Adhyaya 6

Verse 1

शौनक उवाच । केन पुण्येन भो सूत वैकुंठं समवाप्यते । तद्वदस्व शृण्वतो मे पोतो हि भवसागरे

ശൗനകൻ പറഞ്ഞു—ഹേ സൂതാ! ഏതു പുണ്യകർമ്മംകൊണ്ടാണ് വൈകുണ്ഠം പ്രാപിക്കുന്നത്? അത് എനിക്കു പറയുക; കേൾക്കുന്നവന് ഇത് ഭവസാഗരം കടക്കാനുള്ള തോണിപോലെയാകുന്നു.

Verse 2

सूत उवाच । साधुसाधु मुनिश्रेष्ठ सर्वमंगलकारक । कथयामि समासेन शृण्वतां पापनाशनम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—സാധു, സാധു! ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ, നിങ്ങളുടെ വചനങ്ങൾ സർവമംഗളകരം. ഞാൻ സംക്ഷേപമായി പറയുന്നു—കേൾക്കുക; ഇത് ശ്രോതാക്കളുടെ പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 3

विष्णवे ब्राह्मणायैव मृदावेश्मविनिर्मितम् । यो वै दद्याद्द्विजश्रेष्ठ तस्य पुण्यं निशामय

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ! വിഷ്ണുവിന്നോ ബ്രാഹ്മണനോ മണ്ണുകൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഗൃഹം ദാനം ചെയ്യുന്നവന്റെ പുണ്യം കേൾക്കുക.

Verse 4

विष्णुलोके च स विप्रः सर्वपापविवर्जितः । सौधवासी भवेन्नित्यं विष्णुलोके प्रपूज्यते

വിഷ്ണുലോകത്തിൽ ആ ബ്രാഹ്മണൻ സർവപാപവിമുക്തനായി നിത്യവും ദിവ്യസൗധത്തിൽ വസിച്ച്, വിഷ്ണുലോകത്തിൽ ആദരപൂജ ലഭിക്കുന്നു.

Verse 5

विष्णवे सौधगेहं यो दद्याद्वै ब्राह्मणाय च । हरेर्न्निकेतनं प्राप्य स्वर्गवासी भवेद्ध्रुवम्

വിഷ്ണുവിന്റെ നിമിത്തമായി ദൃഢവും മനോഹരവുമായ ഗൃഹം ദാനം ചെയ്ത് അത് ബ്രാഹ്മണനു അർപ്പിക്കുന്നവൻ ഹരിയുടെ നികേതനം പ്രാപിച്ച് നിശ്ചയമായി സ്വർഗ്ഗവാസിയാകും।

Verse 6

इति श्रीपाद्मे महापुराणे ब्रह्मखंडे ब्रह्मनारदसंवादे षष्ठोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മ മഹാപുരാണത്തിലെ ബ്രഹ്മഖണ്ഡത്തിൽ ബ്രഹ്മാ-നാരദ സംവാദത്തിലെ ആറാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।

Verse 7

ब्राह्मणस्थापने पुण्यं यद्वै भवति भो मुने । संख्यां कर्तुमशक्तस्तु तद्वेधाः सर्वकारकः

ഹേ മുനേ! ബ്രാഹ്മണനെ സ്ഥാപിച്ച്/പോഷിച്ച് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം എണ്ണാൻ അസാധ്യം; ആ വിധാനമാണ് എല്ലാ ഫലങ്ങളുടെയും കാരണമായത്।

Verse 8

गण्यंते रेणवश्चैव गण्यंते वृष्टिबिंदवः । न गण्यंते विधात्रापि ब्रह्मसंस्थापने फलम्

പൊടിക്കണങ്ങൾ എണ്ണാം, മഴത്തുള്ളികളും എണ്ണാം; എന്നാൽ ബ്രഹ്മ-സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഫലം വിധാതാവിനും എണ്ണാൻ കഴിയില്ല।

Verse 9

नारदेन पुरा ब्रह्मा पृष्टः संसारसंभवः । वेधास्तं कथयामास तच्छृणुष्व महामुने

പുരാതനകാലത്ത് നാരദൻ ബ്രഹ്മാവിനോട് സംസാരോത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിച്ചു; അപ്പോൾ വിധാതാവ് (വേധാസ്) അത് പറഞ്ഞു—ഹേ മഹാമുനേ, ശ്രവിക്കൂ।

Verse 10

पुरासीद्द्वापरे ब्रह्मन्वारनारी सुशोभना । सुकेशी हरिणीनेत्रा सुमध्या चारुहासिनी

ഹേ ബ്രാഹ്മണാ! ദ്വാപരയുഗത്തിൽ പണ്ടൊരു അതിശോഭനയായ സ്ത്രീ ഉണ്ടായിരുന്നു—സുകേശി, ഹരിണനയന, സുമധ്യ, മധുരഹാസ്യവതി.

Verse 11

नाम्ना सा चंचलापांगी ययौ देशांतरं कदा । सर्वपापसमायुक्ता नरके पातयंति च

അവൾ ‘ചഞ്ചലാപാങ്ഗി’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധയായിരുന്നു; ഒരിക്കൽ അവൾ ദേശാന്തരത്തിലേക്ക് പോയി. സർവ്വപാപസമയുക്തയായി മറ്റുള്ളവരെയും നരകത്തിലേക്ക് വീഴ്ത്തുന്നു.

Verse 12

संगेन सिंधुनाकांक्षी जनान्देवालयं गता । तत्र क्षणं सोपविष्टा तांबूलभक्षणं कृतम्

സഹചാരികളോടൊപ്പം, സിന്ധുവിനെ കാണാനുള്ള ആകാംക്ഷയോടെ അവൾ ജനങ്ങളോടുകൂടെ ദേവാലയത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ ക്ഷണമാത്രം ഇരുന്ന് താംബൂലം (പാൻ) ചവച്ചു.

Verse 13

शेषं चूर्णं सौधभित्तौ दत्वा निम्ने कुतूहलात् । ततो गता जारकांक्षी धनार्थं नगरं प्रति

കുതൂഹലത്താൽ അവൾ ശേഷിച്ച ചൂർണം സൗധത്തിന്റെ ഭിത്തിക്കരികിലെ ഒരു താഴ്വരയിൽ വെച്ചു. പിന്നെ ജാരനെ ആഗ്രഹിച്ച് ധനാർത്ഥം നഗരത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 14

जारेण केनचित्सार्द्धं संकेतः सहसा कृतः । संकेतं तु गता वेश्या वनं रात्रौ विमोहिता

ഒരു ജാരനോടൊപ്പം പെട്ടെന്ന് സംഗമ-സങ്കേതം നിശ്ചയിച്ചു. ആ വേശ്യ സങ്കേതസ്ഥലത്തേക്ക് പോയി; എന്നാൽ രാത്രിയിൽ മോഹിതയായി വനത്തിലേക്ക് വഴിതെറ്റി.

Verse 15

संकेतं नागतो वैश्यो व्यशंकिष्टविलोकिता । कथं कांतो नागतो मे सर्पव्याघ्रैश्च भक्षितः

സങ്കേതസ്ഥാനത്ത് വൈശ്യൻ വന്നില്ല; അവൾ ആശങ്കയോടെ ചുറ്റും നോക്കി. “എൻ പ്രിയൻ എന്തുകൊണ്ട് വന്നില്ല? സർപ്പങ്ങളും വ്യാഘ്രങ്ങളും അവനെ ഭക്ഷിച്ചോ?”

Verse 16

संकेतनं कथं हित्वा गतः किं कामविह्वलः । अन्यया ज्ञातया सार्द्धमभिलाषी भवेत्किमु

അവൻ സങ്കേതസ്ഥാനം വിട്ട് എങ്ങനെ പോയി—കാമവ്യാകുലനായോ? അല്ലെങ്കിൽ പരിചിതയായ മറ്റൊരു സ്ത്രീയോടൊപ്പം ചേർന്ന് അവളെ ആഗ്രഹിച്ചോ?

Verse 17

परामृष्यैतधृद्यंतः कोटपालभयाद्द्विज । नगरं नागता सा हि रुद्धे लोकपथे तमैः

ഇതു ഹൃദയത്തിൽ ധരിച്ചു ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്, ഹേ ദ്വിജ, അവൾ കവാടകാവൽക്കാരുടെ ഭയത്താൽ നഗരത്തിലേക്ക് പോയില്ല; പൊതുവഴി ഇരുട്ടാൽ തടഞ്ഞിരുന്നു.

Verse 18

एतस्मिन्नंतरे व्याघ्रः कामरूपी बलात्क्षुधी । प्रेषितः कालदेवेनाग्रसदागत्य तां द्विज

അതിനിടയിൽ, ഹേ ദ്വിജ, കാലദേവൻ അയച്ച, ഇഷ്ടപ്രകാരം രൂപം എടുക്കുന്ന, കടുത്ത വിശപ്പുള്ള വ്യാഘ്രൻ ബലമായി വന്ന് അവളെ പിടിച്ചു.

Verse 19

ततस्तु यमुनाभ्रातुर्दूतास्ते भीमवर्षिणः । आगता गिरिकूटांगा नेतुं तां पापकर्मणा

പിന്നീട് ആ പാപകർമ്മിണിയെ കൊണ്ടുപോകാൻ യമദൂതന്മാർ വന്നു—ഭയം പെയ്യിക്കുന്ന ഭീകരർ; അവരുടെ ശരീരം പർവ്വതശിഖരങ്ങളെപ്പോലെ ദൃഢം.

Verse 20

वक्रपादा वक्रमुखा उन्नासा बहुदंष्ट्रिणः । चर्मरज्जूर्मुद्गरांश्च गृहीत्वा पांशुलां द्विज

ഹേ ദ്വിജാ! അവർ വളഞ്ഞ പാദങ്ങളുള്ളവരും വികൃതമുഖങ്ങളുള്ളവരും ഉയർന്ന നാസികയുള്ളവരും അനേകം ദംഷ്ട്രകളുള്ളവരുമായിരുന്നു. കൈകളിൽ ചർമരജ്ജുവുകളും മുദ്ഗരങ്ങളും എടുത്ത് ധൂളിമൂടിയ ആ സ്ത്രീയെ അവർ പിടിച്ചു.

Verse 21

बंधयामासुरुन्मत्ता गणिकां चर्म्मरज्जुभिः । शंखचक्रगदापद्मधारिणो वनमालिनः

ഉന്മത്തരായ അവർ ആ ഗണികയെ ചർമരജ്ജുക്കളാൽ ബന്ധിച്ചു—ശംഖം, ചക്രം, ഗദ, പദ്മം ധരിച്ചവരും വനമാലയാൽ അലങ്കൃതരുമായിരുന്നു.

Verse 22

प्रेषिता देवदेवेन तद्भक्तवत्सलेन च । कृष्णजीमूतसंकाशाः स्फुरद्वदनपंकजाः

ഭക്തവത്സലനായ ദേവദേവൻ അയച്ച അവർ കറുത്ത മഴമേഘങ്ങളെപ്പോലെ തോന്നി; അവരുടെ കമലമുഖങ്ങൾ തേജസ്സോടെ പ്രകാശിച്ചു.

Verse 23

श्रेणीधराश्चारुनासा दिव्यकुंडलभूषिताः । ददृशुः पथि गच्छंतो विष्णोर्दूतामहात्मनः

വഴിയിൽ പോകുമ്പോൾ അവർ വിഷ്ണുവിന്റെ മഹാത്മ ദൂതന്മാരെ കണ്ടു—ശ്രേണിയായി നിലകൊള്ളുന്നവരും, സുന്ദരനാസികയുള്ളവരും, ദിവ്യകുണ്ഡലങ്ങളാൽ അലങ്കൃതരുമായിരുന്നു.

Verse 24

विष्णुदूता ऊचुः । के यूयं विकृताकारा लक्ष्यंते कर्बुरा इव । इमां विष्णोः प्रियतमां नीत्वा क्व व्रजथोत्तमाम् । इदं वचनमाकर्ण्य तेषां ते तु द्रुतं ययुः

വിഷ്ണുദൂതന്മാർ പറഞ്ഞു—“വികൃതാകാരികളേ, പുള്ളിപ്പുള്ളിയായി കാണപ്പെടുന്ന നിങ്ങൾ ആരാണ്? വിഷ്ണുവിന് അതിപ്രിയയായ ഈ ഉത്തമസ്ത്രീയെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് എവിടേക്ക് പോകുന്നു?” ഈ വചനം കേട്ട ഉടൻ അവർ വേഗത്തിൽ ഒഴിഞ്ഞുപോയി.

Verse 25

अथ ते क्रोधसंपन्ना विष्णोर्दूता महाबलाः । जघ्नुस्ते संदेशहरान्यमस्य जगतः प्रभोः

അപ്പോൾ ക്രോധം നിറഞ്ഞ മഹാബലവാന്മാരായ വിഷ്ണുദൂതന്മാർ ലോകപ്രഭു യമന്റെ സന്ദേശവാഹകരെ വധിച്ചു വീഴ്ത്തി।

Verse 26

चक्रादिशस्त्रसंघैश्च सूर्यकोटिसमप्रभैः । कृतांतस्य भटाः सर्वे रुदंतस्ते पलायिताः

ചക്രാദി ആയുധങ്ങളുടെ പ്രഹാരവർഷം—കോടി സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ ദീപ്തമായത്—കൃതാന്തന്റെ സൈനികർ എല്ലാവരും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു।

Verse 27

यमं प्रोचुः सभीताश्च वृत्तांतं सकलं द्विज । यमोऽपि तत्कथां श्रुत्वा चित्रगुप्तमुवाच ह

ഹേ ദ്വിജാ! അവർ ഭീതിയോടെ യമനോട് മുഴുവൻ വൃത്താന്തവും അറിയിച്ചു. യമനും ആ കഥ കേട്ട് ചിത്രഗുപ്തനോട് പറഞ്ഞു।

Verse 28

धर्म उवाच । केन पुण्येन भो मंत्रिन्वेश्या मुक्तिं समागता । एतन्मे पृच्छत सर्वं कथयस्व यथार्हतः

ധർമ്മൻ പറഞ്ഞു—ഹേ മന്ത്രി! ഏതു പുണ്യത്താൽ ആ വേശ്യ മോക്ഷം പ്രാപിച്ചു? ഞാൻ ചോദിക്കുന്നതെല്ലാം യഥോചിതമായി വിശദമായി പറയുക।

Verse 29

चित्रगुप्त उवाच । तया पापान्यर्जितानि जन्मतः सुबहून्यपि । किंत्वाकर्णय लोकेश यदि स्यात्पुण्यमस्ति तत्

ചിത്രഗുപ്തൻ പറഞ്ഞു—അവൾ ജന്മം മുതൽ അനവധി പാപങ്ങൾ സമ്പാദിച്ചിട്ടുണ്ട്; എങ്കിലും ഹേ ലോകേശ, കേൾക്കുക—പുണ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അത് ഇതുതന്നെ.

Verse 30

गणिकैकदा धर्म्मराज सर्वालंकारभूषिता । कांचित्पुरीं जगामाशु जारकांक्षी धनार्थिनी

ഹേ ധർമ്മരാജാ! ഒരിക്കൽ സർവ്വാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ഗണിക, പ്രിയനെ ആഗ്രഹിച്ചും ധനം തേടിയും വേഗത്തിൽ ഒരു നഗരത്തിലേക്കു പോയി।

Verse 31

तत्र देवालये तस्मिन्स्थित्वा तांबूलभक्षणं । कृत्वा तच्छेषचूर्णं तु ददौ भित्तौ तु कौतुकात्

അവിടെ ആ ദേവാലയത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ട് താംബൂലം ചവച്ചു; പിന്നെ കൗതുകത്താൽ അതിന്റെ ശേഷിച്ച ചൂർണം മതിലിൽ പുരട്ടിച്ചു।

Verse 32

तेन पुण्यप्रभावेण गणिका गतपातका । वैकुंठं प्रति सा याति निर्गता तव दंडतः

ആ പുണ്യത്തിന്റെ പ്രഭാവത്താൽ ആ ഗണിക പാപമുക്തയായി; നിന്റെ ദണ്ഡനത്തിൽ നിന്ന് വിടുതൽ നേടി വൈകുണ്ഠത്തിലേക്ക് പോകുന്നു।

Verse 33

सूत उवाच । इति श्रुत्वा ततो दूता यमोऽपि वचनं द्विज । व्यापारे चान्यतश्चित्तं ददौ सा गणिकापि च

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഹേ ദ്വിജാ! ഇതു കേട്ടപ്പോൾ ദൂതന്മാരും യമനും തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ കാര്യങ്ങളിൽ മനസ്സു തിരിച്ചു; ആ ഗണികയും വീണ്ടും തന്റെ വൃത്തിയിൽ ചിത്തം വെച്ചു।

Verse 34

आरूढा स्यंदने दिव्ये राजहंसयुते तथा । विष्णुलोकं ययौ सा च वेष्टिता विष्णुकिंकरैः

അവൾ രാജഹംസങ്ങളാൽ യുക്തമായ ദിവ്യ രഥത്തിൽ കയറി, വിഷ്ണുവിന്റെ കിങ്കരന്മാർ ചുറ്റിപ്പറ്റി നിൽക്കേ വിഷ്ണുലോകത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 35

श्रीविष्णोराज्ञया साथ कुलकोटियुतापि च । तस्थौ सौधगृहे विप्र नानाभोगं चकार ह

ശ്രീവിഷ്ണുവിന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം അവൾ—കുലത്തിലെ കോടിക്കണക്കിന് ആളുകളോടുകൂടിയിരുന്നാലും—ഭവ്യമായ സൗധഗൃഹത്തിൽ പാർത്തു; ഹേ ബ്രാഹ്മണാ, അവൾ നാനാവിധ ഭോഗങ്ങൾ അനുഭവിച്ചു।

Verse 36

भक्त्या यो वै हरेर्गेहे दद्याच्चूर्णं प्रयत्नतः । पुण्यं किं वा भवेत्तस्य न जाने द्विजपुंगव

ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, ഭക്തിയോടെ ഹരിയുടെ ഗൃഹത്തിൽ (ക്ഷേത്രത്തിൽ) പരിശ്രമത്തോടെ ചൂർണം അർപ്പിക്കുന്നവന് ലഭിക്കുന്ന പുണ്യം എത്രയെന്നു ഞാൻ അറിയുന്നില്ല।

Verse 37

भक्त्याध्यायं पठेद्यो वै शृणोति सादरेण च । सर्वपापविनिर्मुक्तो यात्यसौ हरिमंदिरम्

ഭക്തിയോടെ ഈ അധ്യായം വായിക്കുന്നവനും, ആദരത്തോടെ കേൾക്കുന്നവനും, സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു വിമുക്തനായി ഹരിയുടെ ധാമത്തിലേക്ക് പോകുന്നു।