Sukta 15

Mantra 1

प्र वेधसे कवये वेद्याय गिरं भरे यशसे पूर्व्याय । घृतप्रसत्तो असुरः सुशेवो रायो धर्ता धरुणो वस्वो अग्निः ॥

പുരാതന യശസ്സിനായി, അറിയപ്പെടേണ്ട വിധാതാവായ ഋഷി-കവിയ്ക്ക് ഞാൻ വാക്ക് അർപ്പിക്കുന്നു. ഘൃതംകൊണ്ട് പ്രസന്നനായ, അസുര (പ്രബല ചൈതന്യശക്തിയുടെ അധിപൻ)യും സുശേവ (ഹിതകരൻ)യും ആയ അഗ്നി—രായ (സമൃദ്ധി)യുടെ ധർത്താവ്, അധിഷ്ഠാനം, വസു (ധന-സത്ത)യുടെ വാഹകനാണ്.

Mantra 2

ऋतेन ऋतं धरुणं धारयन्त यज्ञस्य शाके परमे व्योमन् । दिवो धर्मन्धरुणे सेदुषो नॄञ्जातैरजाताँ अभि ये ननक्षुः ॥

ഋതം (സത്യ-ക്രമം) കൊണ്ടു അവർ ഋതത്തിന്റെ ധരുൺ—ആധാരം—ധരിക്കുന്നു; യജ്ഞത്തിന്റെ ദീപ്തശക്തിയിൽ, പരമ വ്യോമത്തിൽ. ദിവ്യധർമ്മങ്ങളുടെ ധരുൺയിൽ ആസീനരായി, അവർ—ബലവാന്മാർ—തങ്ങളിൽ ജനിച്ചതിനാൽ അജന്മ (അജാത)മായതിനെപ്പോലും അഭിഗമിച്ച് പ്രാപിച്ചു അധീനമാക്കുന്നു.

Mantra 3

अङ्होयुवस्तन्वस्तन्वते वि वयो महद्दुष्टरं पूर्व्याय । स संवतो नवजातस्तुतुर्यात्सिङ्हं न क्रुद्धमभितः परि ष्ठुः ॥

അംഹസ് (ക്ലേശം) നശിപ്പിക്കുന്ന യുവൻ തന്റെ തനു വിപുലമാക്കുന്നു; പുരാതന കൃത്യത്തിനായി അവൻ മഹത്തായ, ദുസ്തരമായ ബലം വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു. സംവത്സരചക്രങ്ങളിലൂടെ നവജാതനായി, അവൻ മുന്നോട്ട് തുരത്തുന്നു—ക്രുദ്ധനായ സിംഹംപോലെ; അവന്റെ ചുറ്റും വൈരികൾ ദൂരത്ത് നില്ക്കുന്നു.

Mantra 4

मातेव यद्भरसे पप्रथानो जनंजनं धायसे चक्षसे च । वयोवयो जरसे यद्दधानः परि त्मना विषुरूपो जिगासि ॥

മാതാവുപോലെ, നീ ഭാരം വഹിച്ച് നിന്നെ വിപുലമാക്കുമ്പോൾ, ജനജനത്തെ പോഷിപ്പിക്കുകയും ദൃഷ്ടി നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു. സത്തയുടെ വളർച്ചയ്ക്കായി ശക്തിക്ക് മേൽ ശക്തി ധരിച്ചു, നീ നിന്റെ സ്വയംകൊണ്ട് എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിക്കുന്നു—വിവിധ രൂപങ്ങൾ ധരിച്ച്.

Mantra 5

वाजो नु ते शवसस्पात्वन्तमुरुं दोघं धरुणं देव रायः । पदं न तायुर्गुहा दधानो महो राये चितयन्नत्रिमस्पः ॥

ഹേ ദേവാ! നിന്റെ ശവസ്‌ (ബലം) എന്ന സമൃദ്ധി അറ്റത്തോളം കാവലാകട്ടെ; നിന്റെ ദിവ്യ റായ (സമ്പത്ത്) എന്ന ദോഹനം വിശാലം, അതു ദൃഢമായ അധിഷ്ഠാനം. യാത്രികൻ രഹസ്യസ്ഥാനത്ത് പാദമുദ്ര മറയ്ക്കുന്നതുപോലെ, നീ ഗുഹയിൽ പദം സ്ഥാപിക്കുന്നു; മഹാ റായയെ ഉണർത്തി, അത്രി ഋഷിയെ (അന്ധകാരം/ഗുഹയിൽ നിന്ന്) കടത്തിവിടുന്നു.