Shloka 32
Sarga 93: Rāvaṇa’s Grief and Fury after Indrajit’s Fall; Move to Slay Vaidehī and Ministerial Restraint
त्तदातिप्रसन्नेनसशरंकार्मुकंमहत् ।।।।देवासुरविमर्धेषुममदत्तंस्वयम्भुवा ।अद्यतूर्यशतैर्भीमंधनुरुत्थाप्यतांमम ।।।।रामलक्ष्मणयोरेववधायपरमाहवे ।
tad ātiprasannena saśaraṁ kārmukaṁ mahat |
devāsuravimardheṣu mama dattaṁ svayambhuvā |
adya tūryaśatair bhīmaṁ dhanur utthāpyatāṁ mama |
rāmalakṣmaṇayor eva vadhāya paramāhave ||
സ്വയംഭൂ ബ്രഹ്മാവ് അതിപ്രസന്നനായി ദേവാസുര യുദ്ധങ്ങളിൽ എനിക്ക് ദത്തമായ, ശരങ്ങളോടുകൂടിയ മഹത്തായ കാർമുകം—ആ ഭീകര ധനുസ്സിനെ ഇന്ന് നൂറുകണക്കിന് തൂര്യങ്ങളുടെ നാദത്തിനിടയിൽ ഉയർത്തട്ടെ; പരമാഹവത്തിൽ രാമലക്ഷ്മണന്മാരുടെ വധത്തിനായി.
'Today if I, with that shield mounted the chariot go for battle, who can dare to withstand me openly? Even Indra can't'.
FAQs
The misuse of divine gifts for unjust ends is adharma. The epic’s moral architecture insists that power and sacred boons must serve protection of righteousness, not personal vengeance.
Rāvaṇa issues a martial order to bring his formidable, Brahmā-bestowed bow and arrows, explicitly aiming to kill Rāma and Lakṣmaṇa.
Determination is emphasized, but it is determination in the service of revenge; the implied virtue on the dharmic side is steadfastness directed toward justice rather than cruelty.