Shloka 60
रामलक्षणवर्णनम्
Description of Rama and Lakshmana; Alliance Narrative to Sita
दृष्ट्वा प्रायोपविष्टांश्च सर्वान्वानरपुङ्गवान्।भृशं शोकार्णवे मग्नः पर्यदेवयदङ्गदः।।5.35.60।।तव नाशं च वैदेहि वालिनश्च वधं तथा।प्रायोपवेशमस्माकं मरणं च जटायुषः।।5.35.61।।
dṛṣṭvā prāyopaviṣṭāṃś ca sarvān vānarapuṅgavān | bhṛśaṃ śokārṇave magnaḥ paryadevayad aṅgadaḥ || (5.35.60)
tava nāśaṃ ca vaidehi vālinas ca vadhaṃ tathā | prāyopaveśam asmākaṃ maraṇaṃ ca jaṭāyuṣaḥ || (5.35.61)
സകല വാനരശ്രേഷ്ഠന്മാരെയും പ്രായോപവേശവ്രതത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതായി കണ്ടപ്പോൾ, ശോകസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയ അങ്കദൻ അത്യന്തം വിലപിച്ചു. ഹേ വൈദേഹി, നിന്റെ അപ്രത്യക്ഷതയും വാലിയുടെ വധവും, ഞങ്ങളുടെ പ്രായോപവേശനിശ്ചയവും, ജടായുവിന്റെ മരണവും ഓർത്ത് അവൻ കരുണയായി കരഞ്ഞു.
FAQs
Dharma is compassionate solidarity and truthful remembrance: Aṅgada’s lament gathers the moral weight of loss (Sītā, Jaṭāyu) and the costs of duty-bound conflict (Vāli’s death), acknowledging consequences rather than denying them.
After failing to find Sītā within the time limit, the vanara leaders sit in prāyopaveśa; Aṅgada, overwhelmed, laments multiple tragedies connected to their mission.
Karunā (compassion) and bhāra-bodha (sense of burden): Aṅgada feels the collective sorrow and the gravity of events, revealing a sensitive, responsible leadership temperament.