Shloka 31
षोडशः सर्गः (Sarga 16): Hanumān’s Recognition of Sītā and Renewed Lament
अस्या हि पुष्पावनताग्रशाखाः शोकं दृढं वै जनयन्त्यशोकाः।हिमव्यपायेन च शीतरश्मि रभ्युत्थितो नैकसहस्ररश्मि:।।5.16.31।।
asyā hi puṣpāvanatāgraśākhāḥ śokaṃ dṛḍhaṃ vai janayanty aśokāḥ |
himavyapāyena ca śītaraśmir abhyutthito naikasahasraraśmiḥ ||5.16.31||
അവൾക്കായി പുഷ്പഭാരത്തിൽ അഗ്രശാഖകൾ കുനിഞ്ഞിരിക്കുന്ന അശോകവൃക്ഷങ്ങളും ആശ്വാസമല്ല, ദൃഢമായ ശോകം തന്നെയാണ് ജനിപ്പിക്കുന്നത്; ശീതകാലം മാറിയപ്പോൾ ശീതകിരണനായ ചന്ദ്രനും സഹസ്രകിരണനായ സൂര്യനും ഉദിച്ചാലും ആ ദുഃഖം കൂടുതൽ കഠിനമാകുന്നു.
"Just as river Ganga is not agitated by the rain-bearing clouds, this Sita is not perturbed as she is aware of the prowess of Rama and might of Lakshmana.
FAQs
It teaches sensitivity toward suffering: even pleasant surroundings can deepen grief for the afflicted; dharma requires attentive care, not superficial consolation.
Hanuman observes the blossoming Aśoka grove and the seasonal beauty, noting that these ordinarily joyful signs only sharpen Sītā’s sorrow in separation.
Sītā’s unwavering emotional truth (satya of feeling) in love and separation; she does not feign ease amid pain.