Shloka 7
Virādha-saṃvādaḥ — Encounter with Virādha in the Daṇḍakāraṇya
Aranya Kanda, Sarga 2
त्रीन्सिम्हान्श्चतुरो व्याघ्रान्द्वौ वृकौ पृषतान्दश।सविषाणं वसादिग्धं गजस्य च शिरो महत्।अवसज्यायसे शूले विनदन्तं महास्वनम्।।।।
trīn siṃhān caturō vyāghrān dvau vṛkau pṛṣatān daśa | saviṣāṇaṃ vasādigdhaṃ gajasya ca śiro mahat | avasajya āyase śūle vinadantaṃ mahāsvanam ||
മഹാനാദത്തോടെ ഗർജ്ജിച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ ഇരുമ്പ് ശൂലത്തിൽ മൂന്ന് സിംഹങ്ങളെയും നാല് കടുവകളെയും രണ്ട് ചെന്നായകളെയും പത്ത് മാൻകളെയും, കൂടാതെ കൊഴുപ്പ് പുരണ്ട ദന്തങ്ങളുള്ള മഹത്തായ ആനത്തലയെയും കുത്തി ചുമന്നിരുന്നു.
Roaring loudly, he carried an iron spit in which were pierced three lions, four tigers, two wolves, ten deer and the huge head of an elephant with its tusks smeared with the fat of flesh.
FAQs
The verse depicts unchecked violence and cruelty as marks of adharma; dharma stands opposed to predation and the terrorizing of the living.
Virādha is shown as a fearsome hunter-like demon, carrying trophies of slaughter, heightening the urgency of the confrontation.
Protective responsibility—this imagery justifies the heroes’ duty to stop a being who harms all creatures.