Adhyaya 104

Verse 1

कुंजल उवाच । गते तस्मिन्महाभागे दत्तात्रेये महामुनौ । आजगाम महाराज आयुश्च स्वपुरं प्रति

കുഞ്ജലൻ പറഞ്ഞു—പരമഭാഗ്യവാനായ മഹാമുനി ദത്താത്രേയൻ പുറപ്പെട്ടശേഷം മഹാരാജാവ് ആയു തന്റെ നഗരത്തിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നു.

Verse 2

इंदुमत्या गृहं हृष्टः प्रविवेश श्रियान्वितम् । सर्वकामसमृद्धार्थमिंद्रस्य सदनोपमम्

ആനന്ദത്തോടെ അദ്ദേഹം ഇന്ദുമതിയുടെ ഗൃഹത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു—ശ്രീസമ്പന്നം, എല്ലാ അഭിലഷിത സമ്പത്തുകളാലും സമൃദ്ധം, ഇന്ദ്രന്റെ സദനത്തോട് ഉപമിക്കാവുന്നത്.

Verse 3

राज्यं चक्रे स मेधावी यथा स्वर्गे पुरंदरः । स्वर्भानुसुतया सार्द्धमिंदुमत्या द्विजोत्तम

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ! ആ മേധാവി സ്വർഭാനുവിന്റെ പുത്രിയായ ഇന്ദുമതിയോടുകൂടെ, സ്വർഗ്ഗത്തിൽ പുരന്ദരൻ (ഇന്ദ്രൻ) ഭരിക്കുന്നതുപോലെ രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചു ഭരിച്ചു।

Verse 4

सा च इंदुमती राज्ञी गर्भमाप फलाशनात् । दत्तात्रेयस्य वचनाद्दिव्यतेजः समन्वितम्

അപ്പോൾ റാണി ഇന്ദുമതി ഫലം ഭുജിച്ചതിനാൽ ഗർഭം പ്രാപിച്ചു; ദത്താത്രേയന്റെ വചനപ്രഭാവത്താൽ ആ ഗർഭം ദിവ്യതേജസ്സാൽ സമന്വിതമായി।

Verse 5

इंदुमत्या महाभाग स्वप्नं दृष्टमनुत्तमम् । रात्रौ दिवान्वितं तात बहुमंगलदायकम्

ഹേ മഹാഭാഗാ! ഇന്ദുമതി അനുത്തമമായൊരു സ്വപ്നം കണ്ടു—രാത്രിയിലായിരുന്നിട്ടും പകലിന്റെ പ്രകാശം നിറഞ്ഞതുപോലെ, ഹേ താത—അനേകം മംഗളങ്ങൾ നൽകുന്നതായി।

Verse 6

गृहांतरे विशंतं च पुरुषं सूर्यसन्निभम् । मुक्तामालान्वितं विप्रं श्वेतवस्त्रेणशोभितम्

കൂടാതെ (അവൾ) ഗൃഹാന്തരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്ന സൂര്യസന്നിഭനായ ഒരു പുരുഷനെ കണ്ടു—മുത്തുമാല ധരിച്ച, ശ്വേതവസ്ത്രങ്ങളിൽ ശോഭിക്കുന്ന ഒരു വിപ്രനെ।

Verse 7

श्वेतपुष्पकृतामाला तस्य कंठे विराजते । सर्वाभरणशोभांगो दिव्यगंधानुलेपनः

ശ്വേതപുഷ്പങ്ങളാൽ നിർമ്മിച്ച മാല അവന്റെ കണ്ഠത്തിൽ വിരാജിച്ചു; സർവ്വാഭരണങ്ങളുടെ ശോഭയാൽ അവന്റെ അവയവങ്ങൾ ദീപ്തമായി, കൂടാതെ ദിവ്യസുഗന്ധമുള്ള അനുലേപനം പൂശപ്പെട്ടിരുന്നു।

Verse 8

चतुर्भुजः शंखपाणिर्गदाचक्रासिधारकः । छत्रेण ध्रियमाणेन चंद्रबिंबानुकारिणा

അവൻ ചതുര്ഭുജൻ; കൈയിൽ ശംഖം ധരിച്ച്, ഗദ, ചക്രം, ഖഡ്ഗം എന്നിവ വഹിച്ചവൻ. അവന്റെ മേൽ പിടിച്ചിരുന്ന ഛത്രം ചന്ദ്രബിംബംപോലെ തോന്നി.

Verse 9

शोभमानो महातेजा दिव्याभरणभूषितः । हारकंकणकेयूर नूपुराभ्यां विराजितः

അവൻ മഹാതേജസ്സോടെ ശോഭിച്ചു, ദിവ്യാഭരണങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻ. ഹാരം, കങ്കണം, കേയൂരം, നൂപുരം എന്നിവകൊണ്ട് അവൻ ദീപ്തനായി.

Verse 10

चंद्रबिंबानुकाराभ्यां कुंडलाभ्यां विराजितः । एवंविधो महाप्राज्ञो नरः कश्चित्समागतः

ചന്ദ്രബിംബംപോലെയുള്ള ഇരട്ട കുണ്ഡലങ്ങളാൽ അവൻ വിരാജിച്ചു. ഇത്തരത്തിലുള്ള രൂപവും മഹാപ്രാജ്ഞതയും ഉള്ള ഒരാൾ അവിടെ എത്തി.

Verse 11

इंदुमतीं समाहूय स्नापिता पयसा तदा । शंखेन क्षीरपूर्णेन शशिवर्णेन भामिनी

അപ്പോൾ ഇന്ദുമതിയെ വിളിച്ചു, ആ ഭാമിനിയെ പാലാൽ സ്നാനിപ്പിച്ചു. ചന്ദ്രവർണ്ണമായ പാലാൽ നിറഞ്ഞ ശംഖംകൊണ്ട് അവൾക്ക് അഭിഷേകം നടത്തി.

Verse 12

रत्नकांचनबद्धेन संपूर्णेन पुनः पुनः । श्वेतं नागं सुरूपं च सहस्रशिरसं वरम्

രത്നവും കാഞ്ചനവും ചേർത്ത് ബന്ധിച്ച സമ്പൂർണ്ണാഭരണങ്ങളാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും (അവനെ/അതിനെ) പൂർണ്ണമായി അലങ്കരിച്ചു—ആ ശ്വേത, സുന്ദര, സഹസ്രശിരസ്സുള്ള ശ്രേഷ്ഠ നാഗനെ ആദരിച്ചു.

Verse 13

महामणियुतं दीप्तं धामज्वालासमाकुलम् । क्षिप्तं तेन मुखप्रांते दत्तं मुक्ताफलं पुनः

മഹാമണികളാൽ അലങ്കൃതവും ദീപ്തിമാനുമായും തേജോജ്വാലകളാൽ നിറഞ്ഞതുമായ അതിനെ അവൻ വായിന്റെ അറ്റത്തേക്ക് എറിഞ്ഞു; പിന്നെയും മുക്താഫലം (മുത്തുപഴം) ദാനം ചെയ്തു.

Verse 14

कंठे तस्याः स देवेश इंदुमत्या महायशाः । पद्मं हस्ते ततो दत्वा स्वस्थानं प्रति जग्मिवान्

അനന്തരം ദേവേശനായ മഹായശസ്സുള്ള ഭഗവാൻ അത് ഇന്ദുമതിയുടെ കണ്ഠത്തിൽ ധരിപ്പിച്ചു; പിന്നെ അവളുടെ കൈയിൽ പദ്മം നൽകി തന്റെ സ്വധാമത്തിലേക്ക് പ്രസ്ഥാനം ചെയ്തു.

Verse 15

एवंविधं महास्वप्नं तया दृष्टं सुतोत्तमम् । समाचष्ट महाभागा आयुं भूमिपतीश्वरम्

ഇത്തരമൊരു മഹാസ്വപ്നം കണ്ട ആ മഹാഭാഗ്യവതി, തന്റെ സുതോത്തമനായ ഭൂമിപതീശ്വരൻ ആയുവിനോട് മുഴുവനായി വിവരിച്ചു പറഞ്ഞു.

Verse 16

समाकर्ण्य महाराजश्चिंतयामास वै पुनः । समाहूय गुरुं पश्चात्कथितं स्वप्नमुत्तमम्

ഇതു കേട്ട് മഹാരാജാവ് വീണ്ടും ആലോചിച്ചു; തുടർന്ന് ഗുരുവിനെ വിളിച്ചു ആ ഉത്തമ സ്വപ്നം വിശദമായി പറഞ്ഞു.

Verse 17

शौनकं सुमहाभागं सर्वज्ञं ज्ञानिनां वरम् । राजोवाच । अद्य रात्रौ महाभाग मम पत्न्या द्विजोत्तम

സുമഹാഭാഗനും സർവജ്ഞനും ജ്ഞാനികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനുമായ ശൗനകനോട് രാജാവ് പറഞ്ഞു—“ഹേ മഹാഭാഗ, ഹേ ദ്വിജോത്തമ! ഇന്നിരാത്രി എന്റെ ഭാര്യ…”

Verse 18

विप्रो गेहं विशन्दृष्टः किमिदं स्वप्नकारणम् । शौनक उवाच । वरो दत्तस्तु ते पूर्वं दत्तात्रेयेण धीमता

ബ്രാഹ്മണന്റെ ഗൃഹം ഇങ്ങനെ വിചിത്രമായി കണ്ടപ്പോൾ അവൻ വിസ്മയിച്ചു—“ഇത് സ്വപ്നസദൃശമായി തോന്നുന്നതിന് കാരണമെന്ത്?” ശൗനകൻ പറഞ്ഞു—“മുമ്പ് ധീമാനായ ദത്താത്രേയൻ നിനക്ക് ഒരു വരം നൽകിയിരുന്നു.”

Verse 19

आदिष्टं च फलं राज्ञां सुगुणं सुतहेतवे । तत्फलं किं कृतं राजन्कस्मै त्वया निवेदितम्

രാജാക്കന്മാർക്ക് സദ്ഗുണമുള്ള പുത്രലാഭത്തിനായി നിർദ്ദേശിച്ച ആ ഉത്തമഫലം, ഹേ രാജാവേ, നീ എന്തു ചെയ്തു? അത് ആര്ക്കാണ് നീ നിവേദിച്ചത്?

Verse 20

सुभार्यायै मया दत्तमिति राज्ञोदितं वचः । श्रुत्वोवाच महाप्राज्ञः शौनको द्विजसत्तमः

രാജാവ് പറഞ്ഞ—“ഞാൻ അത് എന്റെ സുസ്വഭാവിനിയായ ഭാര്യയ്ക്ക് നൽകി”—എന്ന വാക്കുകൾ കേട്ട്, മഹാപ്രാജ്ഞനും ദ്വിജശ്രേഷ്ഠനുമായ ശൗനകൻ പറഞ്ഞു.

Verse 21

दत्तात्रेयप्रसादेन तव गेहे सुतोत्तमः । वैष्णवांशेन संयुक्तो भविष्यति न संशयः

ദത്താത്രേയന്റെ പ്രസാദത്താൽ നിന്റെ ഗൃഹത്തിൽ ഉത്തമനായ പുത്രൻ ജനിക്കും; അവൻ വിഷ്ണുവിന്റെ അംശത്താൽ യുക്തനായിരിക്കും—സംശയമില്ല.

Verse 22

स्वप्नस्य कारणं राजन्नेतत्ते कथितं मया । इंद्रोपेंद्र समः पुत्रो दिव्यवीर्यो भविष्यति

ഹേ രാജാവേ, സ്വപ്നത്തിന്റെ കാരണം ഞാൻ നിനക്കു പറഞ്ഞു. നിന്റെ പുത്രൻ ഇന്ദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും തുല്യനായി, ദിവ്യപരാക്രമമുള്ളവനാകും.

Verse 23

पुत्रस्ते सर्वधर्मात्मा सोमवंशस्य वर्द्धनः । धनुर्वेदे च वेदे च सगुणोसौ भविष्यति

നിന്റെ പുത്രൻ സർവ്വധർമ്മാത്മാവായി, സോമവംശത്തെ വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നവനായി വരും; ധനുർവേദത്തിലും വേദത്തിലും ഗുണസമ്പന്നനായി നിപുണനാകും।

Verse 24

एवमुक्त्वा स राजानं शौनको गतवान्गृहम् । हर्षेण महताविष्टो राजाभूत्प्रियया सह

ഇങ്ങനെ രാജാവിനോട് പറഞ്ഞ ശേഷം ശൗനകൻ തന്റെ ഗൃഹത്തിലേക്ക് പോയി. രാജാവും പ്രിയയോടുകൂടെ മഹാഹർഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു।

Verse 104

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे चतुरधिकशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, വേനോപാഖ്യാനം, ഗുരുതീർത്ഥമാഹാത്മ്യം, ച്യവനചരിത്രം എന്നിവയിൽ നൂറ്റിനാലാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।