवम्

അവൻ അതിവേഗം യജ്ഞധ്വംസനം നടത്തി മഹാ ഉപദ്രവം സൃഷ്ടിച്ചു. തുടർന്ന് തന്റെ പർവ്വതധാമത്തിലേക്ക് പോയി പരമപ്രഭു ശ്രീശിവനെ നമസ്കരിച്ചു.

Verse 35

यज्ञध्वंसोऽभवच्चेत्थं देवलोके हि पश्यति । रुद्रस्यानुचरैस्तत्र वीरभद्रादिभिः कृतः

ഇങ്ങനെ യജ്ഞധ്വംസനം നടന്നു—ദേവലോകത്തിലും അത് ദൃശ്യമായി. അവിടെ രുദ്രന്റെ അനുചരന്മാരായ വീരഭദ്രാദികൾ അതു നിർവഹിച്ചു.

Verse 36

मुने नीतिरियं ज्ञेया श्रुतिस्मृतिषु संमता । रुद्रे रुष्टे कथं लोके सुखं भवति सुप्रभो

ഹേ മുനേ, ഈ നയം ശ്രുതി-സ്മൃതികളിൽ അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടതും അറിയേണ്ടതുമാണ്—രുദ്രൻ (ഭഗവാൻ ശിവൻ) കോപിച്ചാൽ ലോകത്തിൽ സുഖം എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും, ഹേ മഹാപ്രഭോ?

Verse 37

ततो रुद्रः प्रसन्नोभूत्स्तुतिमाकर्ण्य तां पराम् । विज्ञप्तिं सफलां चक्रे सर्वेषां दीनवत्सलः

അതിനുശേഷം രുദ്രൻ ആ ഉത്തമസ്തുതിയെ കേട്ട് പൂർണ്ണമായി പ്രസന്നനായി. ദീനന്മാരോടു കരുണയുള്ള പ്രഭു എല്ലാവരുടെയും അപേക്ഷ സഫലമാക്കി അവരുടെ പ്രാർത്ഥന ഫലപ്രദമാക്കി।

Verse 38

पूर्ववच्च कृतं तेन कृपालुत्वं महात्मना । शंकरेण महेशेन नानालीलावि हारिणा

മുമ്പുപോലെ തന്നെ, അനേകം ദിവ്യലീലകളിൽ വിഹരിക്കുന്ന മഹാത്മാവായ മഹേശ്വരൻ ശങ്കരൻ വീണ്ടും തന്റെ കരുണ പ്രകടിപ്പിച്ചു।

Verse 39

जीवितस्तेन दक्षो हि तत्र सर्वे हि सत्कृताः । पुनस्स कारितो यज्ञः शंकरेण कृपालुना

അവനാൽ തന്നെ ദക്ഷൻ ജീവൻ പ്രാപിച്ചു; അവിടെ എല്ലാവർക്കും യഥോചിതമായ സത്കാരം ലഭിച്ചു। പിന്നെ കരുണാമയനായ ശങ്കരൻ യജ്ഞം വീണ്ടും നടത്തിച്ചു।

Verse 40

रुद्रश्च पूजितस्तत्र सर्वैर्देवैर्विशेषतः । यज्ञे विश्वादिभिर्भक्त्या सुप्रसन्नात्मभिर्वने

ആ വനയജ്ഞത്തിൽ രുദ്രനെ പ്രത്യേകമായി എല്ലാ ദേവന്മാരും പൂജിച്ചു; വിശ്വദേവന്മാർ മുതലായ ദേവഗണങ്ങൾ ഭക്തിയാൽ പരമപ്രസന്നഹൃദയരായി।

Verse 41

सतीदेहसमुत्पन्ना ज्वाला लोकसुखावहा । पतिता पर्वते तत्र पूजिता सुखदायिनी

സതീദേഹത്തിൽ നിന്നു ഒരു പുണ്യജ്വാല ഉദ്ഭവിച്ചു; അത് ലോകങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമവും സുഖവും നൽകുന്നതായിരുന്നു. അത് ആ പർവതത്തിൽ പതിച്ച് അവിടെ ആരാധ്യമായി, ഭക്തർക്കു സന്തോഷം പ്രസാദിച്ചു.

Verse 42

ज्वालामुखीति विख्याता सर्वकामफलप्रदा । बभूव परमा देवी दर्शनात्पापहारिणी

അവൾ ‘ജ്വാലാമുഖി’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധയായി—സകല ധർമ്മസമ്മത ആഗ്രഹഫലങ്ങളും നൽകുന്ന പരമദേവി. അവളുടെ ദർശനമാത്രത്തിൽ പാപം ഹരിക്കപ്പെടുകയും ബന്ധങ്ങൾ മുറിയുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 43

इदानीं पूज्यते लोके सर्वकामफलाप्तये । संविधाभिरनेकाभिर्महोत्सवपरस्परम्

ഇന്നും ലോകത്തിൽ സകല ആഗ്രഹഫലപ്രാപ്തിക്കായി അവളെ ആരാധിക്കുന്നു. പലവിധ വിധിവിധാനങ്ങളാൽ, തുടർച്ചയായി നടക്കുന്ന മഹോത്സവങ്ങളിലൂടെ, വീണ്ടും വീണ്ടും പൂജ നടക്കുന്നു.

Verse 44

ततश्च सा सती देवी हिमालयसुता ऽभवत् । तस्याश्च पार्वतीनाम प्रसिद्धमभवत्तदा

അതിനു ശേഷം ആ സതീദേവി ഹിമാലയന്റെ പുത്രിയായി ജനിച്ചു. അന്നുതന്നെ അവളുടെ ‘പാർവതി’ എന്ന നാമം ലോകത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായി.

Verse 45

सा पुनश्च समाराध्य तपसा कठिनेन वै । तमेव परमेशानं भर्त्तारं समुपाश्रिता

പിന്നെയും അവൾ കഠിനതപസ്സിലൂടെ പരമേശ്വരനെ ആരാധിച്ച് പ്രസന്നനാക്കി. ആ പരമേശാനനെയേ ഭർത്താവായി സ്വീകരിച്ച് അവനിൽ തന്നേ ശരണം പ്രാപിച്ചു.

Verse 46

एतत्सर्वं समाख्यातं यत्पृष्टोहं मुनीश्वर । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते नात्र संशयः

ഹേ മുനീശ്വരാ, നിങ്ങൾ ചോദിച്ചതെല്ലാം ഞാൻ പൂർണ്ണമായി വിശദീകരിച്ചു. ഇത് ശ്രവിച്ചാൽ മനുഷ്യൻ സകല പാപങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും—ഇതിൽ സംശയമില്ല।