Adhyaya 51

Verse 1

ब्राह्मण्युवाच । गते तस्मिन्दुराचारे गोभिले पापचेतसि । पद्मावती रुरोदाथ दुःखेन महतान्विता

ബ്രാഹ്മണി പറഞ്ഞു—ദുരാചാരിയും പാപചിത്തനുമായ ഗോഭില പോയശേഷം, പദ്മാവതി മഹാദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങി കരഞ്ഞു।

Verse 2

तस्यास्तु रुदितं श्रुत्वा सख्यः सर्वा द्विजोत्तम । पप्रच्छुस्तां राजकन्यां ताः सर्वाश्च वराननाः

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! അവളുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട്, സുന്ദരമുഖികളായ എല്ലാ സഖിമാരും ആ രാജകുമാരിയെ ചോദ്യം ചെയ്തു।

Verse 3

कस्माद्रोदिषि भद्रं ते कथयस्व हि चेष्टितम् । क्व गतोऽसौ महाराजो माथुराधिपतिस्तव

നീ എന്തുകൊണ്ട് കരയുന്നു? നിനക്കു മംഗളം വരട്ടെ—എന്താണ് സംഭവിച്ചത് പറയൂ. മഥുരയുടെ അധിപനായ ആ മഹാരാജാവ് എവിടെ പോയി?

Verse 4

येन त्वं हि समाहूता प्रियेत्युक्त्वा वदस्व नः । ता उवाच सुदुःखेन रोदमाना पुनः पुनः

‘പ്രിയേ’ എന്നു വിളിച്ച് നിന്നെ വിളിപ്പിച്ചതെന്തെന്ന് ഞങ്ങളോട് പറയൂ. ഇങ്ങനെ ചോദിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൾ അതിഗാഢദുഃഖത്തിൽ വീണ്ടും വീണ്ടും കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു।

Verse 5

तया आवेदितं सर्वं यज्जातं दोषसंभवम् । ताभिर्नीता पितुर्गेहं वेपमाना सुदुःखिता

ദോഷവും അപരാധവും മൂലം സംഭവിച്ചതെല്ലാം അവൾ അറിയിച്ചു. പിന്നെ ആ സ്ത്രീകൾ അവളെ പിതാവിന്റെ വീട്ടിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി; അവൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് അത്യന്തം ദുഃഖിതയായി।

Verse 6

मातुः समक्षं तस्यास्तु आचचक्षुस्तदा स्त्रियः । समाकर्ण्य ततो देवी गता सा भर्तृमंदिरम्

അപ്പോൾ മാതാവിന്റെ സന്നിധിയിൽ സ്ത്രീകൾ ആ വാർത്ത അവളോട് അറിയിച്ചു. അത് കേട്ട് ആ ദേവി ഭർത്തൃഗൃഹത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 7

भर्तारं श्रावयामास सुतावृत्तांतमेव हि । समाकर्ण्य ततो राजा महादुःखी अजायत

അവൾ ഭർത്താവിനെ പുത്രന്റെ മുഴുവൻ വൃത്താന്തവും അറിയിച്ചു. അത് കേട്ട് രാജാവ് അത്യന്തം ദുഃഖിതനായി.

Verse 8

यानाच्छादनकं दत्वा परिवारसमन्विताम् । मथुरां प्रेषयामास गता सा प्रियमंदिरम्

വാഹനവും മറയും നൽകി, പരിചാരകസംഘത്തോടുകൂടെ അവളെ മഥുരയിലേക്കു അയച്ചു; പിന്നെ അവൾ പ്രിയന്റെ ഗൃഹത്തിലേക്കു പോയി.

Verse 9

सुतादोषं समाच्छाद्य पितामाता द्विजोत्तम । उग्रसेनस्तु धर्मात्मा पद्मावतीं समागताम्

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ, പിതാവും മാതാവും പുത്രിയുടെ ദോഷം മറച്ചു; ധർമ്മാത്മാവായ ഉഗ്രസേനൻ എത്തിയ പദ്മാവതിയെ കണ്ടുമുട്ടി.

Verse 10

स दृष्ट्वा मुमुदे चाशु उवाचेदं वचः पुनः । त्वया विना न शक्तोस्मि जीवितुं हि वरानने

അവളെ കണ്ട ഉടൻ അവൻ ആനന്ദിച്ചു; പിന്നെയും പറഞ്ഞു— “ഹേ വരാനനേ, നിന്നില്ലാതെ ഞാൻ സത്യമായി ജീവിക്കാൻ കഴിയില്ല.”

Verse 11

बहुप्रभासि मे प्रीता गुणशीलैस्तु सर्वदा । भक्त्या सत्येन ते कांते पतिदैवत्यकैर्गुणैः

ഹേ ബഹുപ്രഭാമയി! നീ എപ്പോഴും നിന്റെ സദ്ഗുണങ്ങളാൽ എനിക്ക് പ്രിയയാണ്—ഭക്തി, സത്യനിഷ്ഠ, ഹേ പ്രിയേ, കൂടാതെ ഭർത്താവിനെ ദൈവമായി കരുതുന്ന ഗുണങ്ങളാൽ।

Verse 12

समाभाष्य प्रियां भार्यां पद्मावतीं नरेश्वरः । तया सार्धं स वै रेमे उग्रसेनो नृपोत्तमः

പ്രിയഭാര്യ പത്മാവതിയോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു, മനുഷ്യരുടെ അധിപൻ—ശ്രേഷ്ഠ രാജാവായ ഉഗ്രസേനൻ—അവളോടൊപ്പം വിഹരിച്ചു ആനന്ദിച്ചു।

Verse 13

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयप्रदः । पद्मावती विजानाति तस्य गर्भस्य कारणम्

ഭീകരമായ ഗർഭം വളർന്നു; അത് സർവ്വലോകങ്ങൾക്കും ഭയം പകരുന്നതായി. എന്നാൽ പത്മാവതി ആ ഗർഭധാരണത്തിന്റെ കാരണം അറിഞ്ഞിരുന്നു।

Verse 14

स्वोदरे वर्द्धमानस्य चिंतयंती दिवानिशम् । अनेन किमु जातेन लोकनाशकरेण वै

സ്വോദരത്തിൽ വളരുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അവൾ പകലും രാത്രിയും ചിന്തിച്ചു—‘ലോകനാശകനായ ഇവൻ ജനിച്ചാൽ എന്ത് പ്രയോജനം?’

Verse 15

अनेनापि न मे कार्यं दुष्टपुत्रेण सांप्रतम् । औषधीं पृच्छते सा तु गर्भपातस्य सर्वतः

ഇപ്പോൾ ആ ദുഷ്ടപുത്രനാൽ എനിക്ക് യാതൊരു കാര്യമുമില്ല. അതുകൊണ്ട് ഗർഭപാതത്തിനുള്ള ഔഷധസസ്യം അവൾ എല്ലായിടത്തും അന്വേഷിച്ചു ചോദിച്ചു।

Verse 16

नारी महौषधीं सा हि विंदंती च दिने दिने । गर्भस्य पातनायैव उपाया बहुशः कृताः

ആ സ്ത്രീ ദിനംപ്രതി മഹൗഷധിയായ ഔഷധസസ്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു; ഗർഭപാതത്തിനായി മാത്രം പല ഉപായങ്ങളും വീണ്ടും വീണ്ടും ചെയ്തു.

Verse 17

ववृधे दारुणो गर्भः सर्वलोकभयंकरः । तामुवाच ततो गर्भः पद्मावतीं च मातरम्

സകലലോകങ്ങൾക്കും ഭയങ്കരമായ ദാരുണ ഗർഭം വളർന്നു; പിന്നെ ആ ഗർഭം തന്റെ മാതാവായ പദ്മാവതിയോട് സംസാരിച്ചു.

Verse 18

कस्मात्त्वं व्यथसे मातरौषधीभिर्दिनेदिने । पुण्येन वर्द्धते चायुः पापेनाल्पं तु जीवितम्

അമ്മേ, നീ ദിനംപ്രതി ഔഷധങ്ങളെക്കുറിച്ച് എന്തിന് വ്യഥപ്പെടുന്നു? പുണ്യത്താൽ ആയുസ്സ് വർധിക്കുന്നു; പാപത്താൽ ജീവിതം ക്ഷീണിക്കുന്നു.

Verse 19

आत्मकर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । आमगर्भाः प्रयांत्यन्ये अपक्वास्तु महीतले

സ്വകർമവിപാകത്താൽ ജീവികൾ ജീവിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ചിലർ അപക്വഗർഭത്തിലേ തന്നെ വിടപറയും, ചിലർ അപക്വരായി ഭൂമിയിൽ തുടരുന്നു.

Verse 20

जातमात्रा म्रियंतेऽन्ये कति ते यौवनान्विताः । बाला वृद्धाश्च तरुणा आयुषोवशतां गताः

ചിലർ ജനിച്ച ഉടനെ മരിക്കുന്നു; യൗവനം പ്രാപിക്കുന്നവർ എത്ര കുറവ്! ബാലരും വൃദ്ധരും തരുണരും—എല്ലാവരും ആയുസ്സ് (കാലം) എന്ന അധീനതയിൽ അകപ്പെടുന്നു.

Verse 21

सर्वे कर्मविपाकेन जीवंति च म्रियंति च । ओषध्यो मंत्रदेवाश्च निमित्ताः स्युर्न संशयः

സകല ജീവികളും കർമ്മവിപാകഫലത്താൽ തന്നെയാണ് ജീവിക്കുകയും മരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. ഔഷധങ്ങളും മന്ത്രങ്ങളും ദേവതകളും വെറും നിമിത്തകാരണങ്ങൾ മാത്രം—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 22

मामेव हि न जानासि भवती यादृशो ह्यहम् । दृष्टः श्रुतस्त्वया पूर्वं कालनेमिर्महाबलः

നീ എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല—ഞാൻ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരാണെന്നു. മുമ്പ് നീ മഹാബലനായ കാലനേമിയെ കണ്ടും അവനെക്കുറിച്ച് കേട്ടും ഉണ്ടായിരിക്കുന്നു.

Verse 23

दानवानां महावीर्यस्त्रैलोक्यस्य भयप्रदः । देवासुरे महायुद्धे हतोहं विष्णुना पुरा

ഞാൻ ദാനവന്മാരിൽ മഹാവീരൻ, ത്രിലോകത്തിനും ഭയം പകരുന്നവൻ. ദേവാസുര മഹായുദ്ധത്തിൽ പണ്ടെ വിഷ്ണുവാൽ ഞാൻ ഹതനായി.

Verse 24

साधयितुं च तद्वैरमागतोऽस्मि तवोदरम् । साहसं च श्रमं मातर्मा कुरुष्व दिन दिने

ആ വൈരം സാധിപ്പാൻ തന്നെയാണ് ഞാൻ നിന്റെ ഗർഭത്തിലേക്ക് വന്നത്. അമ്മേ, ദിനംപ്രതി ധൈര്യാധികമായ പരിശ്രമവും കഷ്ടവും ചെയ്യരുത്.

Verse 25

एवमुक्त्वा द्विजश्रेष्ठ मातरं विरराम सः । मातोद्यमं परित्यज्य महादुःखादभूत्तदा

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, അവൻ മാതാവിന്റെ മുമ്പിൽ മൗനമായി. മാതാവ് തന്റെ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു; അപ്പോൾ അവൾ മഹാദുഃഖത്തിൽ ആകുലയായി.

Verse 26

दशाब्दाश्च गता यावत्तावद्वृद्धिमवाप्तवान् । पश्चाज्जज्ञे महातेजाः कंसोभूत्स महाबलः

പത്ത് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ പരിപാക്വത പ്രാപിച്ചു; തുടർന്ന് മഹാതേജസ്സും മഹാബലവും ഉള്ള കംസൻ ജനിച്ചു.

Verse 27

येन संत्रासिता लोकास्त्रैलोक्यस्य निवासिनः । यो हतो वासुदेवेन गतो मोक्षं न संशयः

ത്രിലോകവാസികളെ ഭീതിയിലാഴ്ത്തിയവൻ വാസുദേവനാൽ ഹതനായി മോക്ഷം പ്രാപിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 28

एवं श्रुतं मया कांत भविष्यं तु भविष्यति । पुराणेष्वेव सर्वेषु निश्चितं कथितं तव

ഹേ പ്രിയേ, ഞാൻ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് കേട്ടത്; ഭവിതവ്യം നിശ്ചയമായും സംഭവിക്കും. എല്ലാ പുരാണങ്ങളിലും ഇത് സ്ഥിരനിശ്ചയമായി നിനക്കു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

Verse 29

पितृगेहेस्थिता कन्या नाशमेवं प्रयाति सा । गृहावासाय मे कांत कन्या मोहं न कारयेत्

പിതൃഗൃഹത്തിൽ തന്നെ കഴിയുന്ന കന്യ ഇങ്ങനെ നാശത്തിലേക്ക് പോകുന്നു. അതിനാൽ, പ്രിയേ, ഗൃഹവാസത്തിനായി കന്യ മോഹത്തിന് കാരണമാകാൻ അനുവദിക്കരുത്.

Verse 30

इमां दुष्टां महापापां परित्यज्य स्थिरो भव । प्राप्तव्यं तु महापापं दुःखं दारुणमेव च

ഈ ദുഷ്ടയായ മഹാപാപിനിയെ ഉപേക്ഷിച്ച് സ്ഥിരനായി നിലകൊൾക; അല്ലെങ്കിൽ നീ തീർച്ചയായും മഹാപാപവും ഭീകരമായ ദുഃഖവും പ്രാപിക്കും.

Verse 31

लोके श्रेयःकरं कांत तद्भुंक्ष्व त्वं मया सह । शूकर्युवाच । एतद्वाक्यं सुमंत्रं तु श्रुत्वा स हि द्विजोत्तमः

“പ്രിയേ, ഇത് ലോകക്ഷേമകരം; എനിക്കൊപ്പം ഇതു ഭുജിക്കൂ.” ശൂകരി പറഞ്ഞു. സുമന്ത്രന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണൻ…

Verse 32

त्यागे मतिं चकारासौ समाहूता ह्यहं तदा । सकलं वस्त्रशृंगारं मम दत्तं शुभे शृणु

അപ്പോൾ അവൾ ത്യാഗനിശ്ചയം ചെയ്തു. ആ സമയത്ത് എന്നെ വിളിപ്പിച്ചു; കേൾക്കുക, ഹേ ശുഭേ—അവൾ തന്റെ എല്ലാ വസ്ത്രാഭരണങ്ങളും എനിക്ക് നൽകി.

Verse 33

तवैव दुर्नयैर्विप्रः शिवशर्मा द्विजोत्तमः । गतो वै मतिमान्दुष्टे कुलदुष्टप्रचारिणि

നിന്റെ ദുർനടപ്പുകളാൽ തന്നെയാണ് ബുദ്ധിമാനായ ശ്രേഷ്ഠ ബ്രാഹ്മണൻ ശിവശർമൻ പോയത്; ഓ ദുഷ്ടേ, കുടുംബത്തിൽ അപകീർത്തി പരത്തുന്നവളേ.

Verse 34

यत्र ते तिष्ठते भर्ता तत्र गच्छ न संशयः । तव यद्रोचते स्थानं यथादिष्टं तथा कुरु

നിന്റെ ഭർത്താവ് എവിടെയുണ്ടോ അവിടേക്കു തന്നെ പോകുക—സംശയമില്ല. നിനക്കിഷ്ടമായ സ്ഥലത്ത്, കല്പിച്ചതുപോലെ തന്നേ ചെയ്യുക.

Verse 35

एवमुक्त्वा महाभागे पितृमातृकुटुंबकैः । परित्यक्ता गता शीघ्रं निर्लज्जाहं वरानने

“ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട്, ഹേ മഹാഭാഗേ, പിതാവും മാതാവും കുടുംബക്കാരും എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു. ഹേ വരാനനേ, ഞാൻ ലജ്ജയില്ലാതെ വേഗം പോയി.”

Verse 36

न लभाम्यहमेवापि वासस्थानं सुखं शुभे । भर्त्सयंति च मां लोकाः पुंश्चलीयं समागता

ഹേ ശുഭേ! എനിക്കു താമസിക്കുവാൻ സുഖകരവും മംഗളകരവും ആയ വാസസ്ഥാനം പോലും ലഭിക്കുന്നില്ല; കൂടിയെത്തുന്നവർ എന്നെ ‘പുംശ്ചലി’ എന്നു വിളിച്ചു നിന്ദിക്കുന്നു।

Verse 37

अटमाना गता देशात्कुलमानेन वर्जिता । देशे गुर्जरके पुण्ये सौराष्ट्रे शिवमंदिरे

അലയുന്നവളായി അവൾ സ്വന്തം ദേശം വിട്ടുപോയി, കുലമാനഗർവം മൂലം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു; പുണ്യമായ ഗുർജരദേശത്തിലെ സൗരാഷ്ട്രത്തിൽ ശിവമന്ദിരത്തിലെത്തി।

Verse 38

वनस्थलेति विख्यातं नगरं वृद्धिसंकुलम् । अतीव पीडिता देवि क्षुधयाहं तदा शृणु

‘വനസ്ഥലാ’ എന്നു പ്രസിദ്ധമായ ആ നഗരം വളർച്ചയും സമൃദ്ധിയും നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. ഹേ ദേവീ, അന്ന് ഞാൻ വിശപ്പാൽ അത്യന്തം പീഡിതയായി—കേൾക്കുക।

Verse 39

कर्परं हि करे गृह्य भिक्षार्थमुपचक्रमे । गृहिणां द्वारदेशेषु प्रविशामि सुदुःखिता

കയ്യിൽ ഭിക്ഷാപാത്രം എടുത്ത് ഞാൻ ഭിക്ഷയ്ക്കായി പുറപ്പെട്ടു; അത്യന്തം ദുഃഖിതയായി ഗൃഹസ്ഥരുടെ വാതിൽത്തറകളിലേക്കു പോകുന്നു।

Verse 40

मम रूपं विपश्यंति लोकाः कुत्संति भामिनि । न ददंते च मे भिक्षां पापा चेयं समागता

ഹേ ഭാമിനി! ജനങ്ങൾ എന്റെ രൂപം കണ്ടു എന്നെ നിന്ദിക്കുന്നു; എനിക്കു ഭിക്ഷ പോലും തരുന്നില്ല—ഈ പാപഫലമായ ദുർഗതി എനിക്ക് വന്നെത്തി।

Verse 41

एवं दुःखसमाहारा दारिद्र्यपरिपीडिता । अटंत्या च मया दृष्टं गृहमेकमनुत्तमम्

ഇങ്ങനെ ദുഃഖസമൂഹത്തിൽ ആകുലയായി ദാരിദ്ര്യപീഡിതയായി അലഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ, ഞാൻ ഒരു അനുത്തമമായ ഗൃഹം കണ്ടു.

Verse 42

तुंगप्राकारसंवेष्टं वेदशालासमन्वितम् । वेदध्वनिसमाकीर्णं बहुविप्रसमाकुलम्

അത് ഉയർന്ന പ്രാകാരങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതും വേദശാലകളാൽ സമന്വിതവുമായിരുന്നു; വേദപാരായണധ്വനിയാൽ നിറഞ്ഞതും അനേകം വിപ്രന്മാരാൽ കവിഞ്ഞതുമായിരുന്നു.

Verse 43

धनधान्यसमाकीर्णं दासीदासैरलंकृतम् । प्रविवेश गृहं रम्यं लक्ष्मीमुदितमेव तत्

ധനധാന്യങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും ദാസീദാസന്മാരാൽ അലങ്കൃതവുമായ ആ രമ്യഗൃഹത്തിൽ അവൻ പ്രവേശിച്ചു; ആ ഭവനം ലക്ഷ്മീദേവിയുടെ ആനന്ദം കൊണ്ടു തന്നെ ഹർഷിതമായതുപോലെ തോന്നി.

Verse 44

तद्गृहं सर्वतोभद्रं तस्यैव शिवशर्मणः । भिक्षां देहीत्युवाचाथ सुदेवा दुःखपीडिता

അപ്പോൾ അവൾ ആ ശിവശർമന്റെ സർവതോഭദ്രമായ ഗൃഹത്തിലെത്തി. ദുഃഖപീഡിതയായ സുദേവ “ഭിക്ഷ തരണമേ” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 45

शिवशर्माथ शुश्राव भिक्षाशब्दं द्विजोत्तमः । मंगलां नाम वै भार्यां लक्ष्मीरूपां वराननाम्

അപ്പോൾ ദ്വിജോത്തമനായ ശിവശർമ ഭിക്ഷാശബ്ദം കേട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യ ‘മംഗളാ’ എന്ന പേരുള്ളവൾ; ലക്ഷ്മീരൂപിണിയും അതിസുന്ദരമുഖിയുമായിരുന്നു.

Verse 46

तां हसन्प्राह धर्मात्मा शिवशर्मा महामतिः । इयं हि दुर्बला प्राप्ता भिक्षार्थं द्वारमागता

അവളെ കണ്ടു ധർമ്മാത്മാവും മഹാമതിയുമായ ശിവശർമ്മ പുഞ്ചിരിച്ച് പറഞ്ഞു— “ഈ ദീനദുർബല സ്ത്രീ ഭിക്ഷയ്ക്കായി നമ്മുടെ വാതിലിൽ എത്തിയിരിക്കുന്നു।”

Verse 47

समाहूय प्रिये चैनां देहि त्वं भोजनं शुभे । कृपया परयाविष्टा ज्ञात्वा मां तु समागताम्

“പ്രിയേ, അവളെ വിളിച്ചു വരുത്തുക; ഹേ ശുഭേ, അവൾക്ക് ആഹാരം നൽകുക. എന്റെ ആഗമനം അറിഞ്ഞ് പരമകരുണയിൽ നിറഞ്ഞ് ഇതു ചെയ്യുക.”

Verse 48

प्रोवाच मंगला कांतं दास्यामि प्रिय भोजनम् । एवमुक्त्वा च भर्तारं मंगला मंगलान्विता

മംഗളാ തന്റെ കാന്തനോട് പറഞ്ഞു— “പ്രിയ, നിനക്കിഷ്ടമുള്ള ആഹാരം ഞാൻ വിളമ്പാം.” ഇങ്ങനെ ഭർത്താവിനോട് പറഞ്ഞ്, മംഗളസമ്പന്നയായ മംഗളാ പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങി।

Verse 49

पुनर्मां भोजयामास मिष्टान्नेन सुदुर्बलाम् । मामुवाच स धर्मात्मा शिवशर्मा महामुनिः

വീണ്ടും അദ്ദേഹം അത്യന്തം ദുർബലയായ എന്നെ മധുരാന്നംകൊണ്ട് ഭക്ഷിപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് ധർമ്മാത്മാവായ മഹാമുനി ശിവശർമ്മ എന്നോടു പറഞ്ഞു।

Verse 50

का त्वमत्र समायाता कस्य वा भ्रमसे जगत् । केन कार्येण सर्वत्र कथयस्व ममाग्रतः

“നീ ആരാണ്, ഇവിടെ വന്നത്? അല്ലെങ്കിൽ ആരുടെ നിമിത്തം നീ ലോകത്തിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു? ഏതു കാര്യത്തിനായി എല്ലായിടത്തും പോകുന്നു? എന്റെ മുമ്പിൽ വ്യക്തമായി പറയുക.”

Verse 51

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । एकपंचाशत्तमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായ സുകലാ-ചരിത്രവർണ്ണനയുള്ള അമ്പത്തൊന്നാം അധ്യായം സമാപിച്ചു।

Verse 52

व्रीडयाधोमुखीजाता दृष्टो भर्ता यदा मया । मंगला चारुसर्वांगी भर्तारमिदमब्रवीत्

ഞാൻ എന്റെ ഭർത്താവിനെ കണ്ടപ്പോൾ ലജ്ജയാൽ മുഖം താഴ്ന്നുപോയി. അപ്പോൾ സർവ്വാംഗസുന്ദരിയായ മംഗള ഭർത്താവിനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു।

Verse 53

का चेयं हि समाचक्ष्व त्वां दृष्ट्वा हि विलज्जति । कथयस्व प्रसादेन का च एषा भविष्यति

ഈ സ്ത്രീ ആരാണ്? വ്യക്തമായി പറയുക—നിങ്ങളെ കണ്ടാൽ അവൾ ലജ്ജിക്കുന്നു. കൃപയോടെ പറയുക: അവൾ ആരാണ്, ഇനി അവൾക്ക് എന്താകും?