Shloka 14
रावणवधः — The Slaying of Ravana
Brahmāstra Discharge
तमुत्तमेषुंलोकानामिक्ष्वाकुभयनाशनम् ।द्विषतांकीर्तिहरणंप्रहर्षकरमात्मनः ।।6.111.13।।अभिम्नत्यततोरामस्तंमहेषुंमहाबलः ।वेदप्रोक्तेनविधिनासन्दधेकार्मुकेबली ।।6.111.14।।
tam uttameṣuṁ lokānām ikṣvāku-bhaya-nāśanam |
dviṣatāṁ kīrti-haraṇaṁ praharṣa-karam ātmanaḥ ||
abhimantrya yatato rāmas taṁ maheṣuṁ mahā-balaḥ |
veda-proktena vidhinā sandadhe kārmuke balī ||
ലോകങ്ങളിൽ ശ്രേഷ്ഠമായ ആ ഉത്തമശരത്തെ—ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിന്റെ ഭയം നശിപ്പിക്കുന്നതും, ശത്രുക്കളുടെ കീർത്തി കവർന്നെടുക്കുന്നതും, ധാരകനു പ്രഹർഷം നൽകുന്നതുമായ അതിനെ—മഹാബലനായ രാമൻ മന്ത്രങ്ങളാൽ അഭിമന്ത്രിച്ചു; പിന്നെ വേദത്തിൽ പ്രസ്തുതമായ വിധിപ്രകാരം ബലവാൻ രാമൻ ആ മഹേഷുവിനെ ധനുസ്സിൽ സംധാനം ചെയ്തു.
The great arrow, was a dispeller of fear of enemies to Ikshvaku kings, which takes away the glory of enemies, delighting to oneself, chanting vedas as per tradition, charging with mystic power, mighty strong Rama fitted to the bow.
FAQs
As in the parallel verse, Dharma is the insistence that decisive power is exercised within sacred and moral constraints—strength guided by rule (vidhi) and truth-aligned intention.
A repeated/overlapping narration emphasizes the solemn consecration and fitting of the great arrow immediately before the fatal shot.
Rāma’s steadiness (dhairya) and procedural righteousness: he does not abandon prescribed conduct even at the most intense moment of battle.