Sukta 52

Mantra 1

त्यं सु मेषं महया स्वर्विदं शतं यस्य सुभ्वः साकमीरते । अत्यं न वाजं हवनस्यदं रथमेन्द्रं ववृत्यामवसे सुवृक्तिभिः ॥

അവനെ—ബലത്തിന്റെ പ്രേരകമായ മേഷത്തെ, സ്വർവിദ് (പ്രകാശമയ ലോകം കണ്ടെത്തുന്നവനെ)—ഞാൻ മഹിമപ്പെടുത്തുന്നു; അവന്റെ ശതഗതിയിൽ ദീപ്തശക്തികൾ ഒരുമിച്ച് ഉയരുന്നു. സമൃദ്ധിയുടെ അശ്വംപോലെ, ഹവനത്തിന്റെ ആഹ്വാനത്തിന് ഉടൻ സന്നദ്ധമാകുന്ന രഥംപോലെ—സുവൃക്തികൾ (സുഗഠിത സ്തുതി-വചനങ്ങൾ) കൊണ്ട് സഹായത്തിനായി ഇന്ദ്രനെ നമ്മുടെ ഭാഗത്തേക്ക് തിരിക്കാം.

Mantra 2

स पर्वतो न धरुणेष्वच्युतः सहस्रमूतिस्तविषीषु वावृधे । इन्द्रो यद्वृत्रमवधीन्नदीवृतमुब्जन्नर्णांसि जर्हृषाणो अन्धसा ॥

അവൻ പർവ്വതംപോലെ നിലകൊള്ളുന്നു—അടിത്തറകളിൽ അചലൻ; സഹസ്ര-സഹായമുള്ളവൻ തന്റെ തവിഷി (പരാക്രമ-ശക്തികൾ)യിൽ വർദ്ധിക്കുന്നു. നദികളെ തടഞ്ഞുവെച്ച വൃത്രനെ ഇന്ദ്രൻ വധിച്ചപ്പോൾ, ജലപ്രവാഹങ്ങളെ അമർത്തി പുറത്തെടുത്തു—സോമാനന്ദം (അന്ധസ്) കൊണ്ട് ആഹ്ലാദിച്ച്.

Mantra 3

स हि द्वरो द्वरिषु वव्र ऊधनि चन्द्रबुध्नो मदवृद्धो मनीषिभिः । इन्द्रं तमह्वे स्वपस्यया धिया मंहिष्ठरातिं स हि पप्रिरन्धसः ॥

അവൻ തന്നെയാണ് ദ്വാരങ്ങളുടെ ഉദ്ഘാടകൻ; ദ്വാരസ്ഥാനങ്ങളിൽ അവൻ ആവരണം—ഉദരത്തിൽ നിക്ഷിപ്തമായ ധനം ധരിക്കുന്നവൻ. ചന്ദ്ര-ബുധ്ന (ചന്ദ്ര-ആധാരമുള്ളവൻ), മദംകൊണ്ട് വർദ്ധിച്ചവൻ, ഋഷികളുടെ മനീഷാ (ചിന്താ-പ്രജ്ഞ)യാൽ പോഷിതൻ. ആ ഇന്ദ്രനെ ഞാൻ സ്വപസ്യാ (സത്കർമ്മ-ഇച്ഛ)യും ധിയാ (പ്രകാശമയ ബുദ്ധി)യും കൊണ്ട് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു—അത്യുദാര ദാനവാനെ; കാരണം അവൻ സോമരസം (അന്ധസ്) കൊണ്ട് പരിപൂർണ്ണൻ.

Mantra 4

आ यं पृणन्ति दिवि सद्मबर्हिषः समुद्रं न सुभ्वः स्वा अभिष्टयः । तं वृत्रहत्ये अनु तस्थुरूतयः शुष्मा इन्द्रमवाता अह्रुतप्सवः ॥

ദിവ്യ സദനത്തിൽ വസിക്കുന്നവർ സ്വർഗത്തിൽ നിറച്ചുതീർക്കുന്നവൻ—സമുദ്രംപോലെ—സ്വന്തം വേഗ-തേജസ്സുള്ള അഭിഷ്ടയഃ (സിദ്ധി-ആഗ്രഹങ്ങൾ)കൊണ്ട്. അവനെ വൃത്രഹത്യയിൽ അനുഗമിച്ച് ഊതയഃ (സഹായ-ശക്തികൾ) നിലകൊണ്ടു—ഇന്ദ്രനെ ചുറ്റി ശുഷ്മാഃ (ബലത്തിന്റെ പ്രചണ്ഡ പ്രാണങ്ങൾ), ഉത്സാഹത്തിൽ അശ്രാന്തർ, തപസ്സിൽ അക്ലാന്തർ.

Mantra 5

अभि स्ववृष्टिं मदे अस्य युध्यतो रघ्वीरिव प्रवणे सस्रुरूतयः । इन्द्रो यद्वज्री धृषमाणो अन्धसा भिनद्वलस्य परिधीँरिव त्रितः ॥

തന്റെ സ്വന്തം പ്രവാഹം (സ്വവൃഷ്ടി) ലക്ഷ്യമാക്കി, മദത്തിൽ യുദ്ധം ചെയ്യുന്നവനെപ്പോലെ, സഹായങ്ങൾ ചരിവിലൂടെ വേഗധാരകളായി ഒഴുകിവന്നു. വജ്രധാരി ഇന്ദ്രൻ, സോമാനന്ദത്തിന്റെ അന്ധസിൽ ധൃഷ്ടനായി, വലന്റെ പരിധി/ആവരണങ്ങൾ വക്കുകൾ പൊട്ടിക്കുന്നതുപോലെ ഭേദിച്ചപ്പോൾ—മറഞ്ഞിരുന്ന സമൃദ്ധികൾ തുറന്നു തെളിഞ്ഞു.

Mantra 6

परीं घृणा चरति तित्विषे शवोऽपो वृत्वी रजसो बुध्नमाशयत् । वृत्रस्य यत्प्रवणे दुर्गृभिश्वनो निजघन्थ हन्वोरिन्द्र तन्यतुम् ॥

അവന്റെ ചുറ്റും ദഹിക്കുന്ന ദീപ്തി സഞ്ചരിക്കുന്നു; അവന്റെ ശക്തി മിന്നുന്നു. ജലങ്ങളെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച്, അവയെ രജസ് (ലോകാന്തരീക്ഷം) എന്നതിന്റെ ബുധ്ന—അടിത്തറയിൽ അവൻ സ്ഥാപിച്ചു. വൃത്രന്റെ ചരിവിൽ, കഠിന ഘർഷണധ്വനികൾക്കിടയിൽ, ഹേ ഇന്ദ്രാ, നീ അവന്റെ താടികളിൽ നിന്നുള്ള ഗർജ്ജിക്കുന്ന തന്യതു (വജ്ര-ഇടിമുഴക്കം) താഴെയിട്ടപ്പോൾ—അവരോധം വീണുതകർന്നു.

Mantra 7

ह्रदं न हि त्वा न्यृषन्त्यूर्मयो ब्रह्माणीन्द्र तव यानि वर्धना । त्वष्टा चित्ते युज्यं वावृधे शवस्ततक्ष वज्रमभिभूत्योजसम् ॥

തിരകൾ ആഴമുള്ള ഹൃദത്തെ കുലുക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, ഹേ ഇന്ദ്രാ, നിന്റെ ബ്രഹ്മാണി—സ്ഥാപക മന്ത്രങ്ങൾ—അടിച്ചമർത്താനാവാത്തവ; അവ നിനക്കു വർധന നൽകുന്നു. ത്വഷ്ടാവും നിനക്കായി യോജ്യമായ ബലം വളർത്തി, ജയകരമായ ഓജസ്സാൽ സമ്പന്നമായ വജ്രം രൂപപ്പെടുത്തി.

Mantra 8

जघन्वाँ उ हरिभिः सम्भृतक्रतविन्द्र वृत्रं मनुषे गातुयन्नपः । अयच्छथा बाह्वोर्वज्रमायसमधारयो दिव्या सूर्यं दृशे ॥

ഹരിഹയങ്ങളോടുകൂടെ, സംഭൃതക്രതു ആയ ഹേ ഇന്ദ്രാ! മനുഷ്യർക്കായി ഒരു പാത ആഗ്രഹിച്ച് നീ വൃത്രനെ വധിച്ച് ജലങ്ങളെ മോചിപ്പിച്ചു. നീ നിന്റെ ഭുജങ്ങളിൽ ഇരുമ്പുവജ്രം പിടിച്ചു; ദർശനത്തിനായി ദിവിയിൽ ദിവ്യസൂര്യനെ നിലനിർത്തി.

Mantra 9

बृहत्स्वश्चन्द्रममवद्यदुक्थ्यमकृण्वत भियसा रोहणं दिवः । यन्मानुषप्रधना इन्द्रमूतयः स्वर्नृषाचो मरुतोऽमदन्ननु ॥

അവർ സ്തുതിയെ മഹത്തും ദീപ്തവുമായും ശക്തിസമ്പന്നമായും ആക്കി; ഭയഭക്തിയാൽ ദിവിയിലേക്കുള്ള आरोഹണമാർഗം അവർ രൂപപ്പെടുത്തി. മനുഷ്യയുദ്ധങ്ങളിൽ, നൃസാചരായ മരുതുകൾ—സ്വർലോകത്തിന്റെ സഹായികൾ—ഇന്ദ്രനെ അനുഗമിച്ച് ആനന്ദിച്ചു, സഹായകരരായി.

Mantra 10

द्यौश्चिदस्यामवाँ अहेः स्वनादयोयवीद्भियसा वज्र इन्द्र ते । वृत्रस्य यद्बद्बधानस्य रोदसी मदे सुतस्य शवसाभिनच्छिरः ॥

ആകാശം പോലും, ശക്തിയുള്ളതായിട്ടും, ആ അഹി (സർപ്പം)യുടെ ഗർജനയിൽ ഭയന്ന് പിന്മാറി; ഹേ ഇന്ദ്രാ, അത്ര ഭയങ്കരമായിരുന്നു നിന്റെ വജ്രം. വൃത്രൻ രണ്ടു ലോകങ്ങളെ (രോദസീ) ബന്ധിക്കുമ്പോൾ, സുതസോമത്തിന്റെ മദത്തിൽ നീ ശക്തിയാൽ അവന്റെ ശിരസ് പിളർത്തി.

Mantra 11

यदिन्न्विन्द्र पृथिवी दशभुजिरहानि विश्वा ततनन्त कृष्टयः । अत्राह ते मघवन्विश्रुतं सहो द्यामनु शवसा बर्हणा भुवत् ॥

ഹേ ഇന്ദ്രാ, ദശഭുജിയായ പൃഥിവി സർവ്വദിവസങ്ങളിലും ജനങ്ങൾക്കായി തன்னை വിരിച്ചുനീട്ടിയപ്പോൾ, അപ്പോൾ തന്നേ ഇവിടെ, ഹേ മഘവൻ, നിന്റെ വിശ്രുതമായ സഹോബലം ശവസാൽ മഹത്തായ ഉയർച്ചയായി, ദ്യാവിലേക്കു വരെ എത്തി.

Mantra 12

त्वमस्य पारे रजसो व्योमनः स्वभूत्योजा अवसे धृषन्मनः । चकृषे भूमिं प्रतिमानमोजसोऽपः स्वः परिभूरेष्या दिवम् ॥

നീ ഈ രജസിന്റെ അപ്പുറം, വ്യോമത്തേക്കാൾ വിശാലസ്വരൂപൻ; സ്വഭൂതി-ഓജസ്വി—ഞങ്ങളുടെ അവസത്തിനായി, ഹേ ധൃഷണ്മനസ്. നീ ഭൂമിയെ നിന്റെ ഓജസ്സിന്റെ പ്രമാണമാക്കി; അപഃയും സ്വഃയും പരിഭൂ ചെയ്ത്, നീ ദിവത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു.

Mantra 13

त्वं भुवः प्रतिमानं पृथिव्या ऋष्ववीरस्य बृहतः पतिर्भूः । विश्वमाप्रा अन्तरिक्षं महित्वा सत्यमद्धा नकिरन्यस्त्वावान् ॥

നീ പൃഥിവിയുടെ ഭവത്തിന്റെ പ്രമാണമായിരിക്കുന്നു; ഋഷ്വവീരനായ ബൃഹതിന്റെ പതി നീ തന്നേ. നിന്റെ മഹിമയാൽ നീ സമസ്ത അന്തരിക്ഷവും നിറച്ചിരിക്കുന്നു. സത്യത്തിൽ സത്യമായി—ബലത്തിലും രക്ഷയിലും നിനക്കു തുല്യൻ മറ്റാരുമില്ല.

Mantra 14

न यस्य द्यावापृथिवी अनु व्यचो न सिन्धवो रजसो अन्तमानशुः । नोत स्ववृष्टिं मदे अस्य युध्यत एको अन्यच्चकृषे विश्वमानुषक् ॥

ആരുടെയോ വിസ്തൃതി ദ്യാവാ-പൃഥിവിയും പിന്തുടരാൻ കഴിയില്ല; സിന്ധവോ (നദികൾ) രജസ്‌ (മധ്യാകാശം) എന്നതിന്റെയും അറ്റം എത്തുകയുമില്ല. യുദ്ധമദത്തിൽ അവന്റെ സ്വവൃഷ്ടി—ശക്തിവർഷം—സമമാക്കാൻ ആരും കഴിയില്ല. ഏകനായി അവൻ തന്നെ സമസ്ത ലോകത്തെയും മനുഷ്യക്രമത്തിൽ (മാനുഷക്) ചലിപ്പിച്ചു.

Mantra 15

आर्चन्नत्र मरुतः सस्मिन्नाजौ विश्वे देवासो अमदन्ननु त्वा । वृत्रस्य यद्भृष्टिमता वधेन नि त्वमिन्द्र प्रत्यानं जघन्थ ॥

ഇവിടെ ഈ യുദ്ധത്തിൽ മരുതർ പാടി; എല്ലാ ദേവന്മാരും നിന്നെ അനുഗമിച്ച് ആനന്ദിച്ചു. വൃത്രനോടു വിരോധമായി, മരണത്തിന്റെ ദീപ്ത ആയുധംകൊണ്ട്, ഹേ ഇന്ദ്ര, നീ പ്രത്യാൻ—പ്രതിരോധിക്കുന്ന വൈരിയെ—താഴെയിട്ടു.