Sukta 100

Mantra 1

अयं त एमि तन्वा पुरस्ताद्विश्वे देवा अभि मा यन्ति पश्चात् । यदा मह्यं दीधरो भागमिन्द्रादिन्मया कृणवो वीर्याणि ॥

ഞാൻ എന്റെ ദേഹസഹിത നിന്റെ അടുക്കൽ മുൻവശത്തുനിന്ന് വരുന്നു; സർവ്വദേവന്മാരും എന്റെ പിന്നാലെ അനുഗമിക്കുന്നു. ഹേ ഇന്ദ്രാ, നീ എനിക്കായി എന്റെ ഭാഗം നിശ്ചയിച്ചാൽ, അപ്പോൾ എന്റെ മുഖാന്തരം വീര്യപ്രവൃത്തികൾ സഫലമാകുന്നു.

Mantra 2

दधामि ते मधुनो भक्षमग्रे हितस्ते भागः सुतो अस्तु सोमः । असश्च त्वं दक्षिणतः सखा मेऽधा वृत्राणि जङ्घनाव भूरि ॥

ഞാൻ നിന്റെ മുമ്പിൽ മധുരപോഷണം അർപ്പിക്കുന്നു; നിന്റെ ഭാഗം നിശ്ചിതമാണ്—സോമം ‘സുത’ (പിഴിഞ്ഞത്) ആകട്ടെ. നീ വലതുവശത്ത് എന്റെ സഖാവായി ഇരുന്നാൽ, അപ്പോൾ നാം അനവധി തടസ്സങ്ങളെ (വൃത്രാണി) ചവിട്ടി തകർക്കട്ടെ.

Mantra 3

प्र सु स्तोमं भरत वाजयन्त इन्द्राय सत्यं यदि सत्यमस्ति । नेन्द्रो अस्तीति नेम उ त्व आह क ईं ददर्श कमभि ष्टवाम ॥

സമൃദ്ധിയിലേക്കു തള്ളിപ്പോകുന്നവരേ, ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി സ്തോമം മുന്നോട്ടു കൊണ്ടുവരുവിൻ—സത്യത്തോടെ, സത്യം വാസ്തവത്തിൽ സത്യമാണെങ്കിൽ. ‘ഇന്ദ്രൻ ഇല്ല’ എന്ന് ആരും പറയരുത്; അവനെ ആരാണ് കണ്ടത്? അപ്പോൾ നാം ആരെയാണു സ്തുതിക്കേണ്ടത്?

Mantra 4

अयमस्मि जरितः पश्य मेह विश्वा जातान्यभ्यस्मि मह्ना । ऋतस्य मा प्रदिशो वर्धयन्त्यादर्दिरो भुवना दर्दरीमि ॥

ഹേ ജരിതർ (സ്തുതികാരാ), ഞാൻ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ട്—എന്നെ നോക്കുക: മഹിമയാൽ ജനിച്ച എല്ലാറ്റിനെയും ഞാൻ ആവരണം ചെയ്യുന്നു. ഋതത്തിന്റെ ദിക്കുകൾ എന്നെ വർധിപ്പിക്കുന്നു; ആ പ്രേരണയാൽ ഞാൻ ഭുവനങ്ങളെ മുഴക്കിക്കുകയും അവയുടെ സ്ഥിരബന്ധനം ഭേദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

Mantra 5

आ यन्मा वेना अरुहन्नृतस्यँ एकमासीनं हर्यतस्य पृष्ठे । मनश्चिन्मे हृद आ प्रत्यवोचदचिक्रदञ्छिशुमन्तः सखायः ॥

വേന (ദർശനാന്വേഷകർ) എന്നെ ഋതത്തിലേക്ക് ഉയർത്തിയപ്പോൾ—ഏകത്തിൽ ആസീനനായും, ഹരിത (പ്രകാശമാനൻ)ന്റെ പിറകിൽ ഇരുന്നവനായും—അപ്പോൾ ഹൃദയത്തിനുള്ളിലെ എന്റെ മനസ്സും സമ്മതമായി മറുപടി പറഞ്ഞു; ആനന്ദത്തിന്റെ നവജന്മംപോലുള്ള ശിശുഭാവം നിറഞ്ഞ സഖാക്കൾ ഒരുമിച്ച് ഉച്ചത്തിൽ ആഹ്ലാദിച്ചു.

Mantra 6

विश्वेत्ता ते सवनेषु प्रवाच्या या चकर्थ मघवन्निन्द्र सुन्वते । पारावतं यत्पुरुसम्भृतं वस्वपावृणोः शरभाय ऋषिबन्धवे ॥

ഹേ മഘവൻ ഇന്ദ്രാ, സോമം പകർന്നൊഴുക്കുന്നവനുവേണ്ടി, ഓരോ സവനത്തിലും നിന്റെ ഈ എല്ലാ കൃത്യങ്ങളും പ്രസ്താവിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്—ദൂരെയിരുന്ന, വളരെ സംഭരിച്ച വസു (സമ്പത്ത്) നീ എങ്ങനെ ഋഷിബന്ധു ശരഭനുവേണ്ടി തുറന്നുകാട്ടി നൽകി എന്നത്.

Mantra 7

प्र नूनं धावता पृथङ्नेह यो वो अवावरीत् । नि षीं वृत्रस्य मर्मणि वज्रमिन्द्रो अपीपतत् ॥

ഇപ്പോൾ മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞുചെല്ലുവിൻ—ഓരോരുത്തനും താന്താന്റെ വഴിയിൽ; ഇതാ നിങ്ങളെ അടക്കി നിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നവൻ. ഇന്ദ്രൻ വജ്രത്തെ വൃത്രന്റെ മർമ്മസ്ഥാനത്തിൽ, അവന്റെ ദുർബലമായ കുരുക്കിൽ, നേരെ പതിപ്പിച്ചു.

Mantra 8

मनोजवा अयमान आयसीमतरत्पुरम् । दिवं सुपर्णो गत्वाय सोमं वज्रिण आभरत् ॥

മനസ്സിനോളം വേഗത്തിൽ, നേരെ മുന്നേറിക്കൊണ്ട്, അവൻ ഇരുമ്പ് കോട്ടയെ കടന്നു. സുപർണൻ (ഗരുഡൻ) സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി വജ്രധാരിക്കായി സോമം കൊണ്ടുവന്നു.

Mantra 9

समुद्रे अन्तः शयत उद्ना वज्रो अभीवृतः । भरन्त्यस्मै संयतः पुरःप्रस्रवणा बलिम् ॥

സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ വജ്രശക്തി ശയിക്കുന്നു, ജലങ്ങളാൽ പൊതിഞ്ഞ്. ക്രമബദ്ധ നിയന്ത്രണത്തിൽ നിർത്തപ്പെട്ട മുന്നോട്ടൊഴുകുന്ന ധാരകൾ അവനു ശക്തിയുടെ ബലി അർപ്പിക്കുന്നു.

Mantra 10

यद्वाग्वदन्त्यविचेतनानि राष्ट्री देवानां निषसाद मन्द्रा । चतस्र ऊर्जं दुदुहे पयांसि क्व स्विदस्याः परमं जगाम ॥

വാക്ക് ഗ്രഹിക്കപ്പെടാത്ത—അവിവേചിത—കാര്യങ്ങളെ ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെ രാജ്ഞിയായ ‘രാഷ്ട്രി’ ആനന്ദഭാവത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു. നാലുവിധ ഊർജങ്ങൾ പോഷകസാരം ദോഹിക്കുന്നു; ആനന്ദധാരകൾ ഒഴുകുന്നു—എന്നാൽ അവളുടെ പരമാസനം എവിടെയാണു പോയത്?

Mantra 11

देवीं वाचमजनयन्त देवास्तां विश्वरूपाः पशवो वदन्ति । सा नो मन्द्रेषमूर्जं दुहाना धेनुर्वागस्मानुप सुष्टुतैतु ॥

ദേവന്മാർ ദേവിയായ വാക്കിനെ ജനിപ്പിച്ചു; സർവ്വരൂപ ജീവികൾ അവളെ ഉച്ചരിക്കുന്നു. ആനന്ദവും പ്രചോദനവും ഊർജവും ഞങ്ങൾക്ക് ദോഹിക്കുന്ന വാക്ക്—ധേനുവായി—സുസ്തുതയായി ഞങ്ങളോടടുത്തുവരട്ടെ.

Mantra 12

सखे विष्णो वितरं वि क्रमस्व द्यौर्देहि लोकं वज्राय विष्कभे । हनाव वृत्रं रिणचाव सिन्धूनिन्द्रस्य यन्तु प्रसवे विसृष्टाः ॥

സഖാ വിഷ്ണോ, കൂടുതൽ വിശാലമായി പാദവിക്ഷേപം ചെയ്യുക; ദ്യൗഃ (ആകാശമേ), ലോകസ്ഥലം തരിക—വജ്രബലത്തിനായി അതിനെ താങ്ങി തുറക്കുക. വൃത്രനെ നാം വധിക്കട്ടെ; നദികളെ മോചിപ്പിക്കട്ടെ; പ്രേരണയുടെ പ്രസവത്തിൽ വിട്ടുവീണ അവ നദികൾ ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി ഒഴുകിപ്പുറപ്പെടട്ടെ.