Sukta 190

Mantra 1

अनर्वाणं वृषभं मन्द्रजिह्वं बृहस्पतिं वर्धया नव्यमर्कैः । गाथान्यः सुरुचो यस्य देवा आशृण्वन्ति नवमानस्य मर्ताः ॥

പുതിയ അർക്കങ്ങൾ (സ്തുതിഗീതങ്ങൾ)കൊണ്ട് ബൃഹസ്പതിയെ വർദ്ധിപ്പിക്കാം—അനശ്രാന്തനായ വൃഷഭൻ, മന്ദ്രജിഹ്വൻ. അവന്റെ ദീപ്തമായ ഗാഥകൾ ദേവന്മാർ ശ്രവിക്കുന്നു; പുതുമ തേടുന്ന മർത്ത്യരും ശ്രവിക്കുന്നു. പ്രചോദിത വാണിയുടെ ഈ ശക്തി ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് വളർന്ന്, പ്രകാശമുള്ള ഋത-മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശമായി നിലകൊള്ളട്ടെ.

Mantra 2

तमृत्विया उप वाचः सचन्ते सर्गो न यो देवयतामसर्जि । बृहस्पतिः स ह्यञ्जो वरांसि विभ्वाभवत्समृते मातरिश्वा ॥

ഋതുക്ക്രമത്തിലുള്ള വാക്കുകൾ അവന്റെ അടുക്കൽ ചേർന്നു വരുന്നു—ദൈവത്തെ തേടുന്നവർക്കായി അവൻ വിടുവിക്കുന്ന പൊങ്ങുന്ന പ്രവാഹംപോലെ. ബൃഹസ്പതി സർവ്വവ്യാപിയായി, ഋതത്തിന്റെ സത്യത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠ സമൃദ്ധികളെ നേരെയാക്കി സ്ഥാപിക്കുന്നു; മാതരിശ്വൻ അവയെ ഒരൊറ്റ സുസ്വരതയിൽ ഏകീകരിക്കുന്നു.

Mantra 3

उपस्तुतिं नमस उद्यतिं च श्लोकं यंसत्सवितेव प्र बाहू । अस्य क्रत्वाहन्यो यो अस्ति मृगो न भीमो अरक्षसस्तुविष्मान् ॥

അവൻ സ്തുതിയെയും നമസ്കാരത്തെയും മേലോട്ടുയർത്തുന്നു; സവിതൃ കൈകൾ വിരിക്കുന്നതുപോലെ ശ്ലോകത്തെ മുന്നോട്ടു വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു. തന്റെ ക്രതു (ഇച്ഛാശക്തി) കൊണ്ടു അവൻ അജേയമായ ദിന-ശക്തി—വൈരിയായ അന്ധകാരത്തിന് ഭയങ്കരമായ മൃഗംപോലെ—മഹാബലവാൻ, കാവലിന്റെ ആവശ്യമില്ലാത്തവൻ.

Mantra 4

अस्य श्लोको दिवीयते पृथिव्यामत्यो न यंसद्यक्षभृद्विचेताः । मृगाणां न हेतयो यन्ति चेमा बृहस्पतेरहिमायाँ अभि द्यून् ॥

ഈ ശ്ലോകം ദ്യൗവിലും പൃഥ്വിയിലും സഞ്ചരിക്കുന്നു; ശക്തി വഹിക്കുന്ന വിവേകി അതിനെ വേഗമുള്ള അശ്വംപോലെ ഓടിക്കുന്നു. അവന്റെ ഈ പ്രഹാരങ്ങൾ കാട്ടുമൃഗങ്ങളുടെ അമ്പുകളെപ്പോലെ പുറപ്പെടുന്നു—സർപ്പത്തിന്റെ മായകൾക്കെതിരേ, ആ വളഞ്ഞ മായയാൽ മേഘാഛന്നമായ ദിനങ്ങൾക്കെതിരേ.

Mantra 5

ये त्वा देवोस्रिकं मन्यमानाः पापा भद्रमुपजीवन्ति पज्राः । न दूढ्ये अनु ददासि वामं बृहस्पते चयस इत्पियारुम् ॥

ഹേ ദേവാ, നിന്നെ വെറും സുഖകരലാഭം തരുന്നവനെന്നു കരുതി—വക്രസ്വഭാവികളായി—അവർ ഭദ്രവും കടം വാങ്ങിയതുപോലെ ആശ്രയിച്ചു ജീവിക്കുന്നു. ഹേ ബൃഹസ്പതേ, മന്ദവും ഭാരബുദ്ധിയുമായ മനസ്സിന് നീ നിന്റെ പ്രിയസമ്പത്ത് നൽകുന്നില്ല; യോഗ്യധാരകനുവേണ്ടി മാത്രമേ നീ ആ മധുരത്വം സമാഹരിക്കൂ.

Mantra 6

सुप्रैतुः सूयवसो न पन्था दुर्नियन्तुः परिप्रीतो न मित्रः । अनर्वाणो अभि ये चक्षते नोऽपीवृता अपोर्णुवन्तो अस्थुः ॥

ഞങ്ങളുടെ പഥം സുസഞ്ചാരമാകട്ടെ—നല്ല മേച്ചൽ നിറഞ്ഞ വഴിപോലെ; കഠിനനിയന്ത്രകനും മിത്രനാകട്ടെ—പൂർണ്ണപ്രസന്നനായ മിത്രനെപ്പോലെ. അനൃതപ്രേരണയോടെ ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നവർ—സ്വയം അടഞ്ഞവർ—അവർ മറ നീക്കി, ഞങ്ങളുടെ വഴിയിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട് നില്ക്കട്ടെ; അകന്നു പോകട്ടെ.

Mantra 7

सं यं स्तुभोऽवनयो न यन्ति समुद्रं न स्रवतो रोधचक्राः । स विद्वाँ उभयं चष्टे अन्तर्बृहस्पतिस्तर आपश्च गृध्रः ॥

സ്തുതികളും ഭൂമിയിലേക്കു താഴേ ഒഴുകുന്ന പ്രവാഹങ്ങളും ആരിലേക്കു ഒന്നിച്ചു ചേരുന്നുവോ—തീരങ്ങളോടുകൂടി നദികൾ സമുദ്രത്തിലേക്കു നീങ്ങുന്നതുപോലെ—അവൻ, വിദ്വാൻ, ഉള്ളിൽ ഇരട്ടത്തെയും കാണുന്നു: ജയിയായ ബൃഹസ്പതിയെയും ആപഃ—ജലങ്ങളെയും—ഉത്സുകമായ അന്വേഷക-ശക്തിയെയും.

Mantra 8

एवा महस्तुविजातस्तुविष्मान्बृहस्पतिर्वृषभो धायि देवः । स नः स्तुतो वीरवद्धातु गोमद्विद्यामेषं वृजनं जीरदानुम् ॥

ഇങ്ങനെ മഹത്തായതിൽ നിന്നു—വിശാലമായി ജനിച്ച, മഹാശക്തനായ—വൃഷഭസ്വരൂപനായ ബൃഹസ്പതി ദേവനായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. സ്തുതിക്കപ്പെടുമ്പോൾ അവൻ ഞങ്ങൾക്ക് വീര്യസമ്പന്നമായ പൂർണ്ണതയും ഗോമത് (പ്രകാശമയ) ധനവും ദാനമാകട്ടെ; ഇഷാ (അന്വേഷണപ്രേരണ)യും വ്രജന (യുദ്ധസമൂഹം)വും ഞങ്ങൾ ജയിക്കട്ടെ; വേഗദാനിയായ സമൃദ്ധി ഞങ്ങൾ നേടട്ടെ.