Adhyaya 43

Verse 1

सुकलोवाच । एवं ते शूकराः सर्वे युद्धाय समुपस्थिताः । पुरः स्थितस्य ते राज्ञो ह्यवतस्थुश्च लुब्धकाः

സുകലൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ ആ പന്നികളൊക്കെയും യുദ്ധത്തിനായി ഒരുമിച്ചു വന്നു. ആ രാജാവിന്റെ മുമ്പിൽ നിന്ന വേട്ടക്കാരും തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിൽ ഉറച്ചു നിന്നു.

Verse 2

महावराहो राजेंद्र गिरिसानुं समाश्रितः । महता यूथभावेन व्यूहं कृत्वा प्रतिष्ठति

ഹേ രാജേന്ദ്രാ! മഹാവരാഹൻ മലഞ്ചരിവിനെ ആശ്രയിച്ച്, മഹത്തായ കൂട്ടത്തിന്റെ ഭാവത്തോടെ വ്യൂഹം തീർത്ത് നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 3

कपिलः स्थूलपीनांगो महादंष्ट्रो महामुखः । दुःसहः शूकरो राजन्गर्जते चातिभैरवम्

ഹേ രാജാവേ! കപിലവർണ്ണനും കട്ടിയുള്ള പുഷ്ടാംഗങ്ങളുമുള്ളവനും, മഹാദംഷ്ട്രയും മഹാമുഖവും ഉള്ള ആ ദുസ്സഹ ശൂകരൻ അത്യന്തം ഭയാനകമായി ഗർജ്ജിക്കുന്നു.

Verse 4

तानपश्यन्महाराजः शालतालवनाश्रयान् । तेषां तद्वचनं श्रुत्वा मनुपुत्रः प्रतापवान्

ശാല-താല വൃക്ഷവനങ്ങളുടെ ആശ്രയത്തിൽ അവർ പാർക്കുന്നതു കണ്ട മഹാരാജാവ്, പ്രതാപവാനായ മനുപുത്രൻ, അവരുടെ വചനങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ ശ്രവിച്ചു।

Verse 5

गृह्यतां शूर वाराहो विध्यतां बलदर्पितः । एवमाभाष्य तान्वीरो मनुपुत्रः प्रतापवान्

“ആ ശൂര വരാഹത്തെ പിടിക്കൂ; ബലദർപ്പത്തിൽ മദിച്ചവനെ കുത്തിവീഴ്ത്തൂ!” എന്നു പറഞ്ഞ് പ്രതാപവാനായ മനുപുത്രൻ വീരൻ അവർക്കു കല്പന നൽകി।

Verse 6

अथ ते लुब्धकाः सर्वे मृगया मदमोहिताः । संनद्धा दंशिताः सर्वे श्वभिः सार्द्धं प्रजग्मिरे

അപ്പോൾ ആ വേട്ടക്കാർ എല്ലാവരും വേട്ടയുടെ മദമോഹത്തിൽ മുങ്ങി, പൂർണ്ണായുധസജ്ജരായി, നായകളോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു।

Verse 7

हर्षेण महताविष्टो राजराजो महाबलः । अश्वारूढः सुसैन्येन चतुरंगेण संयतः

മഹാ ഹർഷത്തിൽ ആവിഷ്ടനായ മഹാബലവാനായ രാജാധിരാജൻ, അശ്വാരൂഢനായി, ഉത്തമ ചതുരംഗസൈന്യത്തോടൊപ്പം ശാസ്ത്രീയക്രമത്തിൽ മുന്നേറി।

Verse 8

गंगातीरं समायातो मेरौ गिरिवरोत्तमे । रत्नधातुसमाकीर्णे नानावृक्षैरलंकृते

അവൻ ഗിരിവരോത്തമനായ മേരുവിൽ ഗംഗാതീരത്തെത്തി; അത് രത്നധാതുക്കളാൽ നിറഞ്ഞതും നാനാവൃക്ഷങ്ങളാൽ അലങ്കൃതവുമായിരുന്നു।

Verse 9

सुकलोवाच । यो बलधाम मरीचिचयकरनिकरमयप्रोत्तुंगोऽत्युच्चम् । गगनमेव संप्राप्तो नाना नगाचरितशोभो गिरिराजो भाति

സുകലൻ പറഞ്ഞു—ആ പർവതരാജൻ ബലധാമമാണ്; കിരണസമൂഹങ്ങളുടെ നൂൽത്തന്തുക്കൾപോലെ നിർമ്മിതനായി, അത്യുച്ച ശിഖരത്തോടെ, ആകാശത്തെ തന്നെ സ്പർശിച്ചുവെന്നപോലെ തോന്നുന്നു. പർവതങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന നാനാവിധ ജീവികളുടെ ചലനശോഭയാൽ അലങ്കരിച്ച് അവൻ ദീപ്തിമാനായി ഭാസിക്കുന്നു।

Verse 10

योजनबहलविमल गंगाप्रवाह समुच्चरत्तीरवीचीतरंगभंगैर्मुक्ताफलसदृशैर्निर्मलांबुकणैः । सर्वत्र प्रक्षालित धवलतलशिलातलोगिरींद्र सुःश्रियायुक्तः

യോജനങ്ങളോളം വ്യാപിച്ച നിർമ്മല ഗംഗാപ്രവാഹം ഉയർന്നു പാഞ്ഞൊഴുകുന്നു; തീരത്തിലെ തരംഗഭംഗത്തിൽ നിന്ന് മുത്തുപോലെ തെളിഞ്ഞ ജലകണങ്ങൾ ചിതറുന്നു. എല്ലായിടത്തും കഴുകി വെളുത്ത ശിലാതലങ്ങളുള്ള ആ ഗിരീന്ദ്രൻ മഹാശ്രീയോടെ ദീപ്തിമാനായി ഭാസിക്കുന്നു।

Verse 11

देवैश्चारणकिन्नरैः परिवृतो गंधर्वविद्याधरैः सिद्धैरप्सरसांगणैर्मुनिजनैर्नागेंद्र विद्याधरैः । श्रीखंडैर्बहुचंदनैस्ससरलैः शालैस्तमालैर्गिरी रुद्रा क्षैर्वरसिद्धिदायकघनैः कल्पद्रुमैः शोभते

ദേവന്മാർ, ചാരണർ, കിന്നരർ; ഗന്ധർവർ, വിദ്യാധരർ; സിദ്ധർ, അപ്സരാഗണങ്ങൾ, മുനിവൃന്ദങ്ങൾ, വിദ്യാധരരിൽ നാഗേന്ദ്രർ—ഇവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ആ ഗിരി ശോഭിക്കുന്നു. ശ്രീഖണ്ഡം, ധാരാളം ചന്ദനം, ശരള, ശാല, തമാല; ഉത്തമസിദ്ധി നൽകുന്ന രുദ്രാക്ഷവനങ്ങൾ, കല്പദ്രുമങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് അലങ്കൃതമാണ്।

Verse 12

नानाधातुविचित्रो वै नानारत्नविचित्रितैः । विमानैः कांचनैर्दंडैः कलत्रैरुपशोभते

അത് നാനാവിധ ധാതുക്കളുടെ വൈവിധ്യത്തിൽ വിചിത്രവും, നാനാരത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിച്ച വിമാനങ്ങളാൽ ശോഭിതവുമാണ്. സ്വർണ്ണദണ്ഡങ്ങളും കലത്രങ്ങളും കൂടെ അതി ദീപ്തിയായി ഭാസിക്കുന്നു।

Verse 13

नालिकेरवनैर्दिव्यैः पूगवृक्षैर्विराजते । दिव्यपुन्नागबकुलैः कदलीखंडमंडितैः

അത് ദിവ്യ നാളികേരവനങ്ങളാലും ശോഭിക്കുന്ന പൂഗവൃക്ഷങ്ങളാലും വിരാജിക്കുന്നു. ദിവ്യ പുന്നാഗ-ബകുലവൃക്ഷങ്ങളാലും കദളീഖണ്ഡങ്ങളാലും (വാഴക്കുലകളാലും) അലങ്കൃതമാണ്।

Verse 14

पुष्पकैश्चंपकैरद्रि पाःटलैः केतकैस्तथा । नानावल्लीवितानैश्च पुष्पितैः पद्मकैस्तथा

ചമ്പകപുഷ്പങ്ങളാലും, പർവതജന്യമായ പാടലപൂക്കളാലും, കേതകപുഷ്പങ്ങളാലും, നാനാവിധ വള്ളികളുടെ പുഷ്പിത വിതാനങ്ങളാലും, കൂടാതെ വിരിഞ്ഞ പദ്മകപുഷ്പങ്ങളാലും അത് അലങ്കൃതമായിരുന്നു।

Verse 15

नानावर्णैः सुपुष्पैश्च नानावृक्षैरलंकृतः । दिव्यवृक्षैः समाकीर्णः स्फाटिकस्य शिलातलैः

നാനാവർണ്ണത്തിലുള്ള മനോഹര പുഷ്പങ്ങളാലും പലവിധ വൃക്ഷങ്ങളാലും അത് അലങ്കൃതമായിരുന്നു; ദിവ്യവൃക്ഷങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു, ഭൂമി സ്ഫടികസമമായ ശിലാഫലകങ്ങളാൽ പാതിയിരുന്നു।

Verse 16

योगियोगीन्द्र संसिद्धैः कंदरांतर्निवासिभिः । निर्झरैश्चैव रम्यैश्च बहुप्रस्रवणैर्गिरिः

ആ പർവതം ഗുഹാന്തരങ്ങളിൽ വസിക്കുന്ന യോഗികളിൽ ശ്രേഷ്ഠരായ സിദ്ധ മഹർഷിമാരാൽ ശോഭിക്കുന്നു; മനോഹരമായ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും അനവധി സമൃദ്ധമായ ഉറവുകളും അതിലുണ്ട്।

Verse 17

नदीप्रवाहसंह्रष्टैः संगमैरुपशोभते । ह्रदैश्च पल्वलैः कुंडैर्निर्मलोदकधारिभिः

നദികളുടെ പ്രവാഹം കൊണ്ടു ഉല്ലസിക്കുന്ന സംഗമസ്ഥാനങ്ങൾ അതിനെ ശോഭിപ്പിക്കുന്നു; നിർമ്മല ജലധാരകൾ വഹിക്കുന്ന തടാകങ്ങൾ, കുളങ്ങൾ, പുണ്യകുണ്ഡങ്ങൾ എന്നിവയാലും അത് അലങ്കൃതമാണ്।

Verse 18

गिरिराजो विभात्येकः सानुभिः सह संस्थितैः । शरभैश्चैव शार्दूलैर्मृगयूथैरलंकृतः

ആ ഗിരിരാജൻ തന്റെ ശിഖരനിരകളോടുകൂടി ഏകാന്തമായി തന്നെ ദീപ്തമായി പ്രകാശിക്കുന്നു; ശരഭങ്ങൾ, വ്യാഘ്രങ്ങൾ, മൃഗയൂഥങ്ങൾ എന്നിവയാൽ അലങ്കൃതനാണ്।

Verse 19

महामत्तैश्च मातंगैर्महिषैरुरुभिः सदा । अनेकैर्दिव्यभावैश्च गिरिराजो विभाति सः

എപ്പോഴും മഹാമത്ത ഗജങ്ങളാലും വിശാലദേഹ മഹിഷങ്ങളാലും, അനേകം ദിവ്യലക്ഷണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ആ ഗിരിരാജൻ മഹാശോഭയോടെ പ്രകാശിക്കുന്നു।

Verse 20

अयोध्याधिपतिर्वीर इक्ष्वाकुर्मनुनंदनः । तया सुभार्यया युक्तश्चतुरंगबलेन च

അയോദ്ധ്യാധിപനായ വീരൻ, മനുനന്ദനൻ ഇക്ഷ്വാകു, ആ സദ്ഭാര്യയോടും ചതുരംഗ സൈന്യത്തോടും കൂടി (പുറപ്പെട്ടു)।

Verse 21

पुरतो लुब्धका यांति शूराः श्वानश्च शीघ्रगाः । यत्रास्ते शूकरः शूरो भार्यया सहितो बली

മുന്നിൽ ലുബ്ധകർ (വേട്ടക്കാർ) ധീരന്മാരും വേഗത്തിൽ ഓടുന്ന നായ്ക്കളും പോകുന്നു; ഭാര്യയോടുകൂടി ആ ബലവാനായ വീരശൂകരൻ നിലകൊള്ളുന്നിടത്തേക്ക്।

Verse 22

बहुभिः शूकरैर्गुप्तो गुरुभिः शिशुभिस्ततः । मेरुभूमिं समाश्रित्य गंगातीरं समंततः

പിന്നീട് അനേകം ശൂകരാലും ഭാരമുള്ള, പൂർണ്ണമായി വളർന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളാലും കാവലോടെ, അവൻ മേരുഭൂമിയെ ആശ്രയിച്ച് ചുറ്റുമെങ്ങും ഗംഗാതീരത്ത് അഭയം പ്രാപിച്ചു।

Verse 23

सुकलोवाच । तामुवाच वराहस्तु सुप्रियां हर्षसंयुतः । प्रिये पश्य समायातः कोशलाधिपतिर्बली

സുകലൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ ഹർഷസമന്വിതനായ വരാഹൻ തന്റെ പ്രിയ സുപ്രിയയോട് പറഞ്ഞു: “പ്രിയേ, നോക്കൂ; ബലവാനായ കോശലാധിപതി ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു।”

Verse 24

मामुद्दिश्य महाप्राज्ञो मृगयां क्रीडते नृपः । युद्धमेव करिष्यामि सुरासुरप्रहर्षकम्

എന്നെ ലക്ഷ്യമാക്കി ആ മഹാപ്രാജ്ഞനായ രാജാവ് വേട്ടയിൽ ക്രീഡിക്കുന്നു. ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും ഒരുപോലെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന യുദ്ധം ഞാൻ തീർച്ചയായും നടത്തും.

Verse 25

अथ भूपो महातेजा बाणपाणिर्धनुर्धरः । सुदेवां सत्यधर्मांगीं तामुवाच प्रहर्षितः

അപ്പോൾ മഹാതേജസ്സുള്ള രാജാവ്—കയ്യിൽ ബാണം പിടിച്ച്, ധനുസ്സു ധരിച്ച്—സത്യധർമ്മമയമായ അവയവങ്ങളുള്ള ആ സുദേവയോട് സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു.

Verse 26

पश्य प्रिये महाकोलं गर्जमानं महाबलम् । परिवारसमायुक्तं दुःसहं मृगघातिभिः

നോക്കൂ പ്രിയേ! ആ മഹാകോലം (മഹാശൂകരൻ) ഗർജ്ജിക്കുന്നു; അത്യന്തം ബലവാനാണ്; കൂട്ടത്തോടെ ചുറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു; മൃഗങ്ങളെ വധിക്കുന്നവർക്കും സഹിക്കാനാകാത്തത്ര ദുർജ്ജയൻ.

Verse 27

अद्यैवाहं हनिष्यामि सुबाणैर्निशितैः प्रिये । मामेव हि महाशूरो युद्धाय समुपाश्रयेत्

പ്രിയേ! ഇന്നുതന്നെ ഞാൻ മൂർച്ചയുള്ള ഉത്തമ ബാണങ്ങളാൽ അവനെ വീഴ്ത്തും. യുദ്ധത്തിനായി ആ മഹാശൂരൻ എന്നെയേ ആശ്രയിക്കട്ടെ.

Verse 28

एवमुक्त्वा प्रियो भार्यां लुब्धकान्वाक्यमब्रवीत् । यथा शूरो महाशूराः प्रेषयध्वं हि शूकरम्

പ്രിയ ഭാര്യയോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ ശേഷം അവൻ വേട്ടക്കാരോട് പറഞ്ഞു—“ശൂരന്മാരെപ്പോലെ, ഹേ മഹാശൂരന്മാരേ! ആ ശൂകരനെ മുന്നോട്ട് തള്ളുക, ഓടിച്ചു കൊണ്ടുവരിക.”

Verse 29

अथ ते प्रेषिताः शूरा बलतेजः पराक्रमाः । गर्जमानाः प्रधावंति बलतेजः पराक्रमाः

അപ്പോൾ അയക്കപ്പെട്ട ആ ശൂരന്മാർ ബലം, തേജസ്, പരാക്രമം എന്നിവയാൽ സമന്വിതരായി, മഹാഗർജ്ജനത്തോടെ മുന്നോട്ട് പാഞ്ഞു—ബലതേജഃപരാക്രമസമ്പന്നർ।

Verse 30

कोलं प्रतिगताः सर्वे वायुवेगेन सांप्रतम् । विध्यंति बाणजालैस्ते निशितैर्वनचारकाः

അവർ എല്ലാവരും ഇപ്പോൾ കാറ്റിന്റെ വേഗത്തിൽ കോല (വരാഹ) സമീപം എത്തി; ആ വനചാരികൾ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകളുടെ മഴകൊണ്ട് ശത്രുക്കളെ ഭേദിച്ചു।

Verse 31

नाना शस्त्रैरथास्त्रैश्च वाराहं वीररूपिणम्

വിവിധ ശസ്ത്രങ്ങളും അസ്ത്രങ്ങളും കൊണ്ട് അവർ വീരരൂപധാരിയായ വരാഹനെ ആക്രമിച്ചു।

Verse 32

सुकलोवाच । पतंति बाणतोमरा विमुक्ता लुब्धकैः शरा घनागिरिंप्रवर्षिणो यथातथा धरांतरे । हतो दृढप्रहारिभिः स निर्जितस्ततस्तथा शतैस्तु यूथपालकः स कोलः संगरंगतः

സുകലൻ പറഞ്ഞു—വേട്ടക്കാരൻമാർ വിട്ട അമ്പുകളും തൊമരങ്ങളും ഭൂമിയിലുടനീളം, ഘനമായ പർവ്വത-മേഘത്തിൽ നിന്ന് പെയ്യുന്ന കനത്ത മഴപോലെ വീണു. ദൃഢപ്രഹാരികളുടെ അടികളാൽ അവൻ കീഴടക്കപ്പെട്ടു; തുടർന്ന് നൂറുകണക്കിനാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ആ കൂട്ടത്തലവനായ കോല (വരാഹൻ) യുദ്ധത്തിന്റെ ഘോരസംഗ്രാമത്തിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ടു।

Verse 33

स्वपुत्रपौत्रबांधवैः परांश्च संहरेत्स वै पतंति ते स्वदंष्ट्रया हताहवेऽवलुब्धकाः । पतंति पादहस्तकाः स्थितस्य वेगभ्रामणैः सलुब्धगर्जमेवतं वराहोऽपश्यदागतम्

അവൻ തന്റെ പുത്ര-പൗത്ര-ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം മറ്റുള്ളവരെയും സംഹരിക്കാൻ തുടങ്ങി. യുദ്ധത്തിൽ അവന്റെ തന്നെ ദംഷ്ട്രയാൽ കൊല്ലപ്പെട്ട ലാഭലോല വേട്ടക്കാരൻമാർ വീണു. അവന്റെ വേഗഭ്രമണാക്രമണത്തിൽ കൈകാലുകൾ തെറിച്ച് വീഴാൻ തുടങ്ങി; അപ്പോൾ വരാഹൻ അവനെ ലാഭഗർജ്ജനത്തോടെ ഗർജ്ജിച്ചു വരുന്നതായി കണ്ടു।

Verse 34

स्वतेजसा विनाशितं मुखाग्रदंष्ट्रया हतं । गतः स यत्र भूपतिः स वांछतेनसंगरम्

സ്വതേജസ്സാൽ നശിച്ചും അഗ്രദംഷ്ട്രയുടെ ദംശത്തിൽ ഹതനായും അവൻ രാജാവ് ഉണ്ടായിരുന്നിടത്തേക്ക് ചെന്നു; എങ്കിലും യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ചില്ല।

Verse 35

इक्ष्वाकुनाथं सुमहत्प्रसह्य संत्रास्य क्रुद्धः स हि शूकरेशः । युद्धं वने वांछति तेन सार्द्धमिक्ष्वाकुणा संगरहर्षयुक्तः

ഇക്ഷ്വാകുവംശത്തിന്റെ മഹാനാഥനെ ബലമായി കീഴടക്കി ഭീതിപ്പെടുത്തി ആ ശൂകരേശൻ ക്രുദ്ധനായി. യുദ്ധഹർഷം നിറഞ്ഞവനായി, വനത്തിൽ ഇക്ഷ്വാകുവിനോടൊപ്പം യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ചു।

Verse 36

वाराहः पुनरेव युद्धकुशलः संवांछते संगरं तुंडाग्रेण सुतीक्ष्णदंतनखरैः क्रुद्धो धरां क्षोभयन् । हुंकारोच्चारगर्वात्प्रहरति विमलं भूपतिं तं च राजञ्ज्ञात्वा विष्णुपराक्रमं मनुसुतस्त्वानन्दरोमांचितः

ഹേ രാജാവേ! യുദ്ധത്തിൽ നിപുണനായ വരാഹൻ വീണ്ടും സംഗരം ആഗ്രഹിക്കുന്നു. തുണ്ടത്തിന്റെ അഗ്രവും അതിതീക്ഷ്ണ ദന്ത-നഖങ്ങളും കൊണ്ട് ക്രുദ്ധനായി ഭൂമിയെ കുലുക്കുന്നു. ഹുങ്കാരത്തിന്റെ ഗർവത്തോടെ ആ നിർമല ഭൂപതി വിമലനെ പ്രഹരിക്കുന്നു; മനുസുതൻ വിഷ്ണുവിന്റെ പരാക്രമം അറിഞ്ഞ് ആനന്ദരോമാഞ്ചിതനാകുന്നു।

Verse 37

दृष्ट्वा शूकरपौरुषं यमतुलं मेने पतिर्वावराड्देवारिं मनसा विचिन्त्य सहसा वाराहरूपेण वै । संप्रेक्ष्यैव महाबलं बहुतरं युक्तं त्वरेर्वारणं सैन्यं कोलविनाशनाय सहसा संगृह्य संगृह्यताम्

ശൂകരന്റെ യമതുല്യമായ അതുല പൗരുഷം കണ്ട ദേവശത്രു മനസ്സിൽ വിചാരിച്ച് സഹസാ വരാഹരൂപം ധരിച്ചു. ശത്രുസൈന്യം അത്യന്തം വലുതും മഹാബലവുമെന്നു കണ്ടു, “കോലവിനാശത്തിനായി സൈന്യം കൂട്ടുക—ഉടൻ കൂട്ടുക!” എന്നു കല്പിച്ചു।

Verse 38

प्रेषिताश्च वारणा रथाश्च वेगवत्तराः सुबाणखड्गधारिणो भुशुंडिभिश्च मुद्गरैः । सपाशपाणिलुब्धका नदंति तत्र तत्परा निवारितो न तिष्ठतो हयागजाश्च यद्गताः

അത്യന്തം വേഗത്തിൽ ആനകളും രഥങ്ങളും അയക്കപ്പെട്ടു; ഉത്തമ ബാണ-ഖഡ്ഗധാരികളും ഭൂശുണ്ഡി, മുദ്ഗരം എന്നിവയാൽ സജ്ജരായവരും. അവിടെ പാശം കൈയിൽ പിടിച്ച വേട്ടക്കാർ ഉത്സാഹത്തോടെ ഗർജിച്ചു; നീങ്ങിയ കുതിര-ആനകൾ തടഞ്ഞാലും നിൽക്കുകയില്ലായിരുന്നു।

Verse 39

क्वचित्क्वचिन्न दृश्यते क्वचित्क्वचित्प्रदृश्यते क्वचिद्भयं प्रदर्शयेत्क्वचिद्धयान्प्रमर्दयेत्

ചിലിടങ്ങളിൽ അവൻ ദൃശ്യമല്ല; ചിലിടങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു. ചിലിടങ്ങളിൽ ഭയം കാണിക്കുന്നു; മറ്റിടങ്ങളിൽ ശത്രുക്കളെ ചവിട്ടിമെതിക്കുന്നു.

Verse 40

मर्दयित्वा भटान्वीरान्वाराहो रणदुर्जयः । शब्दं चकारदुर्धषं क्रोधारुणविलोचनः

വീര യോദ്ധാക്കളെ ചവിട്ടിമെതിച്ച്, യുദ്ധത്തിൽ അജേയനായ വരാഹൻ ഭയങ്കരമായ ഗർജ്ജനം മുഴക്കി; ക്രോധത്തിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു.

Verse 41

कोशलाधिपतिर्वीरस्तं दृष्ट्वा रणदुर्जयम् । युध्यमानं महाकायं मुचंतं मेघवत्स्वनम्

കോശലത്തിന്റെ വീരാധിപൻ അവനെ കണ്ടു—രണത്തിൽ അദുര്ജയൻ, യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ട മഹാകായൻ, മേഘഗർജ്ജനപോലെ നാദം മുഴക്കുന്നവൻ.

Verse 42

गर्जतिसमरं विचरति विलसति वीरान्स्वतेजसा धीरः । तडिदिव मुखेषु दंष्ट्रा तस्य विभात्युल्लसत्येव

ധീരനായ വീരൻ സമരത്തിൽ ഗർജ്ജിച്ച്, സഞ്ചരിച്ച്, തന്റെ തേജസ്സാൽ വീരന്മാരുടെ ഇടയിൽ ദീപ്തനാകുന്നു. അവന്റെ വായിലെ ദംഷ്ട്രകൾ മിന്നലുപോലെ തിളങ്ങുന്നു.

Verse 43

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । त्रयश्चत्वारिंशत्तमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായ ‘സുകലാ-ചരിത്രം’ എന്ന നാൽപ്പത്തിമൂന്നാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.

Verse 44

नरपतिरुवाच सैन्याः किमिह न गृह्णंतु ओजसा शूराः । युध्यध्वं तत्र निशितैर्बाणैस्तीक्ष्णैरनेनापि

രാജാവ് അരുളിച്ചെയ്തു—“ഹേ സൈനികരേ! ഇവിടെ വീരന്മാർ ബലത്തോടെ ഇവനെ എന്തുകൊണ്ട് പിടിക്കാത്തത്? അവിടെ തീക്ഷ്ണമായ, നിശിതമായ അമ്പുകളാൽ—ഇവനെയും ലക്ഷ്യമാക്കി—യുദ്ധം ചെയ്‍വിൻ!”

Verse 45

समाकर्ण्य ततो वाक्यं क्रुद्धस्यापि महात्मनः । ततस्ते सैनिकाः सर्वे युद्धाय समुपस्थिताः

ആ മഹാത്മാവിന്റെ—കോപാവസ്ഥയിലായിരുന്നാലും—വാക്കുകൾ കേട്ട്, എല്ലാ സൈനികരും ഉടൻ യുദ്ധത്തിനായി ഒരുമിച്ചു സന്നദ്ധരായി നിന്നു।

Verse 46

अनेकैर्भटसाहस्रैर्वने तं समरे स्थितम् । दिक्षु सर्वासु संहत्य बिभिदुः शूकरं रणे

വനത്തിൽ സമരത്തിൽ ഉറച്ചു നിന്ന ആ ശൂകരത്തെ, ആയിരക്കണക്കിന് ഭടന്മാർ എല്ലാ ദിക്കുകളിൽ നിന്നുമൊരുമിച്ച് ചേര்ந்து ആക്രമിച്ച് യുദ്ധത്തിൽ കുത്തി ഭേദിച്ചു।

Verse 47

विद्धश्च कैश्चित्तदा बाणजालैः सुयोधैश्च संग्रामभूमौ विशालैः । क्वचिच्चक्रघातैः क्वचिद्वज्रपातैर्हतं दुर्जयं संगरे तं महांतैः

അപ്പോൾ ആ വിശാല യുദ്ധഭൂമിയിൽ ചില ശ്രേഷ്ഠ യോദ്ധാക്കൾ അമ്പുകളുടെ മഴകൊണ്ട് അവനെ കുത്തിവേദനിപ്പിച്ചു; ചിലിടത്ത് ചക്രാഘാതം, ചിലിടത്ത് വജ്രപാതം—ഇങ്ങനെ മഹാവീരർ യുദ്ധത്തിൽ ആ ദുര്ജയ ശത്രുവിനെ വധിച്ചു।

Verse 48

ततः पौरुषैः क्रोधयुक्तः स कोलः सुविच्छिद्य पाशान्रणे प्रस्थितः सः । महाशूकरैः सार्धमेव प्रयातस्ततः शोणितस्यापि धाराभिषिक्तः

അപ്പോൾ ആ കോലൻ പുരുഷപരാക്രമത്തിൽ ക്രോധയുക്തനായി, പാശങ്ങളെ നന്നായി മുറിച്ചുതള്ളി യുദ്ധത്തിനായി പുറപ്പെട്ടു. മഹാശൂകരങ്ങളോടൊപ്പം മുന്നേറുമ്പോൾ, രക്തധാരകളാലും അഭിഷിക്തനായപോലെ നനഞ്ഞു।

Verse 49

करोति प्रहारं च तुंडेन वीरहयानां द्विपानां च चिच्छेद वीरः । स्वदंष्ट्राग्रभागेन तीक्ष्णेन वीरान्पदातीन्हि संपातयेद्रोषभावैः

ആ വീരൻ തന്റെ ചുണ്ടുകൊണ്ട് പ്രഹരിച്ച് യുദ്ധകുതിരകളെയും ആനകളെയും വെട്ടിവീഴ്ത്തി; തന്റെ മൂർച്ചയുള്ള ദന്താഗ്രത്തോടെ ക്രോധാവേശത്തിൽ പാദാതി വീരന്മാരെയും നിലംപതിപ്പിച്ചു।

Verse 50

जघानास्य शुंडं गजस्यापि रुष्टो भटान्हतान्पादनखैस्तु हृष्टः

കോപത്തോടെ അവൻ ആനയുടെ തുമ്പിക്കൈയെയും അടിച്ച് വീഴ്ത്തി; ഹർഷത്തോടെ തന്റെ പാദനഖങ്ങളാൽ ഭടന്മാരെ വധിച്ചു।

Verse 51

ततस्ते शूकराः सर्वे लुब्धकाश्च परस्परम् । युयुधुः संगरं कृत्वा क्रोधारुणविलोचनाः

അതിനുശേഷം ആ എല്ലാ ശൂകരും വേട്ടക്കാരും പരസ്പരം യുദ്ധസംഗ്രാമത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടു; ക്രോധംകൊണ്ട് അവരുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു।

Verse 52

लुब्धकैश्च हताः कोलाः कोलैश्चापि सुलुब्धकाः । निहताः पतिता भूमौ क्षतजेनापि सारुणाः

വേട്ടക്കാർ കോലങ്ങളെ വധിച്ചു; കോലങ്ങളും അത്യന്തം ലോഭികളായ വേട്ടക്കാരെ തിരിച്ചും വധിച്ചു. പരിക്കേറ്റ് അവർ നിലത്ത് വീണു, മുറിവിലെ രക്തംകൊണ്ട് ചുവന്നുപോയി।

Verse 53

जीवं त्यक्त्वा हताः कोलैर्लुब्धकाः पतिता रणे । मृताश्च शूकरास्तत्र श्वानः प्राणांश्च तत्यजुः

ജീവൻ വിട്ട് വേട്ടക്കാർ കോലകളാൽ വധിക്കപ്പെട്ടു യുദ്ധഭൂമിയിൽ വീണു. അവിടെ ശൂകരും മരിച്ചു; ശ്വാനങ്ങളും പ്രാണം വിട്ടു।

Verse 54

यत्रयत्र मृता भूमौ पतिता मृगघातकाः । बहवः शूकरा राज्ञा खड्गपातैर्निपातिताः

എവിടെയെവിടെ ഭൂമിയിൽ മൃഗഘാതകർ വീണുമരിച്ചു, അവിടെയവിടെ രാജാവ് ഖഡ്ഗപ്രഹാരങ്ങളാൽ അനേകം ശൂകരങ്ങളെയും വീഴ്ത്തി।

Verse 55

कति नष्टा हताः कोला भीता दुर्गेषु संस्थिताः । कुंजेषु कंदरांतेषु गुहांतेषु नृपोत्तम

എത്ര കോലങ്ങൾ (ശൂകരങ്ങൾ) നശിച്ചു, എത്ര ഹതരായി—ഭയത്തോടെ ദുർഗങ്ങളിൽ അഭയം തേടി, കാട്ടുപൊന്തകളിൽ, ഗുഹകളുടെ അന്തർഭാഗങ്ങളിൽ, മറഞ്ഞ ഗഹ്വരങ്ങളിൽ പാർത്തവ, ഹേ നൃപോത്തമാ!

Verse 56

लुब्धकाश्च मृताः केचिच्छिन्ना दंष्ट्राग्रसूकरैः । प्राणांस्त्यक्त्वा गताः स्वर्गं खंडशो विदलीकृताः

ചില ലുബ്ധർ മൂർച്ചയുള്ള ദംഷ്ട്രാഗ്രമുള്ള ശൂകരങ്ങൾ കീറി ഖണ്ഡംഖണ്ഡമായി ചിതറിച്ച് കൊന്നുകളഞ്ഞു; പ്രാണം വിട്ട് അവർ സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 57

वागुराः पाशजालाश्च कुटकाः पंजरास्तथा । नाड्यश्च पतिता भूमौ यत्रतत्र समंततः

വാഗുരകൾ, പാശജാലങ്ങൾ, കുടകങ്ങൾ, പഞ്ജരങ്ങൾ, കൂടാതെ നാഡ്യങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം ചുറ്റും എവിടെയെവിടെയോ ഭൂമിയിൽ വീണുകിടന്നു।

Verse 58

एको दयितया सार्धं वाराहः परितिष्ठति । पौत्रकैः पंचसप्तभिर्युद्धार्थं बलदर्पितः

ഒരു വരാഹൻ തന്റെ ദയിതയോടൊപ്പം ഉറച്ചുനിന്നു; ബലദർപ്പത്തിൽ ഉന്മത്തനായി, അഞ്ചോ ഏഴോ പേരായ പൗത്രന്മാരോടുകൂടെ യുദ്ധത്തിനായി സന്നദ്ധനായി।

Verse 59

तमुवाच तदा कांतं शूकरं शूकरी पुनः । गच्छ कांत मयासार्द्धमेभिस्तु बालकैः सह

അപ്പോൾ ശൂകരി വീണ്ടും തന്റെ പ്രിയ ശൂകരനോട് പറഞ്ഞു— “ഹേ കാന്താ, എന്നോടൊപ്പം പോവുക; ഈ കുഞ്ഞുങ്ങളോടും കൂടെ പോവുക.”

Verse 60

प्राह प्रीतो वराहस्तां विवस्तां सुप्रियामिति । क्व गच्छामि प्रभग्नोहं स्थानं नास्ति महीतले

സന്തോഷിച്ച വരാഹൻ അവളോട് പറഞ്ഞു— “ഹേ സുപ്രിയേ, നീ ഇപ്പോൾ വിമുക്തയാണ്.” അവൾ പറഞ്ഞു— “ഞാൻ എവിടെ പോകും? ഞാൻ തകർന്നിരിക്കുന്നു; ഭൂമിയിൽ എനിക്ക് സ്ഥാനം ഇല്ല.”

Verse 61

मयि नष्टे महाभागे कोलयूथं विनंक्ष्यति । द्वयोश्च सिंहयोर्मध्ये जलं पिबति शूकरः

ഹേ മഹാഭാഗേ, ഞാൻ നശിച്ചാൽ ശൂകരക്കൂട്ടം നശിക്കും. ശൂകരൻ രണ്ട് സിംഹങ്ങളുടെ നടുവിൽ നിന്നാലേ വെള്ളം കുടിക്കാനാകൂ.

Verse 62

द्वयोः शूकरयोर्मध्ये सिंहो नैव पिबत्यपः । एवं शूकरजातीषु दृश्यते बलमुत्तमम्

രണ്ട് ശൂകരങ്ങളുടെ നടുവിൽ സിംഹവും വെള്ളം കുടിക്കുകയില്ല; ഇങ്ങനെ ശൂകരജാതിയിൽ ഉത്തമബലം ദൃശ്യമാകുന്നു.

Verse 63

तदहं नाशयाम्येव यदा भग्नो व्रजाम्यहम् । जाने धर्मं महाभागे बहुश्रेयोविधायकम्

അതുകൊണ്ട് ഞാൻ പരാജിതനായി പുറപ്പെടുമ്പോൾ അതിനെ തീർച്ചയായും നശിപ്പിക്കും. ഹേ മഹാഭാഗേ, അനേകം മംഗളവും പരമശ്രേയസ്സും നൽകുന്ന ധർമ്മം ഞാൻ അറിയുന്നു.

Verse 64

कस्माल्लोभाद्भयाद्वापि युध्यमानः प्रणश्यति । रणतीर्थं परित्यज्य सस्यात्पापी न संशयः

യുദ്ധത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കെ ലോഭമോ ഭയമോ കാരണം നശിക്കുന്നവൻ, രണതീർത്ഥം ഉപേക്ഷിച്ചതിനാൽ പാപിയാകുന്നു—സംശയമില്ല.

Verse 65

निशितं शस्त्रसंव्यूहं दृष्ट्वा हर्षं प्रगच्छति । अवगाह्यामरीं सिंधुं तीर्थपारं प्रगच्छति

മൂർച്ചയുള്ള ശസ്ത്രങ്ങളുടെ വ്യൂഹം കണ്ടു അവൻ ഹർഷിക്കുന്നു; ‘അമരീ’ സിന്ധുവിൽ അവഗാഹനം ചെയ്ത് തീർത്ഥത്തിന്റെ അപ്പുറത്തീരം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 66

स याति वैष्णवं लोकं पुरुषांश्च समुद्धरेत् । समायांतं च तदहं कथं भग्नो व्रजामि वै

അവൻ വൈഷ്ണവ ലോകം പ്രാപിക്കുകയും മറ്റുള്ളവരെയും ഉദ്ധരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ അവൻ വീണ്ടും മടങ്ങിവന്നാൽ, ഞാൻ—അപമാനിതനായിട്ട്—അവിടെ എങ്ങനെ പോകും?

Verse 67

योधनं शस्त्रसंकीर्णं प्रवीरानन्ददायकम् । दृष्ट्वा प्रयाति संहृष्टस्तस्य पुण्यफलं शृणु

ശസ്ത്രങ്ങൾ നിറഞ്ഞ, വീരന്മാർക്ക് ആനന്ദം നൽകുന്ന യുദ്ധഭൂമി കണ്ടു അവൻ ഹർഷത്തോടെ പുറപ്പെടുന്നു. ഇനി അതിന്റെ പുണ്യഫലം കേൾക്കുക.

Verse 68

पदेपदे महत्स्नानं भागीरथ्याः प्रजायते । रणाद्भग्नो गृहं याति यो लोभाच्च प्रिये शृणु

ഓരോ പടിയിലും ഭാഗീരഥിയിൽ മഹാസ്നാനം ചെയ്തതുപോലെയുള്ള പുണ്യം ജനിക്കുന്നു. കൂടാതെ, പ്രിയേ, കേൾക്കുക—ലോഭം മൂലം യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറി വീട്ടിലേക്കു പോകുന്നവൻ ‘രണഭഗ്നൻ’ ആകുന്നു.

Verse 69

मातृदोषं प्रकाशेत स्त्रीजातः परिकथ्यते । अत्र यज्ञाश्च तीर्थाश्च अत्र देवा महौजसः

സ്ത്രീജാതി മാതാവിന്റെ ദോഷങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു എന്നു പറയപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ യജ്ഞങ്ങളും തീർത്ഥങ്ങളും ഉണ്ട്; ഇവിടെ മഹാതേജസ്സുള്ള ദേവന്മാർ വസിക്കുന്നു.

Verse 70

पश्यंति कौतुकं कांते मुनयः सिद्धचारणाः । त्रैलोक्यं वर्तते तत्र यत्र वीरप्रकाशनम्

ഹേ പ്രിയേ, മുനിമാർ സിദ്ധ-ചാരണരോടൊപ്പം ആ അത്ഭുത കൗതുകം ദർശിക്കുന്നു. വീരപ്രകാശം വെളിവാകുന്നിടത്ത് ത്രിലോകവും അവിടെ തന്നെയെന്നപോലെ തോന്നുന്നു.

Verse 71

समराद्भग्नं प्रपश्यंति सर्वे त्रैलोक्यवासिनः । शपंति निर्घृणं पापं प्रहसन्ति पुनःपुनः

യുദ്ധത്തിൽ അവൻ തകർന്നതായി കണ്ടു ത്രിലോകവാസികൾ എല്ലാവരും നോക്കുന്നു. ആ നിർഘൃണ പാപിയെ അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും ശപിക്കുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 72

दुर्गतिं दर्शयेत्तस्य धर्मराजो न संशयः । सम्मुखः समरे युद्धे स्वशिरः शोणितं पिबेत्

അവനു ധർമരാജൻ തീർച്ചയായും ദുര്‍ഗതി കാണിക്കും—സംശയമില്ല. യുദ്ധത്തിൽ നേരിട്ട് മുഖാമുഖം നിന്നാൽ, രണത്തിൽ സ്വന്തം തലയുടെ രക്തം തന്നെ കുടിക്കും.

Verse 73

अश्वमेधफलं भुंक्ते इंद्रलोकं प्रगच्छति । यदा जयति संग्रामे शत्रूञ्छूरो वरानने

ഹേ വരാനനേ, ശൂരൻ സംഗ്രാമത്തിൽ ശത്രുക്കളെ ജയിക്കുമ്പോൾ, അവൻ അശ്വമേധഫലം അനുഭവിച്ച് ഇന്ദ്രലോകം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 74

तदा प्रभुंजते लक्ष्मीं नानाभोगान्न संशयः । यदा तत्र त्यजेत्प्राणान्सम्मुखः सन्निराश्रयः

അപ്പോൾ അവൻ സംശയമില്ലാതെ ലക്ഷ്മിയും നാനാവിധ ഭോഗസുഖങ്ങളും അനുഭവിക്കുന്നു. പിന്നെ അവിടെയേ തന്നെ ദേവസന്നിധിയിൽ, മറ്റൊരു ആശ്രയമില്ലാതെ, സമ്മുഖനായി പ്രാണൻ ത്യജിച്ചാൽ—പരമഗതി പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 75

स गच्छेत्परमं स्थानं देवकन्यां प्रभुंजते । एवं धर्मं विजानामि कथं भग्नो व्रजाम्यहम्

അവൻ പരമസ്ഥാനത്തിലേക്ക് പോകുകയും ദേവകന്യയുടെ സാന്നിധ്യവും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ധർമ്മം ഇങ്ങനെ തന്നെയെന്ന് ഞാൻ അറിയുന്നു—അപ്പോൾ ഞാൻ, ഭഗ്നഹൃദയനായി, എങ്ങനെ മുന്നോട്ട് പോകും?

Verse 76

अनेन समरे युद्धं करिष्ये नात्र संशयः । मनोः पुत्रेण धीरेण राज्ञा इक्ष्वाकुणा सह

ഇവനോടൊപ്പം ഈ സമരത്തിൽ ഞാൻ യുദ്ധം ചെയ്യും—ഇതിൽ സംശയമില്ല—മനുവിന്റെ പുത്രനായ ധീരരാജാവ് ഇക്ഷ്വാകുവിനോടൊപ്പം.

Verse 77

डिंभान्गृहीत्वा याहि त्वं सुखं जीव वरानने । तस्य श्रुत्वा वचः प्राह बद्धाहं तव बंधनैः

“കുഞ്ഞിനെ എടുത്തുകൊണ്ട് നീ പോകുക; സുഖമായി ജീവിക്കൂ, സുന്ദരമുഖിയേ.” അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ പറഞ്ഞു—“ഞാൻ ബന്ധിതയാണ്; നിന്റെ ബന്ധനങ്ങളാൽ തന്നെയാണ് ബന്ധിതയായത്.”

Verse 78

स्नेहमानरसाख्यैश्च रतिक्रीडनकैः प्रिय । पुरतस्ते सुतैः सार्द्धं प्राणांस्त्यक्ष्यामि मानद

പ്രിയനേ! സ്നേഹം, മുറിവേറ്റ മാനം, മധുരസഖ്യം, രതിക്രീഡകൾ—ഇവയുടെ നടുവിൽ, മാനദനേ! നിന്റെ മുമ്പിൽ, നിന്റെ പുത്രന്മാരോടൊപ്പം, ഞാൻ പ്രാണൻ ത്യജിക്കും.

Verse 79

एवमेतौ सुसंभाष्य परस्परहितैषिणौ । युद्धाय निश्चितौ भूत्वा समालोकयतो रिपून्

ഇങ്ങനെ പരസ്പരഹിതം ആഗ്രഹിച്ച ആ ഇരുവരും സുസംഭാഷണം നടത്തി, യുദ്ധത്തിന് നിശ്ചയിച്ച് ശത്രുക്കളെ നിരീക്ഷിച്ചു തുടങ്ങി।

Verse 80

कोशलाधिपतिं वीरं तमिक्ष्वाकुं महामतिम्

കോശലാധിപനായ ആ വീരൻ ഇക്ഷ്വാകു മഹാമതി, മഹാ ജ്ഞാനിയായിരുന്നു।

Verse 81

यथैव मेघः परिगर्जते दिवि प्रावृट्सुकालेषु तडित्प्रकाशैः । तथैव संगर्जति कांतया समं समाह्वयेद्राजवरं खुराग्रैः

മഴക്കാലത്ത് മിന്നലിന്റെ പ്രകാശത്തോടെ മേഘം ആകാശത്ത് ഗർജിക്കുന്നതുപോലെ, അവനും തന്റെ പ്രിയയോടൊപ്പം ഗർജിച്ച്, കുതിരക്കുളമ്പുകളുടെ മൂർച്ചയുള്ള അഗ്രങ്ങളാൽ ശ്രേഷ്ഠരാജാവിനെ ആഹ്വാനിച്ചു।

Verse 82

तं गर्जमानं ददृशे महात्मा वाराहमेकं पुरुषार्थयुक्तम् । ससार अश्वस्य जवेनयुक्तः ससम्मुखं तस्य नृवीरधीरः

ഗർജിക്കുന്ന, പുരുഷാർത്ഥബലത്തോടെ യുക്തമായ ആ ഏകാകി വരാഹത്തെ മഹാത്മാവ് കണ്ടു; ഉടൻ ധീരനായ വീരപുരുഷൻ കുതിരയുടെ വേഗത്തോടെ നേരെ അതിന്റെ മുന്നിലേക്ക് പാഞ്ഞുചെന്നു।