Adhyaya 33

Verse 1

ऋषय ऊचुः । शप्ता गंधर्वपुत्रेण सुशंखेन महात्मना । तस्य शापात्कथं जाता किं किं कर्म कृतं तया

ഋഷിമാർ പറഞ്ഞു— ഗന്ധർവപുത്രനായ മഹാത്മാവ് സുശംഖൻ അവളെ ശപിച്ചു. ആ ശാപം മൂലം അവൾ ഈ അവസ്ഥയിൽ എങ്ങനെ എത്തി? അവൾ എന്തെന്ത് കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തു?

Verse 2

सा लेभे कीदृशं पुत्रं तस्य शापाद्द्विजोत्तम । सुनीथायाश्च चरितं त्वं नो विस्तरतो वद

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ, ആ ശാപഫലമായി അവൾ എങ്ങനെയുള്ള പുത്രനെ ലഭിച്ചു? സുനീതയുടെ ചരിതവും ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി പറയുക.

Verse 3

सूत उवाच । सुशंखेनापि तेनैव सा शप्ता तनुमध्यमा । पितुः स्थानं गता सा तु सुनीथा दुःखपीडिता

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അതേ സുശംഖൻ തന്നെ ആ സുന്ദരസൂക്ഷ്മമദ്ധ്യയെയുമെ ശപിച്ചു; ദുഃഖപീഡിതയായ സുനീത പിതാവിന്റെ ധാമത്തിലേക്കു പോയി।

Verse 4

पितरं चात्मनश्चैव चरितं च प्रकाशितम् । श्रुतवान्सोपि धर्मात्मा मृत्युः सत्यवतां वर

പിതാവിന്റെയും തന്റെയും ചരിതം വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ആ വൃത്താന്തം അവൻ ശ്രവിച്ചു; ആ ധർമ്മാത്മാവ്—മൃത്യുവായിട്ടും—സത്യനിഷ്ഠരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി।

Verse 5

तामुवाच सुनीथां तु सुतां शप्तां महात्मना । भवत्या दुष्कृतं पापं धर्म तेजः प्रणाशनम्

പിന്നീട് മഹാത്മാവാൽ ശപിക്കപ്പെട്ട പുത്രി സുനീതയോടു അവൻ പറഞ്ഞു—“നീ പാപമായ ദുഷ്കൃത്യം ചെയ്തു; അത് ധർമ്മതേജസ്സിനെ നശിപ്പിക്കുന്നതാണ്.”

Verse 6

कस्मात्कृतं महाभागे सुशांतस्य हि ताडनम् । विरुद्धं सर्वलोकस्य भवत्या परिकल्पितम्

ഹേ മഹാഭാഗ്യവതീ, സത്യത്തിൽ ശാന്തനായ അവനെ എന്തുകൊണ്ട് അടിപ്പിച്ചു? നീ ആലോചിച്ച ഈ പ്രവൃത്തി സർവ്വലോകവിധിക്കു വിരുദ്ധമാണ്.

Verse 7

कामक्रोधविहीनं तं सुशांतं धर्मवत्सलम् । तपोमार्गे विलीनं च परब्रह्मणि संस्थितम्

അവൻ കാമക്രോധരഹിതൻ, സുഷാന്തൻ, ധർമ്മവത്സലൻ; തപോമാർഗത്തിൽ ലീനനായി പരബ്രഹ്മത്തിൽ സ്ഥാപിതനായിരുന്നു।

Verse 8

तमेवघातयेद्यो वै तस्य पापं शृणुष्व हि । पापात्मा जायते पुत्रः किल्बिषं लभते बहु

അവനെ തന്നെയെ കൊല്ലുന്നവന്റെ പാപം കേൾക്കുക. അവനു പാപാത്മാവായ പുത്രൻ ജനിക്കുന്നു; അവൻ വളരെ കിൽബിഷം (മഹാപാപം) സമ്പാദിക്കുന്നു.

Verse 9

ताडंतं ताडयेद्यो वै क्रोशंतं क्रोशयेत्पुनः । तस्य पापं स वै भुंक्ते ताडितस्य न संशयः

അടിക്കുന്നവനെ അടിക്കുന്നവനും, കരയുന്നവനോടു വീണ്ടും കൂകുന്നവനും—അവൻ തീർച്ചയായും താടിതന്റെ (പീഡിതന്റെ) പാപം ഭോഗിക്കുന്നു; സംശയമില്ല.

Verse 10

स वै शांतः स जितात्मा ताडयंतं न ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि ताडनं च कृतं सुते

ശാന്തനും ജിതാത്മാവുമായവൻ അടിക്കുന്നവനെയെങ്കിലും അടിക്കരുത്. കൂടാതെ നിർദോഷനോടു ആരാലും പ്രഹാരം ചെയ്യരുത്, മകനേ.

Verse 11

पश्चान्मोहेन पापेन निर्दोषेऽपि च ताडयेत् । निर्दोषं प्रति येनापि हृद्रोगः क्रियते वृथा

പിന്നീട് പാപമയമായ മോഹം മൂലം ഒരാൾ നിർദോഷനെയെങ്കിലും അടിക്കാം. നിർദോഷനോടു ഇങ്ങനെ ചെയ്താൽ വ്യർഥമായി ‘ഹൃദ്രോഗം’—അന്തരവേദന—ഉണ്ടാകുന്നു.

Verse 12

निर्दोषं ताडयेत्पश्चान्मोहात्पापेन केनचित् । स पापी पापमाप्नोति निर्दोषस्य शरीरजम्

മോഹവശാൽ ആരെങ്കിലും പാപം ചെയ്ത് നിർദോഷനെ അടിച്ചാൽ, ആ പാപി നിർദോഷന്റെ ശരീരത്തിന് ഹാനി വരുത്തുന്നതിൽ നിന്നുണ്ടാകുന്ന അതേ പാപം തന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 13

निर्दोषो घातयेत्तं वै ताडंतं पापचेतसम् । पुनरुत्थाय वेगेन साहसात्पापचेतनम्

നിർദോഷനായവനും തന്നെ ആക്രമിക്കുന്ന പാപബുദ്ധിയുള്ളവനെ ശിക്ഷിക്കണം; വീണ്ടും വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റ് ധൈര്യത്തോടെ ആ ദുഷ്ടാക്രമണക്കാരനെ കീഴടക്കണം।

Verse 14

पापकर्तुश्च यत्पापं निर्दोषं प्रति गच्छति । ताडनं नैव तस्माद्वै कार्यं दोषवतोऽपि च

പാപം ചെയ്യുന്നവന്റെ പാപം നിർദോഷനിലേക്കു വീഴും; അതിനാൽ കുറ്റക്കാരനെന്നു തോന്നിയാലും അടിക്കലോ ശിക്ഷയോ ചെയ്യരുത്।

Verse 15

दुष्कृतं च महत्पुत्रि त्वयैव परिपालितम् । शप्ता तेनापि याद्यैव तस्मात्पुण्यं समाचर

ഹേ സുകന്യേ, നീ തന്നെയാണ് ഒരു മഹാദുഷ്കൃത്യം വളർത്തിപ്പോറ്റിയത്; അതിനാലാണ് നീ ശപിക്കപ്പെട്ടത്; അതുകൊണ്ട് പുണ്യകർമ്മം ആചരിക്കൂ।

Verse 16

सतां संगं समासाद्य सदैव परिवर्तय । योगध्यानेन ज्ञानेन परिवर्तय नंदिनि

സത്സംഗം പ്രാപിച്ച് എപ്പോഴും നിന്നെ നീ മാറ്റുക; യോഗധ്യാനവും സത്യജ്ഞാനവും കൊണ്ടു, ഹേ നന്ദിനീ, നിന്നെ പരിവർത്തനം ചെയ്യുക।

Verse 17

सतां संगो महापुण्यो बहुश्रेयो विधायकः । बाले पश्य सुदृष्टांतं सतां संगस्य यद्गुणम्

സത്സംഗം മഹാപുണ്യവും അനേകം ശ്രേയസ്സുകൾ നൽകുന്നതുമാണ്; ഹേ ബാലേ, സത്സംഗത്തിന്റെ ഗുണം കാണിക്കുന്ന ഈ ഉത്തമ ദൃഷ്ടാന്തം നോക്കുക।

Verse 18

अपां संस्पर्शनात्पानात्स्नानात्तत्र महाधियः । मुनयः सिद्धिमायांति बाह्याभ्यंतरक्षालिताः

ആ പുണ്യജലത്തെ സ്പർശിക്കുകയും പാനം ചെയ്യുകയും അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്താൽ മാത്രം മഹാധീ മുനിമാർ ബാഹ്യവും അന്തസ്സും ശുദ്ധരായി സിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു।

Verse 19

शुचिष्मंतो भवंत्येते लोकाः सर्वे चराचराः । आपः शांताः सुशीताश्च मृदुगात्राः प्रियंकराः

ഈ എല്ലാ ലോകങ്ങളും—ചരവും അചരവും—ശുദ്ധിയാൽ ദീപ്തമാകുന്നു. ആ ജലങ്ങൾ ശാന്തവും സുഖകരമായ ശീതളവുമാണ്; ദേഹത്തിന് മൃദുവും പ്രീതികരവും ആകുന്നു।

Verse 20

निर्मला रसवत्यश्च पुण्यवीर्या मलापहाः । तथा संतस्त्वया ज्ञेया निषेव्याश्च प्रयत्नतः

അവയെ നിർമ്മലവും രസവത്തും പുണ്യവീര്യസമ്പന്നവും മലനാശകവുമെന്നു അറിയുക; അതുപോലെ സത്സംഗികളെ തിരിച്ചറിഞ്ഞ് പരിശ്രമത്തോടെ അവരുടെ സഹവാസം ചെയ്യുക।

Verse 21

यथा वह्निप्रसंगाच्च मलं त्यजति कांचनम् । तथा सतां हि संसर्गात्पापं त्यजति मानवः

അഗ്നിസംസ്പർശത്തിൽ സ്വർണം മലിനത വിട്ടുകളയുന്നതുപോലെ, സത്സംഗത്തിലൂടെ മനുഷ്യൻ പാപം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു।

Verse 22

सत्यवह्निः प्रदीप्तश्च प्रज्वलेत्पुण्यतेजसा । सत्येन दीप्ततेजास्तु ज्ञानेनापि सुनिर्मलः

സത്യരൂപമായ അഗ്നി പ്രദീപ്തമായാൽ പുണ്യതേജസ്സാൽ ജ്വലിക്കുന്നു. സത്യത്താൽ അതിന്റെ ദീപ്തി വർധിക്കുന്നു; ജ്ഞാനത്താൽ അത് പരിപൂർണ്ണമായി നിർമ്മലമാകുന്നു।

Verse 23

अत्युष्णो ध्यानभावेन अस्पृश्यः पापजैर्नरैः । सत्यवह्नेः प्रसंगाच्च पापं सर्वं विनश्यति

ധ്യാനഭാവത്തിൽ നിന്നുയർന്ന തീവ്രതപസ്സാൽ അവൻ അത്യന്തം ദീപ്തിമാനായി പാപികളാൽ അസ്പൃശ്യനാകുന്നു; സത്യാഗ്നിയുമായുള്ള സമ്പർക്കംകൊണ്ട് സകല പാപവും നശിക്കുന്നു.

Verse 24

तस्मात्सत्यस्य संसर्गः कर्तव्यः सर्वथा त्वया । पापभारं परित्यज्य पुण्यमेवं समाश्रय

അതുകൊണ്ട് നീ എല്ലായ്പ്പോഴും സത്യവാന്മാരുടെ സംഗതി ചെയ്യേണ്ടതാണ്. പാപഭാരം ഉപേക്ഷിച്ച് ഇങ്ങനെ പുണ്യധർമ്മത്തിൽ ശരണം പ്രാപിക്ക.

Verse 25

सूत उवाच । एवं पित्रा सुनीथा सा दुःखिता प्रतिबोधिता । नमस्कृत्य पितुः पादौ गता सा निर्जनं वनम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—പിതാവാൽ ഇങ്ങനെ ബോധിപ്പിക്കപ്പെട്ട ദുഃഖിതയായ സുനീഥ പിതാവിന്റെ പാദങ്ങളിൽ നമസ്കരിച്ചു നിർജനവനത്തിലേക്ക് പോയി.

Verse 26

कामं क्रोधं परित्यज्य बाल्यभावं तपस्विनी । मोहद्रोहौ च मायां च त्यक्त्वा एकांतमास्थिता

കാമവും ക്രോധവും ഉപേക്ഷിച്ച് ആ തപസ്വിനി ബാല്യഭാവവും വിട്ടു; മോഹം, ദ്രോഹം, മായ എന്നിവയും ത്യജിച്ച് ഏകാന്തത്തിൽ ആശ്രയിച്ചു.

Verse 27

तस्याः सख्यः समाजग्मुः क्रीडार्थं लीलयान्विताः । तां ददृशुर्विशालाक्ष्यः सुनीथां दुःखभागिनीम्

അവളുടെ സഖിമാർ കളിക്കാനായി ലീലാനന്ദത്തോടെ ഒന്നിച്ചുകൂടി; അവർ വിശാലനേത്രയായ ദുഃഖഭാഗിനിയായ സുനീഥയെ കണ്ടു.

Verse 28

ध्यायंतीं चिंतयानां तामूचुश्चिंतापरायणाः । कस्माच्चिंतसि भद्रे त्वमनया चिंतयान्विता

അവളെ ധ്യാനത്തിൽ ലീനയായി ചിന്തയിൽ മുങ്ങിയതായി കണ്ടു, ചിന്താപരായണർ പറഞ്ഞു— “ഭദ്രേ! ഈ ചിന്തകൊണ്ട് നിറഞ്ഞ് നീ എന്തുകൊണ്ട് വ്യാകുലപ്പെടുന്നു?”

Verse 29

तन्नो वै कारणं ब्रूहि चिंतादुःखप्रदायिनी । एकैव सार्थकी चिंता धर्मस्यार्थे विचिंत्यते

അതുകൊണ്ട് വ്യാകുലതയും ദുഃഖവും നൽകുന്ന ആ ചിന്തയുടെ കാരണം ഞങ്ങളോട് പറയുക. സാർത്ഥകമായ ചിന്ത ഒരേയുള്ളു—ധർമ്മാർത്ഥത്തിനായി ചെയ്യുന്ന മനനം.

Verse 30

द्वितीया सार्थका चिंता योगिनां धर्मनंदिनी । अन्या निरर्थिका चिंता तां नैव परिकल्पयेत्

രണ്ടാമത്തെ ചിന്തയും സാർത്ഥകമാണ്—യോഗികൾക്ക് ആനന്ദം നൽകുകയും ധർമ്മത്തെ പോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത്. ഇതൊഴികെയുള്ള ചിന്തകൾ നിർർത്ഥകം; അവയെ മനസ്സിൽ പോലും വരുത്തരുത്.

Verse 31

कायनाशकरी चिंता बल तेजः प्रणाशिनी । नाशयेत्सर्वसौख्यं तु रूपहानिं निदर्शयेत्

ചിന്ത ശരീരത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നു, ബലവും തേജസ്സും ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു. അത് സർവ്വസുഖവും ഇല്ലാതാക്കി, സൗന്ദര്യഹാനിയും വരുത്തുന്നു.

Verse 32

तृष्णां मोहं तथा लोभमेतांश्चिंता हि प्रापयेत् । पापमुत्पादयेच्चिंता चिंतिता च दिने दिने

ചിന്ത തൃഷ്ണ, മോഹം, ലോഭം എന്നിവയെ ഉളവാക്കുന്നു. ദിനംപ്രതി അതിനെ പോഷിച്ചാൽ, ആ ചിന്ത വീണ്ടും വീണ്ടും പാപം ജനിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 33

इति श्रीपद्मपुराणे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां भूमिखंडे वेनोपाख्याने । सुनीथाचरितं नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ പഞ്ചപഞ്ചാശത്സഹസ്രസംഹിതയിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായ ‘സുനീഥാചരിതം’ എന്ന ത്രയസ്ത്രിംശ അധ്യായം സമാപ്തമായി।

Verse 34

अर्जितं कर्मणा पूर्वं स्वयमेव नरेण तु । तदेव भुंक्तेऽसौ जंतुर्ज्ञानवान्न विचिंतयेत्

മനുഷ്യൻ സ്വകൃത്യങ്ങളാൽ മുമ്പ് സമ്പാദിച്ചതെന്തോ, ജീവൻ അതേ തന്നെ അനുഭവിക്കുന്നു; അതിനാൽ ജ്ഞാനി ചിന്തയിൽ മുങ്ങരുത്।

Verse 35

तस्माच्चिंतां परित्यज्य सुखदुःखादिकं वद । तासां तद्वचनं श्रुत्वा सुनीथा वाक्यमब्रवीत्

അതുകൊണ്ട് ചിന്ത ഉപേക്ഷിച്ച് സുഖദുഃഖാദികളെക്കുറിച്ച് പറയുക. അവരുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സുനീഥാ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു।