Sukta 48

Mantra 1

अहं भुवं वसुनः पूर्व्यस्पतिरहं धनानि सं जयामि शश्वतः । मां हवन्ते पितरं न जन्तवोऽहं दाशुषे वि भजामि भोजनम् ॥

ഞാൻ വസുക്കളുടെ പ്രാചീന അധിപൻ; ധനങ്ങളെ ഞാൻ ശാശ്വതമായി ഒന്നാക്കി ജയിച്ച് സമാഹരിക്കുന്നു. ജീവികൾ പിതാവിനെ വിളിക്കുന്നതുപോലെ എന്നെ വിളിക്കുന്നു; യജ്ഞാർപ്പണം ചെയ്യുന്ന ദാശുഷനു ഞാൻ ഭോജനത്തെ—അന്തരംഗ പോഷണവും സൗഖ്യത്തിന്റെ പങ്കും—വിഭജിച്ച് നൽകുന്നു.

Mantra 2

अहमिन्द्रो रोधो वक्षो अथर्वणस्त्रिताय गा अजनयमहेरधि । अहं दस्युभ्यः परि नृम्णमा ददे गोत्रा शिक्षन्दधीचे मातरिश्वने ॥

ഞാൻ ഇന്ദ്രൻ—തടയുന്ന ‘രോധ’വും അഥർവണ-ശക്തിയുടെ വിശാലമായ വക്ഷസ്സും; ത്രിതനുവേണ്ടി അഹി (സർപ്പം) മീതെനിന്ന് പ്രകാശകിരണങ്ങളെ ഞാൻ ജനിപ്പിച്ചു. ദസ്യുക്കൾക്കെതിരേ ഞാൻ നൃമ്ണം (വീര്യം) ചുറ്റും സ്ഥാപിച്ചു; മാതരിശ്വനുവേണ്ടി ദധീചിക്ക് ഗുപ്ത ഗോത്രങ്ങളെ (ഗോവാടങ്ങളെ) ഞാൻ പഠിപ്പിച്ചു—രഹസ്യ അഗ്നി വഹിക്കപ്പെടുവാൻ.

Mantra 3

मह्यं त्वष्टा वज्रमतक्षदायसं मयि देवासोऽवृजन्नपि क्रतुम् । ममानीकं सूर्यस्येव दुष्टरं मामार्यन्ति कृतेन कर्त्वेन च ॥

എനിക്കായി ത്വഷ്ടൃൻ ആയസ (ലോഹ) വജ്ര-ബലം പണിതു; ദേവന്മാർ എന്റെ ഉള്ളിൽ ക്രതു—ഇച്ഛയും പ്രവർത്തനസിദ്ധമായ സംकल्पവും—സ്ഥാപിച്ചു. എന്റെ മുൻഭാഗം സൂര്യനെപ്പോലെ ദുർലഘ്യം; അവർ കൃത്യവും കർത്തവ്യവുംകൊണ്ട് എതിര്‍ത്താലും ഞാൻ അഖണ്ഡമായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Mantra 4

अहमेतं गव्ययमश्व्यं पशुं पुरीषिणं सायकेना हिरण्ययम् । पुरू सहस्रा नि शिशामि दाशुषे यन्मा सोमास उक्थिनो अमन्दिषुः ॥

ഞാൻ ദാശുഷേ യജമാനനുവേണ്ടി ഈ ഗവ്യ-അശ്വ്യ ധനം—പശുരൂപമായ, പുരീഷിണ (ഫലപ്രദ/സമൃദ്ധ) ജീവശക്തിയെ—സജ്ജമാക്കുന്നു; സായകേന (ശക്തിയുടെ അമ്പുകൊണ്ട്) ആയുധധാരിയും ഹിരണ്യയ (സ്വർണമയ)വുമാണ്. ഉക്തിനഃ സോമാസഃ (സ്തുതികളോടുകൂടിയ സോമപാനം/സോമപീഡനങ്ങൾ) എന്നെ ആനന്ദിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ദാതാവിനായി ഞാൻ പുരൂ സഹസ്രാ (അനേകം ആയിരങ്ങൾ) ക്രമപ്പെടുത്തി സ്ഥാപിക്കുന്നു.

Mantra 5

अहमिन्द्रो न परा जिग्य इद्धनं न मृत्यवेऽव तस्थे कदा चन । सोममिन्मा सुन्वन्तो याचता वसु न मे पूरवः सख्ये रिषाथन ॥

ഞാൻ ഇന്ദ്രൻ; ഞാൻ ഒരിക്കലും ജയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല—ധനത്താലും അല്ല; മരണത്തിനുമുന്നിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും തലകുനിഞ്ഞിട്ടില്ല. സോമം സുന്വന്തഃ (സോമം പീഡിക്കുന്നവർ) എന്നിൽ നിന്ന് വസു (ശുഭധനം/ക്ഷേമം) ചോദിക്കട്ടെ; ഹേ പൂരവഃ, സഖ്യേ (സൗഹൃദത്തിൽ) എനിക്ക് ഹാനി വരുത്തരുത്.

Mantra 6

अहमेताञ्छाश्वसतो द्वाद्वेन्द्रं ये वज्रं युधयेऽकृण्वत । आह्वयमानाँ अव हन्मनाहनं दृळ्हा वदन्ननमस्युर्नमस्विनः ॥

ഞാൻ ഈ ശാശ്വസതഃ (ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്ന)വരെ—രണ്ടു രണ്ടായി—തകർത്തു വീഴ്ത്തി; ഇന്ദ്രനോടു യുദ്ധത്തിനായി വജ്രത്തെ ആയുധമാക്കിയവർ അവർ. അവർ എന്നെ ആഹ്വയമാനാഃ (വിളിച്ചാലും), ഞാൻ അവരെ ഹന്മനാഹനം (ശക്തിയുടെ താടിയാൽ) അടിച്ചു വീഴ്ത്തി; ദൃഢാ വദൻ (ദൃഢമായി സംസാരിക്കുന്ന) നമസ്വിൻ (വണങ്ങുന്ന ഭക്തൻ) അനമസ്യു (അഹങ്കാരി)യോട് തലകുനിയുകയില്ല.

Mantra 7

अभीदमेकमेको अस्मि निष्षाळभी द्वा किमु त्रयः करन्ति । खले न पर्षान्प्रति हन्मि भूरि किं मा निन्दन्ति शत्रवोऽनिन्द्राः ॥

ഈ ഏക വെല്ലുവിളിയുടെ നേരെ ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ് നില്ക്കുന്നത്—അമർദ്ദിക്കാനാവാത്ത, അചൂർണ്യമായ ശക്തിയായി. എന്നാൽ രണ്ടോ—മൂന്നോ—എന്ത് ചെയ്യും? കളത്തറയിൽ ധാന്യം അടിക്കുന്നതുപോലെ ഞാൻ അനവധി തടസ്സങ്ങളെ പ്രഹരിച്ച് തകർക്കുന്നു. ഇന്ദ്രശക്തിയില്ലാത്ത ശത്രുക്കൾ എന്നെ എന്തിന് നിന്ദിക്കുന്നു?

Mantra 8

अहं गुङ्गुभ्यो अतिथिग्वमिष्करमिषं न वृत्रतुरं विक्षु धारयम् । यत्पर्णयघ्न उत वा करञ्जहे प्राहं महे वृत्रहत्ये अशुश्रवि ॥

ജനങ്ങൾക്കായി ഞാൻ ധാരകശക്തിയായ പോഷണം നിലനിർത്തി—അതിഥിഗ്വനെ; വൃത്രനെ അമർത്തുന്ന ബലത്തെപ്പോലെ അന്നബലം. ഞാൻ പർണയനെ വധിച്ചപ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ കരഞ്ജയിലെ യുദ്ധത്തിൽ, മഹാ വൃത്രഹത്യയിൽ എന്റെ കീർത്തി പരന്നു.

Mantra 9

प्र मे नमी साप्य इषे भुजे भूद्गवामेषे सख्या कृणुत द्विता । दिद्युं यदस्य समिथेषु मंहयमादिदेनं शंस्यमुक्थ्यं करम् ॥

നമീ—സഹചാരി—എനിക്കായി പ്രേരണയ്ക്കും ഭോഗത്തിനുമായി മുന്നോട്ട് നീങ്ങി; ഗവാമേഷത്തിൽ (പ്രകാശകിരണങ്ങളുടെ അന്വേഷത്തിൽ) അവൻ വീണ്ടും സൗഹൃദം സ്ഥാപിച്ചു. യുദ്ധങ്ങളിൽ അവന്റെ മിന്നൽ-ശക്തിയെ ഞാൻ മഹിമപ്പെടുത്തി ഉയർത്തിയപ്പോൾ, ഞാൻ അവനെ പ്രസ്താവിക്കപ്പെടേണ്ടവനും സ്തുത്യമായ ഉക്ഥ്യനുമായി ആക്കി.

Mantra 10

प्र नेमस्मिन्ददृशे सोमो अन्तर्गोपा नेममाविरस्था कृणोति । स तिग्मशृङ्गं वृषभं युयुत्सन्द्रुहस्तस्थौ बहुले बद्धो अन्तः ॥

ഈ മദ്ധ്യപ്രദേശത്തുതന്നെ സോമൻ അകത്ത് ദൃശ്യനാകുന്നു; മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഗോപൻ അർദ്ധലോകത്തെ പ്രസ്ഫുടമാക്കുന്നു. അവൻ—തീക്ഷ്ണശൃംഗമുള്ള വൃഷഭൻ—യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ചു നിന്നു; എന്നാൽ വഞ്ചകൻ ഘനമായ വേലിക്കുള്ളിൽ അകത്തുതന്നെ ബന്ധിതനായി തുടരന്നു.

Mantra 11

आदित्यानां वसूनां रुद्रियाणां देवो देवानां न मिनामि धाम । ते मा भद्राय शवसे ततक्षुरपराजितमस्तृतमषाळ्हम् ॥

ആദിത്യന്മാരുടെയും വസുക്കളുടെയും രുദ്രിയന്മാരുടെയും—ദേവന്മാരിൽ ഞാൻ ദേവൻ; ധാമം (ആസനം/സ്ഥാനത്തെ) ഞാൻ ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നില്ല. അവർ എന്നെ ഭദ്രമായ ശവസിനായി (ശക്തിക്കായി) രൂപപ്പെടുത്തി—അപരാജിതൻ, അസ്തൃത (അഭേദ്യൻ), അഷാള്ഹ (അപരാഭവൻ).