Adhyaya 36

Verse 1

सुनीथोवाच । सत्यमुक्तं त्वया भद्रे एवमेतत्करोम्यहम् । अनया विद्यया विप्रं मोहयिष्यामि नान्यथा

സുനീഥൻ പറഞ്ഞു—ഭദ്രേ, നീ പറഞ്ഞത് സത്യമാകുന്നു; ഞാൻ അങ്ങനെ തന്നെയാകും ചെയ്യുക. ഈ വിദ്യയാൽ ആ ബ്രാഹ്മണനെ ഞാൻ മോഹിപ്പിക്കും—നിശ്ചയം, മറ്റെങ്ങനെ അല്ല।

Verse 2

साहाय्यं देहि मे पुण्यं येन गच्छामि सांप्रतम् । एवमुक्ता तया रंभा तामुवाच मनस्विनीम्

ഹേ പുണ്യവതീ, ഞാൻ ഉടൻ പോകുവാൻ കഴിയുന്ന വിധം എനിക്ക് സഹായം തരിക. അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ രംഭ ആ ദൃഢമനസ്സുള്ള സ്ത്രീയോട് പറഞ്ഞു।

Verse 3

कीदृग्ददामि साहाय्यं तत्त्वं कथय भामिनि । दूतत्वं गच्छ मे भद्रे एतं प्रति सुसांप्रतम्

ഞാൻ ഏതു തരത്തിലുള്ള സഹായം നൽകണം? ഹേ ഭാമിനീ, സത്യം പറയുക. ഹേ ഭദ്രേ, ഇപ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ അടുക്കൽ എന്റെ ദൂതിയായി പോകുക।

Verse 4

एवमुक्तं तया तां तु रंभां प्रति सुलोचनाम् । एवमेव प्रतिज्ञातं रंभया देवयोषिता

അവൾ രംഭയെ ഉദ്ദേശിച്ച് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, ആ സുലോചന രംഭയോട് സംസാരിച്ചു. അതുപോലെ ദേവയോഷിതയായ രംഭയും വാഗ്ദാനം നൽകി।

Verse 5

करिष्ये तव साहाय्यमादेशो मम दीयताम् । सद्भावेन विशालाक्षी रूपयौवनशालिनी

ഞാൻ നിനക്കു സഹായം ചെയ്യും—എനിക്ക് നിന്റെ ആജ്ഞ നൽകുക. ഹേ വിശാലാക്ഷി, രൂപയൗവനസമ്പന്നേ, ഞാൻ സദ്ഭാവത്തോടെ അങ്ങനെ ചെയ്യും.

Verse 6

मायया दिव्यरूपा सा संबभूव वरानना । रूपेणाप्रतिमालोके मोहयंती जगत्त्रयम्

സ്വമായാശക്തിയാൽ ആ വരാനന ദിവ്യരൂപം ധരിച്ചു—ലോകത്തിൽ അപ്രതിമം—തന്റെ സൗന്ദര്യത്തോടെ ത്രിലോകത്തെയും മോഹിപ്പിച്ചു.

Verse 7

मेरोश्चैव महापुण्ये शिखरे चारुकंदरे । नानाधातुसमाकीर्णे नानारत्नोपशोभिते

മഹാപുണ്യമയമായ മേരുവിന്റെ ശിഖരത്തിൽ, അതിലെ മനോഹര ഗുഹകളിൽ—വിവിധ ധാതുക്കൾ നിറഞ്ഞതും നാനാരത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് ശോഭിച്ചതും.

Verse 8

देववृक्षैः समाकीर्णे बहुपुष्पोपशोभिते । देववृंदसमाकीर्णे गंधर्वाप्सरसेविते

അത് ദേവവൃക്ഷങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും അനവധി പുഷ്പങ്ങളാൽ ശോഭിച്ചതുമായിരുന്നു; ദേവവൃന്ദങ്ങൾ നിറഞ്ഞു, ഗന്ധർവ-അപ്സരസ്സുകൾ സേവിച്ചിരുന്നതും.

Verse 9

मनोहरे सुरम्ये च शीतच्छायासमाकुले । चंदनानामशोकानां तरूणां चारुहासिनी

അത് മനോഹരവും അത്യന്തം രമണീയവും, ശീതള നിഴലാൽ നിറഞ്ഞതുമായിരുന്നു; ചന്ദനവും അശോകവും ഉള്ള വൃക്ഷങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, യുവവൃക്ഷങ്ങൾ മധുരമായി പുഞ്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

Verse 10

दोलायां सा समारूढा सर्वशृङ्गारशोभिता । कौशेयेन सुनीलेन राजमाना वरानना

അവൾ ദോളയിൽ ആരൂഢയായി, സർവ്വശൃംഗാരശോഭയാൽ അലങ്കൃതയായി; ഗാഢനീല കൗശേയവസ്ത്രത്തിൽ ആ സുന്ദരമുഖി ദീപ്തിയായി തിളങ്ങി।

Verse 11

बंधूकपुष्पवर्णेन कंचुकेन द्विजोत्तम । सर्वांगसुंदरी बाला वीणातालकराविला

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! അവൾ ബന്ധൂകപുഷ്പവർണ്ണ കഞ്ചുകം ധരിച്ചു; ആ ബാലിക സർവ്വാംഗസുന്ദരി, അവളുടെ കൈകൾ വീണാവാദ്യത്തിലും താളം പിടിക്കലിലും തിരക്കിലായിരുന്നു।

Verse 12

गायमाना वरं गीतं सुस्वरं विश्वमोहनम् । ताभिः परिवृता बाला सखीभिः सुमनोहरा

അവൾ സുസ്വരത്തിൽ ലോകമോഹനമായ ശ്രേഷ്ഠഗാനം ആലപിച്ചു; മനോഹര സഖിമാർ ചുറ്റിനിന്ന ആ ബാലിക അത്യന്തം രമണീയയായി തോന്നി।

Verse 13

अंगस्तु कंदरे पुण्ये एकांते ध्यानमास्थितः । कामक्रोधविहीनस्तु ध्यायमानो जनार्दनम्

അംഗൻ പുണ്യഗുഹയിൽ പൂർണ്ണ ഏകാന്തത്തിൽ ധ്യാനസ്ഥനായി; കാമക്രോധവിമുക്തനായി ജനാർദനൻ (വിഷ്ണു)നെ ധ്യാനിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു।

Verse 14

स श्रुत्वा सुस्वरं गीतं मधुरं सुमनोहरम् । तालमानक्रियोपेतं सर्वसत्वविकर्षणम्

അവൻ ആ മധുരവും സുസ്വരവും മനോഹരവുമായ ഗാനം ശ്രവിച്ചു—താളം, മാനം, യുക്തമായ ക്രിയാവിധിയോടെ ആലപിച്ചതിനെ—അത് സർവ്വജീവികളെയും ആകർഷിക്കുന്നതായിരുന്നു।

Verse 15

ध्यानाच्चचाल तेजस्वी मायागीतेन मोहितः । समुत्थायासनात्तूर्णं वीक्षमाणो मुहुर्मुहुः

ധ്യാനം ഭംഗപ്പെട്ട് ആ തേജസ്വി മായാമയഗീതത്തിൽ മോഹിതനായി. ഉടൻ ആസനത്തിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് വീണ്ടും വീണ്ടും ചുറ്റും നോക്കി.

Verse 16

जगाम तत्र वेगेन मायाचलितमानसः । दोलासंस्थां विलोक्यैव वीणादंडकराविलाम्

മായയാൽ ചലിച്ച മനസ്സോടെ അവൻ വേഗത്തിൽ അവിടെ ചെന്നു. ദോളയിൽ ഇരുന്ന് വീണാദണ്ഡത്തിൽ കൈകൾ തിരക്കിലായ അവളെ കണ്ടതുമാത്രം അവൻ നോക്കി നിന്നു.

Verse 17

हसमानां सुगायंतीं पूर्णचंद्रनिभाननाम् । मोहितस्तेन गीतेन रूपेणापि महायशाः

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മധുരമായി പാടുകയായിരുന്നു; അവളുടെ മുഖം പൂർണ്ണചന്ദ്രനെപ്പോലെ. ആ മഹായശസ്വി അവളുടെ ഗീതത്താലും രൂപത്താലും മോഹിതനായി.

Verse 18

तस्या लावण्यभावेन मन्मथस्य शराहतः । आकुलव्याकुलज्ञान ऋषिपुत्रो द्विजोत्तमः

അവളുടെ ലാവണ്യപ്രഭാവം മൂലം മന്മഥന്റെ ശരബാധയേറ്റ്, ഋഷിപുത്രനായ ആ ദ്വിജോത്തമൻ വ്യാകുലനായി; മനസ്സും ബോധവും കലങ്ങി.

Verse 19

प्रलपत्यतिमोहेन जृंभते च पुनः पुनः । स्वेदः कंपोथ संतापस्तस्याजायत तत्क्षणात्

അതിമോഹത്തിൽ അവൻ പ്രലപിക്കുകയും വീണ്ടും വീണ്ടും ജംഭിക്കുകയും ചെയ്തു. അതേ നിമിഷം അവനിൽ വിയർപ്പ്, നടുക്കം, ദാഹതാപം ഉദിച്ചു.

Verse 20

मुह्यन्निव महामोहैर्ग्लानश्चलितमानसः । वेपमानस्ततस्त्वंगो दूयमानः समागतः

മഹാമോഹങ്ങളാൽ മയങ്ങിയവനെപ്പോലെ അവന്റെ മനസ് ക്ഷീണിച്ച് അസ്ഥിരമായി. ശരീരം വിറച്ച്, ഉള്ളിൽ കത്തിക്കൊണ്ട്, അവൻ അപ്പോൾ അവിടെ സമീപിച്ചു.

Verse 21

तामालोक्य विशालाक्षीं मृत्युकन्यां यशस्विनीम् । अथोवाच महात्मा स सुनीथां चारुहासिनीम्

വിശാലനേത്രിയായ, യശസ്വിനിയായ മൃത്യുകന്യയെ കണ്ടു മഹാത്മാവ് മധുരഹാസിനിയായ സുനീതയോട് അപ്പോൾ പറഞ്ഞു.

Verse 22

का त्वं कस्य वरारोहे सखीभिः परिवारिता । केन कार्येण संप्राप्ता केन त्वं प्रेषिता वनम्

ഹേ വരാരോഹേ! സഖികളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട നീ ആരാണ്, ആരുടെ (മകളോ ഭാര്യയോ) ആകുന്നു? ഏത് കാര്യത്തിനായി ഇവിടെ വന്നത്, നിന്നെ വനത്തിലേക്ക് ആരാണ് അയച്ചത്?

Verse 23

तवांगं सुंदरं सर्वमत्र भाति महावने । समाचक्ष्व ममाद्यैव प्रसादसुमुखी भव

ഈ മഹാവനത്തിൽ നിന്റെ സർവ്വാംഗവും അത്യന്തം സുന്ദരമായി പ്രകാശിക്കുന്നു. ഇന്ന് തന്നെ എനിക്ക് എല്ലാം പറയുക; പ്രസന്നമുഖിനിയായി കൃപ കാണിക്കൂ.

Verse 24

मायामोहेन संमुग्धस्तस्याः कर्म न विंदति । मार्गणैर्मन्मथस्यापि परिविद्धो महामुनिः

മായാമോഹത്തിൽ മയങ്ങി അവൻ അവളുടെ ഉദ്ദേശ്യം തിരിച്ചറിയാനായില്ല; കാരണം മഹാമുനിയും മന്മഥന്റെ അമ്പുകളാൽ വേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

Verse 25

एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामतेः । नोवाच किंचित्सा विप्रं समालोक्य सखीमुखम्

മഹാമതിയുടെ ഇത്തരത്തിലുള്ള ഗൗരവവാക്യം കേട്ടിട്ടും അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; ബ്രാഹ്മണനെ നോക്കി, പിന്നെ സഖിയുടെ മുഖത്തേക്കും ദൃഷ്ടി തിരിച്ചു।

Verse 26

रंभां च प्रेरयामास सुनीथा संज्ञया सखीम् । समुवाच ततो रंभा सादरं तं द्विजं प्रति

അപ്പോൾ സുനീതാ എന്ന പേരോടെ സഖി രംഭയെ പ്രേരിപ്പിച്ചു; തുടർന്ന് രംഭാ ആ ദ്വിജ ബ്രാഹ്മണനോട് ആദരപൂർവ്വം സംസാരിച്ചു।

Verse 27

इयं कन्या महाभागा मृत्योश्चापि महात्मनः । सुनीथाख्या प्रसिद्धेयं सर्वलक्षणसंपदा

ഈ കന്യ മഹാഭാഗ്യവതി; മഹാത്മാവായ മൃത്യുവിന്റെ പുത്രിയുമാണ്. ‘സുനീതാ’ എന്ന പേരിൽ പ്രസിദ്ധ, സർവ്വ ശുഭലക്ഷണസമ്പന്ന.

Verse 28

पतिमन्विच्छती बाला धर्मवंतं तपोनिधिम् । शांतं दांतं महाप्राज्ञं वेदविद्याविशारदम्

ആ ബാലിക ഭർത്താവായി ധർമ്മവാനെയും തപോനിധിയെയും, ശാന്തനും ദാന്തനും മഹാപ്രാജ്ഞനും, വേദവിദ്യകളിൽ വിശാരദനുമായ പുരുഷനെ ആഗ്രഹിക്കുന്നു।

Verse 29

एवंविधं महद्वाक्यं समाकर्ण्य महामुनिः । तामुवाच ततस्त्वंगो रंभामप्सरसां वराम्

ഇത്തരത്തിലുള്ള ഗൗരവവാക്യം കേട്ട മഹാമുനി, അപ്സരസ്സുകളിൽ ശ്രേഷ്ഠയായ രംഭയെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് തുടർന്ന് പറഞ്ഞു।

Verse 30

मया चाराधितो विष्णुः सर्वविश्वमयो हरिः । तेन दत्तो वरो मह्यं पुत्राख्यः सर्वसिद्धिदः

ഞാൻ വിധിപൂർവ്വം വിഷ്ണുവിനെ—സകലവിശ്വവും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഹരിയെ—ആരാധിച്ചു. അവൻ എനിക്ക് വരം നൽകി: സർവ്വസിദ്ധികളും നൽകുന്ന പുത്രൻ.

Verse 31

तन्निमित्तमहं भद्रे सुतार्थं नित्यमेव च । कस्यचित्पुण्यवीर्यस्य कन्यामेकां प्रचिंतये

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഹേ ഭദ്രേ, എന്നും പുത്രലാഭത്തിനായി, മഹാപുണ്യവും തപോവീര്യവും ഉള്ള ഒരാളുടെ ഒരു കന്യകയെ ഞാൻ നിരന്തരം ധ്യാനിക്കുന്നു.

Verse 32

सदैवाहं न पश्यामि सुभार्यां सत्यमीदृशीम् । इयं धर्मस्य वै कन्या धर्माचारा वरानना

സത്യമായി, ഇത്തരമൊരു സുഭാര്യയെ ഞാൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ല. ഇവൾ ധർമ്മത്തിന്റെ പുത്രി—ധർമ്മാചരണത്തിൽ സ്ഥിരയായ, ശ്രേഷ്ഠമുഖിനി.

Verse 33

मामेवं हि भजत्वेषा यदि कान्तमिहेच्छति । यं यमिच्छेदियं बाला तं ददामि न संशयः

ഈ ബാലിക ഇവിടെ പ്രിയനെ ആഗ്രഹിച്ചു ഇതേവിധം എന്നെ ഭജിച്ചാൽ, അവൾ ഏത് ഭർത്താവിനെ ആഗ്രഹിക്കുമോ അവനെയേ ഞാൻ നൽകും—സംശയമില്ല.

Verse 34

अदेयं देयमित्याह अस्याः संगमकारणात् । एकमेवं त्वया देयं श्रूयतां द्विजसत्तम

അവൻ പറഞ്ഞു—‘ഇവളോടുള്ള സംഗമം സംഭവിക്കേണ്ടതിനാൽ, അദേയമായതും ദേയമെന്നു നൽകണം.’ ‘അതുകൊണ്ട് നീ ഇതൊന്നേ നൽകുക; കേൾക്കുക, ഹേ ദ്വിജസത്തമ.’

Verse 35

रंभोवाच । विप्रेंद्र त्वं शृणुष्वेह प्रतिज्ञां वच्मि सांप्रतम् । एषा नैव त्वया त्याज्या धर्मपत्नी तवैव हि

രಂಭ പറഞ്ഞു—ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ, ഇവിടെ കേൾക്കുക; ഞാൻ ഇപ്പോൾ ഒരു പവിത്ര പ്രതിജ്ഞ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഇവൾ നിന്റെ ധർമ്മപത്നിയാണ്; അതിനാൽ നീ അവളെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കരുത്.

Verse 36

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने षट्त्रिंशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ പവിത്ര ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ ‘വേനോപാഖ്യാനം’ എന്ന മുപ്പത്താറാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.

Verse 37

स्वहस्तं देहि विप्रेंद्र सत्यप्रत्ययकारकम् । एवमस्तु मया दत्तो ह्यस्या हस्तो न संशयः

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ, സത്യത്തിന് ഉറപ്പാകുന്നവിധം നിന്റെ സ്വന്തം കൈ പ്രതിജ്ഞയായി നൽകുക. तथास्तു—എന്റെ വഴി ഇവളുടെ കൈ നിനക്കു നൽകിയിരിക്കുന്നു; സംശയമില്ല.

Verse 38

सूत उवाच । एवं संबधिकं कृत्वा सत्यप्रत्ययकारकम् । गांधर्वेण विवाहेन सुनीथामुपयेमिवान्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—ഇങ്ങനെ സത്യത്തിന് ഉറപ്പാകുന്ന ബന്ധം സ്ഥാപിച്ച്, അദ്ദേഹം ഗന്ധർവവിവാഹരീതിയിൽ സുനീതയെ ഭാര്യയായി സ്വീകരിച്ചു.

Verse 39

तस्मै दत्वा सुनीथां तां रंभा हृष्टेन चेतसा । सा तां चामंत्रयित्वा वै गता गेहं स्वकं पुनः

അവനു സുനീതയെ നൽകി രಂಭ ഹർഷഭരിതമായ മനസ്സോടെ, അവളോട് വിടപറഞ്ഞ് വീണ്ടും തന്റെ ഗൃഹത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

Verse 40

प्रहृष्टचेतसः सख्यः स्वस्थानं परिजग्मिरे । गतासु तासु सर्वासु सखीषु द्विजसत्तमः

ആനന്ദഭരിതഹൃദയത്തോടെ സഖിമാർ തങ്ങളുടെ തങ്ങളുടെ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്കു മടങ്ങി. എല്ലാ സഖിമാരും പോയശേഷം, ആ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠൻ അവിടെ തന്നെ ശേഷിച്ചു.

Verse 41

रेमे त्वंगस्तया सार्धं प्रियया भार्यया सह । तस्यामुत्पाद्य तनयं सर्वलक्षणसंयुतम्

രാജാവ് അങ്ഗൻ തന്റെ പ്രിയഭാര്യയോടൊപ്പം ആനന്ദത്തോടെ വിഹരിച്ചു. അവളിൽ നിന്നു സർവ്വ ശുഭലക്ഷണങ്ങളോടുകൂടിയ ഒരു പുത്രനെ അവൻ പ്രാപിച്ചു.

Verse 42

चकार नाम तस्यैव वेनाख्यं तनयस्य हि । ववृधे स महातेजाः सुनीथातनयस्तदा

അവൻ ആ പുത്രന് ‘വേന’ എന്ന നാമം നൽകി. അപ്പോൾ സുനീതയുടെ പുത്രനായ ആ മഹാതേജസ്വി അന്നേ കാലത്ത് വളർന്നു.

Verse 43

वेदशास्त्रमधीत्यैव धनुर्वेदं गुणान्वितम् । सर्वासामपि मेधावी विद्यानां पारमेयिवान्

അവൻ വേദശാസ്ത്രങ്ങൾ പഠിക്കുകയും, ഗുണസമ്പന്നമായ ധനുർവേദവും അഭ്യസിക്കുകയും ചെയ്തു. അവൻ മേധാവിയായിരുന്നു; എല്ലാ വിദ്യകളിലും പാരംഗതനായി.

Verse 44

अंगस्य तनयो वेनः शिष्टाचारेण वर्तते । स वेनो ब्राह्मणश्रेष्ठः क्षत्त्राचारपरोऽभवत्

അങ്ഗന്റെ പുത്രനായ വേനൻ ശിഷ്ടാചാരപ്രകാരം പെരുമാറി. എങ്കിലും, ഹേ ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠാ, ആ വേനൻ ക്ഷത്രിയാചാരത്തിൽ അത്യന്തം പരായണനായി.

Verse 45

दिवि चेंद्रो यथा भाति सर्वतेजःसमन्वितः । भात्येवं तु महाप्राज्ञः स्वबलेन पराक्रमैः

ആകാശത്തിൽ ചന്ദ്രൻ സർവ്വതേജസ്സും സമന്വിതനായി പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ, മഹാപ്രാജ്ഞൻ സ്വബലത്താലും പരാക്രമത്താലും ദീപ്തിമാനാകുന്നു।

Verse 46

चाक्षुषस्यांतरे प्राप्ते वैवस्वतसमागते । प्रजापालं विना लोके प्रजाः सीदंति सर्वदा

ചാക്ഷുഷ മന്വന്തരമൊഴിഞ്ഞ് വൈവസ്വത മന്വന്തരമെത്തിയപ്പോൾ, പ്രജാപാലകൻ ഇല്ലാതെ ലോകത്തിലെ പ്രജകൾ എപ്പോഴും ദുരിതത്തിലായി।

Verse 47

ऋषयो धर्मतत्त्वज्ञाः प्रजाहेतोस्तपोधनाः । व्यचिंतयन्महीपालं धर्मज्ञं सत्यपंडितम्

ധർമ്മതത്ത്വജ്ഞരും തപോധനസമ്പന്നരും പ്രജാഹിതപരരുമായ ഋഷിമാർ ധർമ്മജ്ഞനും സത്യപണ്ഡിതനുമായ മഹീപാലനെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു।

Verse 48

तं वेनमेव ददृशुः संपन्नं लक्षणैर्युतम् । प्राजापत्ये पदे पुण्ये अभ्यषिंचन्द्विजोत्तमाः

അവർ ശുഭലക്ഷണസമ്പന്നനും പൂർണ്ണയോഗ്യനുമായ വേനനെയേ കണ്ടു; പ്രാജാപത്യമായ പുണ്യപദത്തിൽ ദ്വിജോത്തമർ അവനെ അഭിഷേകം ചെയ്തു।

Verse 49

अभिषिक्ते महाभागे त्वंगपुत्रे तदा नृपे । ते प्रजापतयः सर्वे जग्मुश्चैव तपोवनम्

ഹേ രാജാവേ, അപ്പോൾ അങ്കപുത്രനായ മഹാഭാഗ നൃപൻ അഭിഷിക്തനായതോടെ, ആ സർവ്വ പ്രജാപതിമാരും തപോവനത്തിലേക്ക് പോയി।

Verse 50

गतेषु तेषु सर्वेषु वेनो राज्यमकारयत् । सूत उवाच । सा सुनीथा सुतं दृष्ट्वा सर्वराज्यप्रसाधकम्

അവർ എല്ലാവരും പോയശേഷം രാജാവ് വേനൻ രാജ്യം ഭരിച്ചു തുടങ്ങി. സൂതൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ സുനീഥ, സമസ്ത രാജ്യകാര്യങ്ങളും ക്രമപ്പെടുത്താൻ കഴിവുള്ള തന്റെ പുത്രനെ കണ്ടു സന്തോഷിച്ചു.

Verse 51

विशंकते प्रभावेण शापात्तस्य महात्मनः । मम पुत्रो महाभागो धर्मत्राता भविष्यति

ആ മഹാത്മാവിന്റെ ശാപത്തിന്റെ പ്രഭാവത്തെ ഭയന്ന് അവൾ മനസ്സിൽ—“എന്റെ മഹാഭാഗ്യവാനായ പുത്രൻ ധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷകനാകും” എന്നു ചിന്തിച്ചു.

Verse 52

इत्येवं चिंतयेन्नित्यं पूर्वपापाद्विशंकिता । धर्मांगानि सुपुण्यानि सुताग्रे परिदर्शयेत्

ഇങ്ങനെ നിത്യവും ചിന്തിച്ച്, മുൻപാപഫലത്തെ ഭയന്ന്, അവൾ തന്റെ പുത്രന്റെ മുമ്പിൽ ധർമ്മത്തിന്റെ അതിപുണ്യമായ അംഗങ്ങളെ (ആചാരങ്ങളെ) വിശദീകരിക്കണം.

Verse 53

सत्यभावादि कान्पुण्यान्गुणान्सा वै प्रकाशयेत् । इत्युवाच सुतं सा हि अहं धर्मसुता सुत

“സത്യഭാവം മുതലായ പുണ്യഗുണങ്ങളെ അവൾ തീർച്ചയായും വെളിപ്പെടുത്തണം.” എന്ന് പറഞ്ഞു അവൾ പുത്രനോട്—“മകനേ, ഞാൻ ധർമ്മത്തിന്റെ പുത്രിയാണ്” എന്നു പറഞ്ഞു.

Verse 54

पिता ते धर्मतत्त्वज्ञस्तस्माद्धर्मं समाचर । इत्येवं बोधयेन्नित्यं पुत्रं वेनं तदा सती

“നിന്റെ പിതാവ് ധർമ്മതത്ത്വം അറിയുന്നവൻ; അതുകൊണ്ട് നീ ധർമ്മം ആചരിക്ക.” ഇങ്ങനെ ആ സതീ സ്ത്രീ തന്റെ പുത്രൻ വേനനെ നിത്യവും ഉപദേശിച്ചു.

Verse 55

मातापित्रोस्तयोर्वाक्यं प्रजायुक्तं प्रपालयेत् । एवं वेनः प्रजापालः संजातःक्षितिमंडले

പ്രജാഹിതത്തോടു ചേർന്ന മാതാപിതാക്കളുടെ ആജ്ഞയെ ഭക്തിയോടെ വിശ്വസ്തമായി പാലിക്കണം. ഇങ്ങനെ പ്രജാപാലകനായ വേനൻ ഭൂമണ്ഡലത്തിൽ ജനിച്ചു.

Verse 56

सुखेन जीवते लोकःप्रजाधर्मेणरंजिताः । एवं राज्यप्रभावं तु वेनस्यापि महात्मनः

പ്രജാധർമ്മത്തിൽ ആനന്ദിച്ച ജനങ്ങൾ സുഖത്തോടെ ജീവിച്ചു. ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു രാജ്യത്തിന്റെ പ്രഭാവം—മഹാത്മാവായ വേനന്റെയും.

Verse 57

धर्मभावाः प्रवर्तंते तस्मिञ्छासति पार्थिवे

ആ രാജാവ് ഭരിക്കുമ്പോൾ ധർമ്മഭാവങ്ങളും ധർമ്മാചാരങ്ങളും പൂർണ്ണമായി പ്രവൃത്തിയിലാകുന്നു.