Sukta 142

Mantra 1

समिद्धो अग्न आ वह देवाँ अद्य यतस्रुचे । तन्तुं तनुष्व पूर्व्यं सुतसोमाय दाशुषे ॥

സമിദ്ധനായ ഹേ അഗ്നേ, ഇന്ന് ദേവന്മാരെ ഇവിടെ കൊണ്ടുവരിക; ഹേ യതസ്രുചേ—ശരിയായ ഗതിയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന സ്രുചിയുള്ളവനേ. സുതസോമത്തിനായി, ദാശുഷേ—അർപ്പിക്കുന്ന ദാതാവിനായി—പൂർവ്യമായ (പുരാതന) തന്തുവിനെ വലിച്ചുനീട്ടി, യജ്ഞകർമ്മത്തിന്റെ സൂത്രം വ്യാപിപ്പിക്ക.

Mantra 2

घृतवन्तमुप मासि मधुमन्तं तनूनपात् । यज्ञं विप्रस्य मावतः शशमानस्य दाशुषः ॥

ഹേ തനൂനപാതേ, ഘൃതവന്തം—ഘൃതസമൃദ്ധമായതും—മധുമന്തം—മധുരരസപൂർണ്ണമായതുമായ—ഈ അർപ്പണത്തോടു സമീപിക്ക. വിപ്രന്റെ, മാവത്—ബലവാനും സമൃദ്ധനുമായ—യജ്ഞത്തെ, ശശമാന ദാശുഷഃ—സംയമത്തിൽ ശാന്തനാകുന്ന അർപ്പണകർത്താവിന്റെ—സ്ഥിരപ്പെടുത്തുകയും ഉയർത്തുകയും ചെയ്യുക.

Mantra 3

शुचिः पावको अद्भुतो मध्वा यज्ञं मिमिक्षति । नराशंसस्त्रिरा दिवो देवो देवेषु यज्ञियः ॥

ശുചിയായും പാവകനായും അത്ഭുതകർമ്മവാനുമായവൻ, മധ്വാ—മധുരരസത്തോടെ—യജ്ഞത്തെ കലർത്തുന്നു. നരാശംസൻ, ദേവൻ, ത്രിരാ ദിവോ—ത്രിവിധമായി സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് വരുന്നവൻ—ദേവന്മാരിൽ യജ്ഞിയനായി, അർപ്പണത്തെ ദൈവശക്തികൾക്കു യോഗ്യമാക്കുന്നു.

Mantra 4

ईळितो अग्न आ वहेन्द्रं चित्रमिह प्रियम् । इयं हि त्वा मतिर्ममाच्छा सुजिह्व वच्यते ॥

ഹേ അഗ്നേ, സ്തുതനും ജാഗ്രതനുമായവനേ, ഇവിടെ ഇന്ദ്രനെ—ചിത്രമായ, ദീപ്തമായ, പ്രിയമായ ശക്തിയെ—കൊണ്ടുവരിക. കാരണം, ഹേ സുജിഹ്വ (സുന്ദരജിഹ്വയുള്ളവനേ), എന്റെ ഈ മതി നിന്നെയേ വിളിക്കുന്നു; വാക്ക് യഥാവിധി ഉച്ചരിക്കപ്പെടുകയും ജയസങ്കൽപം ഇവിടെ എത്തുകയും ചെയ്യട്ടെ.

Mantra 5

स्तृणानासो यतस्रुचो बर्हिर्यज्ञे स्वध्वरे । वृञ्जे देवव्यचस्तममिन्द्राय शर्म सप्रथः ॥

യജ്ഞത്തിന്റെ സുസംയത അധ്വരത്തിൽ, സ്രുചുകളെ യഥാവിധി നിയന്ത്രിച്ച് പിടിച്ചു ബർഹി (പവിത്രാസനം) വിരിച്ചുകൊണ്ട്, ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി ദേവവാചസ്സിന്റെ ഏറ്റവും വിശാലമായ രൂപം ഞങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നു—വിപുലമായ ശർമ (ശാന്തി-രക്ഷ), അതിൽ സത്ത്വം വികസിക്കട്ടെ.

Mantra 6

वि श्रयन्तामृतावृधः प्रयै देवेभ्यो महीः । पावकासः पुरुस्पृहो द्वारो देवीरसश्चतः ॥

ഋതംകൊണ്ട് വർദ്ധിതമായ, പാവകവും ബഹുസ്പൃഹയും നിറഞ്ഞ മഹാദേവീ ദ്വാരങ്ങൾ വിശാലമായി തുറക്കപ്പെടട്ടെ; ദേവന്മാർക്കായി മഹീ പ്രയാ—മഹാമാർഗം—സജ്ജമാകട്ടെ. അവ പിറകോട്ടു ചേർന്നു നിൽക്കാതെ, അവരോഹിക്കുന്ന ശക്തികൾക്കായി പാത വിടുതൽ ചെയ്യട്ടെ.

Mantra 7

आ भन्दमाने उपाके नक्तोषासा सुपेशसा । यह्वी ऋतस्य मातरा सीदतां बर्हिरा सुमत् ॥

സംഗമസ്ഥാനത്ത്, സമീപത്ത്, സുന്ദരരൂപങ്ങളായ രാത്രി-ഉഷസ്സുകൾ ഒരുമിച്ച് പ്രകാശിച്ച് വരിക. ഋതത്തിന്റെ രണ്ടു മഹാമാതാക്കൾ, സുമതിയും ശുഭഭാവവുംകൊണ്ട്, പവിത്ര ബർഹിസിൽ ഇരിക്കട്ടെ; ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഋതത്തിന്റെ താളവും പുതുക്കലും സ്ഥാപിക്കട്ടെ.

Mantra 8

मन्द्रजिह्वा जुगुर्वणी होतारा दैव्या कवी । यज्ञं नो यक्षतामिमं सिध्रमद्य दिविस्पृशम् ॥

ആനന്ദം പകരുന്ന നാവുകളുള്ള, ശക്തമായ സ്തുതിയുള്ള, ദൈവിക കവികളായ രണ്ടു ഹോതാക്കൾ ഞങ്ങൾക്കായി ഈ യജ്ഞം യജിക്കട്ടെ—ഇന്ന് ഫലപ്രദമായത്, ദ്യൗവിനെ സ്പർശിക്കുന്നതു; ഞങ്ങളുടെ കർമ്മം ഉന്നത മനസ്സിലേക്കുയർന്ന് അവിടെനിന്ന് പ്രതികരണം താഴെയിറക്കട്ടെ.

Mantra 9

शुचिर्देवेष्वर्पिता होत्रा मरुत्सु भारती । इळा सरस्वती मही बर्हिः सीदन्तु यज्ञियाः ॥

ദേവന്മാരിൽ അർപ്പിതമായ ശുദ്ധ ഹോത്രാ-വാക്ക്—മരുത്സുകളിൽ ഭാരതി—മഹത്തായ ഇളാ, സരസ്വതി എന്നിവരോടൊപ്പം, യജ്ഞാർഹമായ ഈ ശക്തികൾ പവിത്ര ബർഹിസിൽ ഇരിക്കട്ടെ. ഞങ്ങളിലേയ്ക്ക് പ്രചോദിത വാക്കും, യുക്തമായ പോഷണവും, ജ്ഞാനത്തിന്റെ നദിപോലെ ഒഴുകുന്ന പ്രവാഹവും സ്ഥാപിക്കട്ടെ.

Mantra 10

तन्नस्तुरीपमद्भुतं पुरु वारं पुरु त्मना । त्वष्टा पोषाय वि ष्यतु राये नाभा नो अस्मयुः ॥

ഞങ്ങൾക്കായി ആ അത്ഭുതവും ത്വരിതസഹായകവുമായ ശക്തി പലവിധ ആശ്രയമായി വരട്ടെ, സ്വസ്വഭാവത്താൽ തന്നെ സമൃദ്ധമായിരിക്കട്ടെ; ത്വഷ്ടൃ അത് നമ്മുടെ പോഷണത്തിനായി വ്യാപിപ്പിക്കട്ടെ; സമൃദ്ധിയുടെ ഈ നാഭി-ബന്ധനത്തിലൂടെ ഞങ്ങളെ റായ—ആധ്യാത്മിക ഐശ്വര്യം—യോട് ബന്ധിപ്പിക്കട്ടെ, ഞങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുഖനാകാതിരിക്കട്ടെ.

Mantra 11

अवसृजन्नुप त्मना देवान्यक्षि वनस्पते । अग्निर्हव्या सुषूदति देवो देवेषु मेधिरः ॥

ഹേ വനസ്പതേ, നിന്റെ സ്വസ്വഭാവത്താൽ തന്നെ വിടുതൽ നൽകി മുന്നോട്ടയച്ച് ദേവന്മാർക്ക് അർപ്പിക്ക; കാരണം അഗ്നി—ദേവന്മാരിൽ മെധാവിയായ ദേവൻ—ഹവ്യങ്ങളെ നന്നായി ഒരുക്കി, അവയെ പാകമാക്കി ഉയർന്ന ശക്തികൾക്ക് യോജ്യമായ ദ്രവ്യമാക്കുന്നു.

Mantra 12

पूषण्वते मरुत्वते विश्वदेवाय वायवे । स्वाहा गायत्रवेपसे हव्यमिन्द्राय कर्तन ॥

പോഷണവാൻ പൂഷണനു, മരുത്വാൻ മരുതുകൾക്കു, വിശ്വദേവന്മാർക്കും വായുവിന്നും ഊർദ്ധ്വ ആഹ്വാനത്തിൽ ഹവി അർപ്പിക്കുവിൻ. “സ്വാഹാ” എന്ന അഭിഷേക-നാദത്തോടെ, ഗായത്രീ-വേപസ്—കമ്പിത പ്രേരണ—മൂലം ഇന്ദ്രനുവേണ്ടി ഹവ്യം രൂപപ്പെടുത്തുവിൻ.

Mantra 13

स्वाहाकृतान्या गह्युप हव्यानि वीतये । इन्द्रा गहि श्रुधी हवं त्वां हवन्ते अध्वरे ॥

സ്വാഹാ കൊണ്ട് സജ്ജമാക്കിയ ഹവ്യങ്ങളിലേക്കു സമീപിക്കൂ; അവയെ അനുഭവിച്ചു ആനന്ദിക്കുവാൻ വരൂ. ഹേ ഇന്ദ്രാ, വരിക; ഈ ഹവം ശ്രവിക്ക—അധ്വര യജ്ഞത്തിൽ മനുഷ്യർ നിന്നെ ഹവിക്കുന്നു, ഉയർന്നു കയറുന്ന ഇച്ഛയെ നിറവേറ്റുന്ന ശക്തിയായി.